در جایی که عده‌ای در مدار «خط لوله (اینترنت) سفید» هستند — همان لوله‌هایی که مستقیم وصل‌اند به همه‌چیز: بودجه، پروژه، مجوز، خوراک و حتی اینترنت پرسرعتِ مخصوص.

برای آن‌ها قطعی معنا ندارد؛ نه در تأمین برق، نه در اعتبار بانکی، نه در اتصال داده.

انگار انرژی کشور با یک سیستم دوگانه کار می‌کند؛ یکی برای همه، و یکی برای «خودی‌ها».

پتروشیمی‌ها و شرکت‌های زیرمجموعه‌شان، به ظاهر در رقابت جهانی‌اند،

اما در واقع در مدار بسته‌ای می‌چرخند که ورود به آن فقط با «اتصال داخلی» ممکن است.

بیشتر در همین زمینه: «تاپیکوی دیجیتالی» منتشر شد

وقتی منابع انرژی (مخصوصا اینترنت)، که باید خون در رگ اقتصاد باشند، فقط در مسیر چند جریان محدود گردش کنند، باقی پیکره‌ی صنعت، کم‌کم دچار کم‌خونی مزمن می‌شود.

در ظاهر، همه از توسعه حرف می‌زنند: از تولید متانول، آمونیاک، یا بنزین یورو ۵.

اما در پنهان، مسیرها طوری چیده شده که دسترسی به خوراک (اینترنت) و حمایت مالی فقط برای همان‌ها مهیاست؛ همان‌هایی که همیشه وصله‌اند، حتی اگر پالایشگاهشان نیمه‌فعال باشد.

در این سامانه، اگر متصل نباشی، سرد می‌مانی — درست مثل گازی که در شیر بسته، به هیچ جا نمی‌رسد.

مشکل، کمبود انرژی نیست؛ کمبود عدالت در توزیع انرژی است.

وقتی امتیاز، نه با بهره‌وری بلکه با وابستگی سنجیده شود، چرخه‌ای شکل می‌گیرد که گرما (اینترنت) فقط برای عده‌ای خاص جریان دارد و بقیه، همیشه در سایه‌ی دود ایستاده‌اند.

به هر حال خوشا بحال اون مدیران و رسانه‌های که برای همون مدیران وصل هستند تا چاکرِ چاکرانه باشند.

از بس تعریف کرد، طرف رو پادشاه کرد.