ژاپن با استانداردسازی کشتیهای حمل دیاکسیدکربن مایع، گام مهمی در توسعه زنجیره جذب و ذخیره کربن برداشت
به گزارش پتروشیمی ها؛این تأییدیه توسط مؤسسه ردهبندی ژاپنی نیپون کایجی کیوکای صادر شده است.
• کشتی موردنظر با ظرفیت حدود ۴۲ هزار مترمکعب در حال استانداردسازی است.
• هدف اصلی پروژه، ایجاد یک طراحی استاندارد برای کشتیهای حمل دیاکسیدکربن مایع و فراهمکردن زیرساخت دریایی موردنیاز برای توسعه زنجیره جذب و ذخیره کربن در ژاپن است.
• این همکاری در ادامه توافق شش شرکت ژاپنی در ۱ دسامبر ۲۰۲۵ برای استانداردسازی کشتیهای حمل دیاکسیدکربن مایع انجام شده است.
واقعیتهای اصلی پروژه
• شش شرکت برای کشتی کمفشار ۴۲ هزار مترمکعبی، مطالعه شناسایی مخاطرات یا HAZID انجام دادهاند.
• این ارزیابی از تجربه شرکتهای کاواساکی، MOL و نیپون یوسن در بهرهبرداری از کشتیهای حمل گاز کمفشار استفاده کرده است.
• سایر شرکای پروژه شامل نیهون شیپیارد، میتسوبیشی شیپبیلدینگ و کنسرسیوم مایلز هستند.
• بر اساس نتایج ارزیابی مخاطرات، یک سیاست طراحی با تأکید بر ایمنی تدوین شده و سپس تأییدیه اصولی طراحی صادر شده است.
• شرکتها اعلام کردهاند که طراحی استاندارد مشترک میتواند موجب کاهش حجم کار مهندسی و افزایش بهرهوری در طراحی و ساخت کشتیهای آینده شود.
تحلیل فنی
• حمل دریایی دیاکسیدکربن مایع از نظر ترمودینامیکی و عملیاتی با حمل الانجی متفاوت است و کنترل دقیق دما، فشار و وضعیت فازی دیاکسیدکربن اهمیت اساسی دارد.
• در طراحی کمفشار، مدیریت شرایط بار، جلوگیری از تشکیل فاز جامد یا یخ خشک و کنترل فشار مخازن و خطوط انتقال از مهمترین ملاحظات ایمنی هستند.
• مطالعه HAZID برای شناسایی نظاممند خطرات در عملیات مختلف، از جمله بارگیری، تخلیه، انتقال دیاکسیدکربن، نشت احتمالی و شرایط اضطراری انجام میشود.
• تأییدیه اصولی طراحی نشان میدهد که طرح در سطح طراحی اولیه و الزامات ایمنی مورد بررسی و پذیرش مؤسسه ردهبندی قرار گرفته است؛ این تأییدیه به معنی ساخت یا بهرهبرداری تجاری از کشتی نیست.
• استانداردسازی طراحی میتواند امکان تکرارپذیری ساخت، کاهش دوبارهکاری مهندسی، سادهترشدن تأمین تجهیزات و کاهش زمان توسعه کشتیهای بعدی را فراهم کند.
تحلیل استراتژیک
• توسعه جذب و ذخیره کربن فقط به فناوری جذب و مخازن زیرزمینی محدود نمیشود؛ حملونقل دیاکسیدکربن یکی از حلقههای اصلی زنجیره ارزش CCS است.
• کشتیهای حمل دیاکسیدکربن مایع امکان انتقال کربن جذبشده از مراکز صنعتی به پایانههای ساحلی و سپس به مناطق ذخیرهسازی را فراهم میکنند.
• استانداردسازی کشتی میتواند یکی از موانع مهم توسعه این بازار، یعنی هزینه و پیچیدگی طراحی کشتیهای اختصاصی، را کاهش دهد.
