کویتی‌ها نمک‌نشناسی را نشان دادند / یادتان رفت آن روز که غرق در آتش بودید چه کسی خاموشتان کرد؟

تاریخ انتشار: ۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۵

مهار چاه‌های کویت فقط یک عملیات فنی نبود؛ سندی بود از جوانمردی ایران، سندی که امروز زیر غبار بی‌وفایی پنهان شده است.

روزی نه‌چندان دور، آسمان کویت از دود سیاه چاه‌های نفت پوشیده بود؛ روزی که شعله‌های سرکش، نفس منطقه را بریده بود و فاجعه‌ای بزرگ، هم محیط‌زیست را می‌سوزاند و هم صنعت نفت را به زانو درمی‌آورد. در آن روزهای سخت، جایی که بسیاری فقط نظاره‌گر بودند، ایران بود که وارد میدان شد؛ با مردانی که نه دنبال هیاهو بودند و نه ادعا، اما با غیرت، دانش و جسارت، کاری کردند که دیگران از انجامش ناتوان مانده بودند.

مهندس حاج‌حیدر بهمنی و جمعی از کارکنان شرکت ملی حفاری ایران، در شرایطی قدم به میدان گذاشتند که نه راه آسانی پیش رو بود و نه اعتمادی از سوی میزبان. کویتی‌ها در آغاز، با تردید به ایرانی‌ها نگاه می‌کردند و چشم امیدشان بیشتر به شرکت‌های خارجی بود؛ اما حقیقتِ صحنه، خیلی زود روشن شد: این مردان ایرانی بودند که توانستند ۱۸ حلقه چاه را مهار کنند و نشان دهند که در لحظه‌های بحران، توان فنی ایران چیزی فراتر از شعار و تبلیغ است.

اما دردِ اصلی از همین‌جا آغاز می‌شود: آن همه فداکاری کجا رفت؟

چگونه کشوری که در سخت‌ترین روزهایش، دست یاری ایران را گرفت، امروز این صفحه روشن از تاریخ را چنین کمرنگ و بی‌صدا کنار گذاشته است؟ چگونه نقش کسانی که از دل آتش گذشتند و به خاموش شدن آن کمک کردند، تا این اندازه در حافظه عمومی کم‌رنگ شده است؟

این فقط یک گلایه ساده از بی‌توجهی رسانه‌ای نیست؛ اینجا سخن از بی‌انصافی تاریخی است. ایرانی‌ها در روزی که کویت زیر بار آتش و دود فرو رفته بود، به یاری همسایه شتافتند؛ نه برای معامله، نه برای امتیاز، نه برای نمایش سیاسی، بلکه از سر مسئولیت، انسانیت و شرافت حرفه‌ای. امروز اما انگار همان تاریخ روشن، در غبار فراموشی دفن شده است.

تلخ‌تر این‌که هنوز هم سهم این افتخار بزرگ در رسانه‌ها، در روایت‌های رسمی و در حافظه عمومی آن‌چنان که باید دیده نمی‌شود. گویی بخشی از تاریخ صنعت نفت ایران عمداً به حاشیه رانده شده؛ در حالی که این روایت، فقط روایت یک عملیات فنی نیست، بلکه روایت غیرت، تخصص و وفاداری ایرانی است.

کویت اگر امروز می‌خواهد از دوستی و همسایگی سخن بگوید، باید پیش از هر چیز، حافظه‌اش را بازخوانی کند.

باید به یاد بیاورد روزی را که آسمانش سیاه بود، چاه‌هایش می‌سوخت، و این ایرانی‌ها بودند که به دل شعله‌ها زدند تا فاجعه را مهار کنند.

و تاریخ، هرچقدر هم که برخی بخواهند آن را فراموش کنند، این حقیقت را پاک نخواهد کرد:

ایران، روزی کویت را از آتش بیرون کشید.

با تشکر از همکار رسانه ای؛ علیمراد کاظم‌پور/ مدیرمسئول پایگاه خبری تحلیلی آوای جنوب

۵/۵ - (۲ امتیاز)
لینک کپی شد!
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : ۰
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.