بر اساس گزارش رویترز که در این مطلب به آن استناد شده، ایران پیشنهاد داده است:

• نیمی از ذخایر اورانیوم با غنای بالا را به خارج از کشور منتقل کند؛
• بخش باقی‌مانده را رقیق‌سازی کند؛
• در یک کنسرسیوم منطقه‌ای غنی‌سازی مشارکت کند.

در مقابل، تهران خواهان لغو تحریم‌های اقتصادی و به‌رسمیت شناخته شدن حق «غنی‌سازی صلح‌آمیز» در چارچوب یک توافق رسمی است.

گفته می‌شود روسیه پیش‌تر آمادگی خود را برای دریافت اورانیوم غنی‌شده اعلام کرده و چین نیز می‌تواند در این فرآیند نقش‌آفرینی کند.

در همین حال، مذاکرات جدید قرار است در ژنو از سر گرفته شود. یک مقام ارشد آمریکایی به Axios گفته است که واشنگتن انتظار دارد پیشنهاد رسمی ایران را پیش از دور جدید گفت‌وگوها دریافت کند.

بیشتر در همین زمینه: پتروشیمی پردیس با توجه به ۴۴ روز توقف تولید، ۱۰۰٪ سود سالانه را محقق کرد

هم‌زمان با تداوم مذاکرات، ایالات متحده در حال تقویت حضور نظامی خود در خلیج فارس است و گزارش‌ها حاکی از اعزام دومین ناو هواپیمابر به منطقه است. در مقابل، تهران نیز هشدار داده است که در صورت حمله، پایگاه‌های آمریکا در منطقه هدف قرار خواهند گرفت.

افزون بر موضوع هسته‌ای، ایران پیشنهاد سرمایه‌گذاری مشترک نفت و گاز با آمریکا را نیز به‌عنوان ابزاری برای تثبیت توافق بلندمدت مطرح کرده است؛ پیشنهادی که برخی تحلیلگران غربی آن را بدون رفع گسترده تحریم‌ها غیرواقع‌بینانه می‌دانند.

تحلیل فنی

۱. مدیریت ذخایر اورانیوم با غنای بالا
انتقال بخشی از ذخایر و رقیق‌سازی مابقی، عملاً «زمان گریز هسته‌ای» (Breakout Time – مدت زمان لازم برای دستیابی به مواد شکافت‌پذیر در سطح تسلیحاتی) را افزایش می‌دهد. این اقدام از منظر فنی می‌تواند ریسک فوری اشاعه را کاهش دهد.
۲. کنسرسیوم منطقه‌ای غنی‌سازی
این مدل پیش‌تر در ادبیات دیپلماسی هسته‌ای مطرح بوده است. در چنین سازوکاری، مالکیت و مدیریت تأسیسات به‌صورت چندجانبه تعریف می‌شود تا نگرانی‌های اشاعه کاهش یابد. چالش اصلی آن، طراحی چارچوب حقوقی، نظارتی و تقسیم منافع است.
۳. پیوند دادن توافق به پروژه‌های انرژی
پیشنهاد سرمایه‌گذاری مشترک در نفت و گاز، تلاشی برای ایجاد «وابستگی متقابل اقتصادی» است؛ مفهومی در اقتصاد سیاسی بین‌الملل که هدف آن افزایش هزینه خروج از توافق برای طرفین است. با این حال، تحقق آن مستلزم کاهش ساختاری تحریم‌ها و فراهم شدن دسترسی بانکی و مالی است.
۴. تداوم بازدارندگی نظامی هم‌زمان با مذاکره
تقویت حضور نظامی آمریکا نشان‌دهنده راهبرد «چماق و هویج» است؛ یعنی حفظ فشار سخت در کنار مذاکره سیاسی. این وضعیت، ریسک خطای محاسباتی را همچنان بالا نگه می‌دارد.

تحلیل استراتژیک

• برای آمریکا: ورود به یک درگیری جدید در خاورمیانه از منظر افکار عمومی پرهزینه است. تعویق اقدام نظامی نشان می‌دهد واشنگتن مایل است ابتدا ظرفیت دیپلماسی را بیازماید، در حالی که اهرم فشار نظامی را حفظ می‌کند.
• برای ایران: ارائه امتیازات فنی در حوزه هسته‌ای، بدون ورود به بحث توان موشکی، نشان‌دهنده تفکیک حوزه‌های مذاکره است؛ رویکردی که تلاش دارد خطوط قرمز امنیتی را حفظ کند و در عین حال از تشدید بحران جلوگیری نماید.
• برای بازیگران ثالث (روسیه و چین): ایفای نقش در مدیریت مواد هسته‌ای می‌تواند جایگاه آنان را در معادله امنیتی منطقه تقویت کند و نفوذ ژئوپلیتیکی‌شان را افزایش دهد.

در مجموع، وضعیت کنونی نه یک تنش تمام‌عیار است و نه یک توافق قریب‌الوقوع؛ بلکه یک مرحله «مدیریت بحران» با ریسک بازگشت سریع به تنش نظامی در صورت شکست مذاکرات است.

تحلیل اجرایی

۱. بازارهای انرژی در کوتاه‌مدت به نشانه‌های کاهش ریسک ژئوپلیتیکی واکنش مثبت نشان می‌دهند، اما حضور تقویت‌شده نظامی آمریکا همچنان یک «ریسک پرمیوم» (افزایش قیمت ناشی از ریسک سیاسی) را در بازار نفت حفظ می‌کند.
۲. اگر مذاکرات به چارچوبی عملیاتی برسد، احتمال بازگشت تدریجی بخشی از ظرفیت صادراتی ایران به بازار جهانی مطرح می‌شود که می‌تواند بر موازنه عرضه تأثیر بگذارد.
۳. پیشنهاد همکاری انرژی میان دو کشور، در صورت تحقق، می‌تواند ساختار سرمایه‌گذاری در بخش بالادستی منطقه را دگرگون کند؛ اما در شرایط فعلی بیشتر در سطح سیگنال سیاسی ارزیابی می‌شود تا برنامه اجرایی نزدیک‌مدت.

تحلیل سیاسی

فضای فعلی بازتابی از موازنه میان «فشار داخلی» و «محاسبه هزینه جنگ» در ایالات متحده است. از سوی دیگر، تهران با ارائه پیشنهادهای فنی جدید تلاش دارد تصویر طرف مایل به مذاکره را تقویت کند و مشروعیت بین‌المللی خود را در برابر سناریوی اقدام نظامی احتمالی افزایش دهد.

پیام مشترک دو طرف روشن است:
یا مسیر توافقی محدود اما مدیریت‌پذیر گشوده می‌شود، یا چرخه بازدارندگی و تهدید وارد مرحله‌ای پرریسک‌تر خواهد شد

همچنین در ادامه بخوانید؛ احتمال غنی‌سازی اورانیوم در عربستان