دولت هند مدعی است که به دلیل مدیریت نامناسب توسعه میدان وعدم تحقق برنامه‌های مصوب تولید، بخش قابل‌توجهی از ذخایر گازی که مالکیت آن با دولت بوده، به‌صورت غیرقابل‌بازگشت از دست رفته است. این پرونده از سال ۲۰۱۶ در جریان بوده و انتظار می‌رود رأی نهایی هیئت داوری در اواسط سال ۲۰۲۶ صادر شود. ریلاینس و BP این ادعاها را رد کرده‌اند.

تحلیل فنی

• میادین D۱ و D۳ از نخستین پروژه‌های گاز آب‌های عمیق هند بوده‌اند که با چالش‌هایی مانند افت فشار مخزن، نفوذ آب و پیچیدگی‌های زمین‌شناسی مواجه شدند.
• دولت هند ادعا می‌کند تعداد چاه‌های حفاری‌شده و سرمایه‌گذاری عملیاتی کمتر از برنامه مصوب بوده و این موضوع به آسیب دائمی مخزن منجر شده است.
• کنسرسیوم ریلاینس–BP تأکید دارد که افت تولید ناشی از ریسک‌های فنی ذاتی میدان بوده و تعهدات قراردادی رعایت شده است.

تحلیل استراتژیک

• این دعوی یکی از بزرگ‌ترین مطالبات مالی دولت هند از یک کنسرسیوم انرژی به شمار می‌رود و می‌تواند پیامدهای مهمی برای جذابیت سرمایه‌گذاری خارجی در پروژه‌های بالادستی هند داشته باشد.
• نتیجه داوری ممکن است نحوه تخصیص ریسک مخزن، تعهدات تولید و مسئولیت‌های قراردادی در قراردادهای آینده هند را بازتعریف کند.
• برای شرکت‌های بین‌المللی، این پرونده نمونه‌ای از ریسک حاکمیتی و تفسیری در قراردادهای تولید مشارکتی محسوب می‌شود.

تحلیل اجرایی

• پروژه‌های گاز آب‌های عمیق در بازارهای نوظهور نیازمند چارچوب‌های قراردادی شفاف‌تر در خصوص ریسک کم‌تولیدی و افت ذخایر هستند.
• این پرونده می‌تواند باعث افزایش محافظه‌کاری شرکت‌های بین‌المللی در پذیرش پروژه‌های پرریسک زمین‌شناسی شود یا هزینه سرمایه را بالا ببرد.
• برای دولت هند، پیگیری این دعوی بخشی از راهبرد صیانت از منابع ملی و تقویت امنیت انرژی تلقی می‌شود.

تحلیل سیاسی

این اقدام در فضایی انجام می‌شود که هند هم‌زمان به دنبال افزایش تولید داخلی گاز و کاهش وابستگی به واردات LNG است. پیگیری سخت‌گیرانه این پرونده پیام روشنی درباره اولویت منافع حاکمیتی بر ملاحظات سرمایه‌گذار خارجی ارسال می‌کند، هرچند ممکن است بر اعتماد سرمایه‌گذاران اثر کوتاه‌مدت بگذارد.

بیشتر در همین زمینه: توضیحات «پتروشیمی خراسان» در خصوص افزایش سود عملیاتی شرکت

همچنین در ادامه بخوانید؛ آمریکا آماده مشارکت راهبردی در صنعت انرژی هسته‌ای غیرنظامی هند