تفاوت پایه سنوات و سنوات پایان خدمت؛ آنچه کارگران باید بدانند

جزئیات پرداخت پایه سنوات برای کارگران قراردادهای دائم و موقت؛ حقوقی که نباید نادیده گرفته شود

یکی از چالش‌های همیشگی در روابط کارگری و کارفرمایی، نحوه محاسبه و پرداخت پایه سنوات است. بر اساس آخرین بررسی‌ها و بخشنامه‌های صادره از سوی شورای عالی کار، تمامی کارگران مشمول قانون کار، صرف‌نظر از نوع قرارداد (دائم یا موقت)، در صورت دارا بودن سابقه کار، حق دریافت پایه سنوات را دارند.

حق دریافت پایه سنوات برای کارگران موقت

بسیاری از کارگران دارای قراردادهای مدت‌دار یا موقت، تصور می‌کنند با تسویه سنوات در پایان هر قرارداد، حق دریافت پایه سنوات مجدد را از دست می‌دهند. اما طبق بخشنامه مزد سال ۱۳۹۲ شورای عالی کار و بخشنامه‌های سال‌های بعد، کارگران دارای قرارداد موقت نیز مشمول دریافت «پایه سنوات تجمیعی» هستند. این بدان معناست که حتی اگر کارگر در پایان دوره قرارداد، سنوات پایان خدمت خود را دریافت کرده باشد، این موضوع هیچ خللی به استحقاق او برای دریافت پایه سنوات بر اساس سابقه خدمت ایجاد نمی‌کند.

تفاوت مهم پایه سنوات با سنوات پایان خدمت

بسیاری از کارگران و حتی برخی از کارفرمایان، پایه سنوات را با سنوات پایان خدمت اشتباه می‌گیرند. باید تاکید کرد که:

۱. پایه سنوات: بخشی از مزد کارگر است که به‌منظور جبران سابقه خدمت و افزایش انگیزه شغلی پرداخت می‌شود.

۲. سنوات پایان خدمت: مبلغی است که معمولاً در زمان خاتمه رابطه کارگری پرداخت می‌گردد.

بیشتر در همین زمینه: دستور جدید سرپرست وزارت دفاع؛ سقف وام مرابحه بازنشستگان به ۲۰۰ میلیون تومان رسید

تسویه سنوات پایان قرارداد به هیچ عنوان نباید به عنوان بهانه‌ای برای حذف یا قطع پرداخت پایه سنوات از فیش حقوقی کارگر استفاده شود.

وظیفه کارفرمایان و پیشگیری از اختلافات حقوقی

کارشناسان حوزه روابط کار تأکید می‌کنند که کارفرمایان موظف هستند در صورت احراز شرایط قانونی، پایه سنوات را دقیقاً مطابق با سابقه کار در فیش حقوقی لحاظ کنند. رعایت این مقررات نه تنها از تضییع حقوق قانونی کارگران جلوگیری می‌کند، بلکه از بروز اختلافات سنگین در مراجع رسیدگی به شکایات کار نیز جلوگیری خواهد کرد. کارفرمایان باید توجه داشته باشند که عدم رعایت این موارد می‌تواند منجر به پیگرد قانونی و پرداخت مبالغ تصحیه‌شده با جریمه‌های احتمالی شود.