• ظرفیت ۴۲ هزار مترمکعب نشان میدهد که پروژه صرفاً بر یک کشتی آزمایشی کوچک متمرکز نیست، بلکه از ابتدا رویکرد ایجاد یک پلتفرم استاندارد برای عملیات در مقیاس صنعتی را دنبال میکند.
• همکاری همزمان شرکتهای کشتیرانی، کشتیسازی و مؤسسه ردهبندی، نشاندهنده رویکرد زنجیرهای ژاپن برای توسعه صنعت حمل و ذخیره دیاکسیدکربن است.
ارتباط با پروژه نورتن لایتس
•ام او ال MOL پیشتر قرارداد اجاره دو کشتی حمل دیاکسیدکربن مایع با ظرفیت ۱۲ هزار مترمکعب برای هر کشتی را برای توسعه پروژه Northern Lights در نروژ به دست آورده است.
• این دو کشتی دارای قابلیت یخشکنی و سامانه سوخت دوگانه هستند و طبق برنامه قرار است در ۲۰۲۸ وارد خدمت شوند.
• پروژه نورتن لایتس، دیاکسیدکربن جذبشده از مراکز صنعتی را در قالب مایع با کشتی به پایانه ساحلی منتقل میکند و سپس دیاکسیدکربن از طریق خط لوله به مخزن زیر بستر دریا در عمق حدود ۲۶۰۰ متر انتقال یافته و برای ذخیرهسازی دائمی تزریق میشود.
• بنابراین، MOL همزمان در دو سطح در حال توسعه قابلیتهای حمل دریایی دیاکسیدکربن است: کشتیهای عملیاتی با ظرفیت ۱۲ هزار مترمکعب و توسعه یک طراحی استاندارد بزرگتر با ظرفیت حدود ۴۲ هزار مترمکعب.
ارزیابی اجرایی و مدیریتی
• مهمترین تحول این پروژه، حرکت از طراحیهای موردی به سمت استانداردسازی کشتیهای حمل دیاکسیدکربن مایع است.
• در صورت شکلگیری تعداد بیشتری پروژه CCS، طراحی استاندارد میتواند زمان مهندسی و ساخت کشتیهای جدید را کاهش داده و امکان برنامهریزی صنعتی منظمتر برای کشتیسازان و تأمینکنندگان تجهیزات را فراهم کند.
• با این حال، اقتصادیشدن این بازار تنها به خود کشتی وابسته نیست و به وجود همزمان چند مؤلفه نیاز دارد:
• ظرفیت کافی پروژههای جذب و ذخیره کربن.
• پایانههای مناسب برای دریافت، مایعسازی، ذخیره موقت و بارگیری دیاکسیدکربن.
• قراردادهای بلندمدت حمل.
• زیرساخت انتقال و ذخیرهسازی نهایی.
• هزینه قابلقبول مایعسازی و حمل.
• چارچوب حقوقی و مسئولیتهای مشخص برای انتقال و ذخیره دائمی دیاکسیدکربن.
جمعبندی استراتژیک
• این پروژه فراتر از توسعه یک کشتی جدید است و میتواند بخشی از استانداردسازی زیرساخت حمل دریایی دیاکسیدکربن محسوب شود.
• تأییدیه اصولی طراحی، نقطه اتصال میان طراحی مهندسی، الزامات ایمنی، ظرفیت کشتیسازی و توسعه تجاری زنجیره CCS است.
• تجربه MOL در پروژه نورتن لایتس نیز نشان میدهد که این شرکت در حال ایجاد قابلیت عملیاتی در حمل دریایی دیاکسیدکربن در کنار توسعه طراحیهای استاندارد نسل بعدی است.
• در صورت رشد پروژههای CCS در ژاپن و سایر مناطق، حمل دریایی دیاکسیدکربن میتواند به یک بخش تخصصی و قابلتوجه از صنعت کشتیرانی گاز تبدیل شود؛ بهویژه برای اتصال مراکز صنعتی بزرگ به سایتهای ذخیرهسازی دور از محل تولید دیاکسیدکربن.
همچنین بخوانید: زمستان سخت در انتظار بازار گازوئیل جهان
نظرات کاربران (۰ نظر)