هشدار لندن: سایه نفت ۱۰۰ دلاری تا سال ۲۰۲۸ بر اقتصاد جهان

به گزارش پتروشیمی ها؛ مبنای این بازنگری آن است که دولت بریتانیا دیگر انتظار ندارد جریان صادرات انرژی از خلیج فارس به سرعت به وضعیت عادی بازگردد. در حالی که برآوردهای قبلی از حدود شش ماه اختلال در بازار انرژی پس از پایان جنگ حکایت داشت، اکنون این دوره به حدود ۱۴ ماه افزایش یافته است.

در سناریوی خوش‌بینانه، حتی با حصول توافق سیاسی در سال جاری، قیمت نفت تا پایان سال ممکن است در محدوده ۱۰۰ تا ۱۵۰ دلار باقی بماند و سپس تا سال ۲۰۲۸ در نزدیکی ۱۰۰ دلار تثبیت شود.

در سناریوی بدبینانه، اگر درگیری‌ها از سر گرفته شوند و زیرساخت‌های انرژی منطقه آسیب بیشتری ببینند، قیمت نفت می‌تواند به طور موقت تا ۲۱۰ دلار نیز افزایش یابد و تا سال ۲۰۲۸ در محدوده ۱۵۰ دلار باقی بماند.

این ارزیابی هشدار می‌دهد که چنین وضعیتی می‌تواند آثار گسترده‌ای بر تورم جهانی، رشد اقتصادی، امنیت انرژی، بازارهای مالی و ثبات ژئوپلیتیکی جهان داشته باشد. هم‌زمان شاخص احتمال رکود اقتصادی بریتانیا به حدود ۴۰ درصد رسیده و بانک مرکزی انگلستان نیز نسبت به افزایش مجدد نرخ بهره هشدار داده است.

تحلیل فنی

نکته کلیدی این گزارش، تغییر تمرکز از «پایان جنگ» به «سرعت بازگشت ظرفیت صادراتی» است.

بیشتر در همین زمینه: پیمان بادی اروپا؛ وعده ۱۰۰ گیگاواتی برای حاکمیت انرژی یا چالش تازه قیمت برق؟

بازار نفت صرفاً به پایان یک بحران واکنش نشان نمی‌دهد؛ بلکه به مدت زمان بازسازی زیرساخت‌ها، بازگشت بیمه‌های دریایی، احیای ناوگان حمل‌ونقل و بازگشت اعتماد تجاری نیز توجه دارد.

از دیدگاه فنی، برآورد جدید بریتانیا بر این فرض استوار است که حتی پس از توقف درگیری‌ها، بخشی از ظرفیت انتقال نفت و گاز منطقه برای مدت طولانی زیر ظرفیت اسمی فعالیت خواهد کرد.

موضوع مهم دیگر، برآورد احتمال حذف تجمعی حدود دو میلیارد بشکه عرضه از بازار جهانی است. این رقم معادل چندین برابر آزادسازی ذخایر راهبردی اعلام‌شده توسط کشورهای مصرف‌کننده است و نشان می‌دهد که حتی تزریق ۴۰۰ میلیون بشکه از ذخایر اضطراری نیز الزاماً قادر به جبران کامل کمبود عرضه نخواهد بود.

این گزارش همچنین فاصله قابل توجهی با انتظارات فعلی بازارهای آتی نفت دارد. در حالی که معامله‌گران انتظار دارند قیمت نفت تا پایان سال به زیر ۹۰ دلار بازگردد، دولت بریتانیا سناریویی بسیار پایدارتر و تورم‌زاتر را محتمل می‌داند.

تحلیل استراتژیک

اهمیت اصلی این گزارش در آن است که برای نخستین بار یک دولت بزرگ غربی، احتمال شکل‌گیری یک «دوره طولانی نفت گران» را به صورت رسمی در سناریوهای راهبردی خود وارد کرده است.

در سال‌های گذشته، فرض غالب در کشورهای صنعتی این بود که هر شوک نفتی نهایتاً موقتی خواهد بود و بازار به سرعت متعادل می‌شود. اما ارزیابی جدید لندن نشان می‌دهد که بخشی از نهادهای تصمیم‌گیر غربی اکنون به سمت پذیرش یک واقعیت متفاوت حرکت کرده‌اند؛ اینکه امنیت انرژی ممکن است برای چند سال متوالی به مهم‌ترین متغیر اقتصاد جهانی تبدیل شود.

اگر این سناریو محقق شود، پیامدهای آن تنها محدود به بازار نفت نخواهد بود. صنایع انرژی‌بر، حمل‌ونقل دریایی، پتروشیمی، تولید کودهای شیمیایی، صنایع غذایی و زنجیره‌های تأمین جهانی همگی تحت فشار قرار خواهند گرفت.

در چنین شرایطی، رقابت میان دولت‌ها برای تضمین دسترسی بلندمدت به منابع انرژی، اهمیت بیشتری نسبت به دهه گذشته پیدا خواهد کرد.

تحلیل اجرایی

پیام اصلی این گزارش آن است که نگرانی دولت بریتانیا دیگر درباره «جهش مقطعی قیمت نفت» نیست؛ بلکه درباره شکل‌گیری یک «دوران جدید قیمت‌های بالای انرژی» است.

لندن اکنون فرض می‌کند که حتی در صورت کاهش تنش‌های سیاسی، بازگشت کامل عرضه انرژی زمان‌بر خواهد بود و همین عامل می‌تواند برای چند سال فشار تورمی را در اقتصاد جهانی حفظ کند.

اگر این برآورد درست باشد، تمرکز سیاست‌گذاران اقتصادی جهان از مدیریت بحران کوتاه‌مدت به مدیریت یک دوره فرسایشی و چندساله تغییر خواهد کرد؛ دوره‌ای که در آن رشد اقتصادی ضعیف‌تر، نرخ‌های بهره بالاتر، تورم مقاوم‌تر و هزینه انرژی گران‌تر به ویژگی‌های پایدار اقتصاد جهانی تبدیل می‌شوند.

تحلیل سیاسی

انتشار این ارزیابی در مقطع حساسی برای بریتانیا انجام شده است. دولت Keir Starmer با فشارهای فزاینده اقتصادی و سیاسی روبه‌رو است و افزایش پایدار قیمت انرژی می‌تواند به یکی از مهم‌ترین چالش‌های داخلی این کشور تبدیل شود.

در سطح بین‌المللی نیز این گزارش نشان می‌دهد که بخشی از دولت‌های غربی دیگر پایان احتمالی جنگ را مترادف با پایان بحران انرژی نمی‌دانند. این تغییر نگاه می‌تواند بر سیاست‌های امنیت انرژی، ذخایر راهبردی، سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها و روابط ژئوپلیتیکی قدرت‌های بزرگ طی سال‌های آینده تأثیر قابل توجهی بگذارد.

همچنین بخوانید؛ تغییر ماهیت شوک‌های نفتی در اقتصاد آمریکا