هم‌زمان یک گروه ضربت ناو هواپیمابر آمریکا در کارائیب مستقر شده و منابع از احیای کانال‌های پشت‌پرده بین کاراکاس و واشنگتن خبر می‌دهند؛ کانال‌هایی که در آن مادورو سناریوی گذار ۲ تا ۳ساله را مطرح کرده، اما آمریکا آن را رد کرده است. اکنون هر دو مسیر—نظامی و اطلاعاتی—روی میز واشنگتن است.

در داخل ونزوئلا نیز وقوع آتش‌سوزی بزرگ در پالایشگاه حیاتی «پتروسنئو» توان صادرات نفت این کشور را به‌شدت کاهش داده است؛ پالایشگاهی که نقش کلیدی در فرآوری نفت فوق‌سنگین کمربند اورینوکو دارد.

در خاورمیانه، حملات اسرائیل در غزه از سر گرفته شده و حداقل ۲۵ کشته برجا گذاشته است. ارتش اسرائیل مدعی شده که حماس از خطوط توافق آتش‌بس در مناطق نصیرات و خان یونس خارج شده است. همچنین هشدارهای تخلیه به چند شهر در جنوب لبنان داده شده و اهداف مرتبط با «شبکه‌های رصد و تیم‌های شلیک حزب‌الله» هدف قرار گرفته‌اند. آتش‌بس هنوز «خط رسمی» است اما عملاً نقش رهبری‌کننده ندارد.

در سودان، جنگ داخلی بیش از پیش بُعد منطقه‌ای پیدا کرده است. امارات همچنان تجهیزات و لجستیک در اختیار نیروهای واکنش سریع (RSF) می‌گذارد و عربستان از آمریکا خواسته به‌طور فعال از ارتش سودان حمایت کند. در میدان نبرد، RSF در بخش‌های مرکزی و غربی پیشروی دارد و ارتش درگیر بازپس‌گیری مواضع اصلی است.

تحلیل فنی (Technical Analysis)

۱. ونزوئلا
• مجوز عملیات مخفی (Covert Action Finding) بالاترین سطح مداخله اطلاعاتی آمریکا است و نیازمند تأیید رئیس‌جمهور؛ این یعنی واشنگتن احتمال عملیات خرابکارانه، نفوذ سیاسی، حمایت از مخالفان، یا هدف‌گیری زیرساختی را رسماً مجاز کرده است.
• استقرار Carrier Strike Group در کارائیب قابلیت اجرای عملیات دریایی/هوایی علیه اهداف نظامی-حراستی ونزوئلا را فراهم می‌کند.
• انفجار در پالایشگاه پتروسنئو احتمالاً صادرات نفت سنگین را ۲۰–۳۰٪ کاهش می‌دهد؛ ونزوئلا فاقد ظرفیت جایگزین سریع برای فرآوری نفت فوق‌سنگین است.

بیشتر در همین زمینه: معاون اول رئیس جمهور از غرفه هلدینگ صبا انرژی در هفتمین نمایشگاه تستا بازدید کرد

۲. غزه و لبنان
• آتش‌بس عملی فروپاشیده؛ اسرائیل عملاً در حال اجرای قواعد درگیری یک‌طرفه (Unilateral ROE) است.
• هدف‌گیری تیم‌های رصد و شلیک حزب‌الله نشان‌دهنده تلاش برای جلوگیری از Front Activation در مرز شمالی است.
• هشدارهای تخلیه احتمال عملیات محدود زمینی یا افزایش حملات هوایی را تقویت می‌کند.

۳. سودان
• جنگ به سمت یک درگیری Proxy War کامل بین امارات (حامی RSF) و عربستان–آمریکا (حامی ارتش) حرکت می‌کند.
• پیشروی RSF در مرکز و غرب به آن امکان کنترل بر مسیرهای لجستیکی و منابع اقتصادی را می‌دهد و موازنه را تغییر می‌دهد.

تحلیل استراتژیک (Strategic Analysis)

۱. هدف واشنگتن در ونزوئلا
• ترامپ درصدد تغییر رژیم با هزینه پایین است؛ نه عملیات تمام‌عیار شبیه عراق.
• عملیات سیا می‌تواند شامل ایجاد بحران در زنجیره صادرات نفت، تشدید نارضایتی داخلی، و شکاف در ساختار امنیتی مادورو باشد.
• هرگونه اقدام نظامی آمریکا در ونزوئلا بلافاصله روسیه و احتمالاً ایران را در موضع واکنش قرار می‌دهد؛ به‌خصوص به‌دلیل حضور طولانی‌مدت مسکو در بخش‌های نفتی و نظامی.

۲. پیامدها برای بازار نفت
• اختلال در پتروسنئو + ریسک نظامی = احتمال افزایش قیمت نفت خام سنگین و فوق‌سنگین در بازارهای آمریکا و آسیا.
• اگر آمریکا تحریم سخت‌تر اعمال کند یا به اقدامات خرابکارانه دست بزند، صادرات ونزوئلا ممکن است به زیر ۳۰۰ هزار بشکه/روز سقوط کند.

۳. اسرائیل–غزه–لبنان
• ازسرگیری حملات نشان می‌دهد اسرائیل سیاست Containment through Force را جایگزین توافق‌های آتش‌بس کرده است.
• اگر حزب‌الله واکنش شدیدی نشان دهد، خطر درگیری دو جبهه‌ای افزایش می‌یابد، اما در حال حاضر تل‌آویو به سمت جنگ محدود قابل مدیریت حرکت می‌کند.

۴. سودان
• احتمال طولانی‌شدن جنگ و تبدیل آن به نسخه جدیدی از لیبی ۲۰۱۴ بسیار بالاست.
• هرگونه ورود مستقیم آمریکا در جبهه سودان می‌تواند تعادل قوا در دریای سرخ و مسیرهای انرژی را تغییر دهد.

تحلیل اجرایی (Executive Insight)

• برای دولت‌ها: نیاز به پایش ریسک انرژی از محور ونزوئلا–خلیج مکزیک افزایش یافته است؛ هرگونه تنش می‌تواند بازار نفت سنگین را بی‌ثبات کند.
• برای بخش انرژی خصوصی: قراردادهای مرتبط با نفت فوق‌سنگین، خصوصاً در آسیا، در معرض خطر تأخیر یا Force Majeure قرار می‌گیرد.
• برای سیاست‌گذاران منطقه‌ای: شتاب گرفتن چند بحران هم‌زمان (کارائیب، غزه، لبنان، سودان) می‌تواند در سال ۲۰۲۶ الگوی جدیدی از چندقطبی‌سازی امنیتی ایجاد کند.
• برای بازیگران حوزه حمل‌ونقل دریایی: استقرار ناو آمریکایی در کارائیب و احتمال درگیری، ریسک حملات غیرمستقیم یا بلوکه‌شدن مسیرهای صادراتی ونزوئلا را بالا می‌برد.
• برای ایران: تشدید درگیری در کارائیب می‌تواند فضای مانور ونزوئلا—یکی از شرکای اصلی تهران—را محدود کند و بر مسیر صادرات نفت ایران/ونزوئلا اثر زنجیره‌ای بگذارد.

در ادامه بخوانید؛ اتحاد انرژی کاراکاس–مسکو در برابر فشارهای آمریکا تقویت شد