پروژه Empire Wind ۱ با ظرفیت ۸۱۰ مگاوات، تا تاریخ ۲۲ دسامبر ۶۰٪ پیشرفت فیزیکی داشته و ارزش دفتری ناخالص آن حدود ۳.۱ میلیارد دلار (شامل ترمینال دریایی South Brooklyn) گزارش شده است. Equinor تاکنون ۲.۸ میلیارد دلار تسهیلات وام مدت‌دار برای این پروژه برداشت کرده و هشدار داده که در صورت تداوم تعلیق، متحمل زیان خواهد شد.

این اقدام در امتداد رویکرد سخت‌گیرانه دولت ترامپ نسبت به انرژی بادی—به‌ویژه بادی فراساحلی—و پس از موارد مشابهی مانند توقف پروژه نزدیک به تکمیل Ørsted (Revolution Wind) صورت گرفته است.

تحلیل فنی

وضعیت پیشرفت: ۶۰٪ تکمیل در زمان توقف، به‌معنای انباشت هزینه‌های سرمایه‌ای و ریسک‌های فنی ناشی از وقفه (demobilization/remobilization).

ظرفیت و مقیاس: ۸۱۰ مگاوات، پروژه‌ای در کلاس Utility-Scale Offshore Wind با زنجیره تأمین پیچیده (نصب فونداسیون‌ها، کابل‌گذاری، ایستگاه‌های دریایی).

بیشتر در همین زمینه: معمای ارزهای قیری؛ ۲.۴ میلیارد دلار گم شد

ریسک‌های توقف:
افزایش هزینه‌های غیرمستقیم (هزینه‌های نگهداشت سایت، قراردادها، بیمه).
ریسک‌های فنی ناشی از توقف نصب (خوردگی، تأخیرهای فصلی، از دست‌رفتن پنجره‌های مناسب دریایی).
مقایسه بهره‌وری انرژی: ادعای وزارت کشور مبنی بر برابری یک خط لوله گاز با مجموع پنج پروژه بادی، به تفاوت ظرفیت نامی و ضریب ظرفیت اشاره دارد و نشان‌دهنده اولویت‌گذاری بر انرژی پایه (baseload) در برابر منابع متناوب است.

تحلیل استراتژیک

چرخش سیاست انرژی آمریکا: تأکید بر امنیت انرژی و اتکای بیشتر به گاز طبیعی، همراه با کاهش حمایت‌های یارانه‌ای از بادی فراساحلی.

پیام به سرمایه‌گذاران: افزایش ریسک سیاست‌گذاری (Policy Risk) برای پروژه‌های تجدیدپذیر با سرمایه‌گذاری سنگین و دوره بازگشت طولانی.

اثر زنجیره‌ای: تعلیق پروژه‌های بزرگ می‌تواند برنامه‌های توسعه بنادر، اشتغال محلی و قراردادهای EPC را مختل کند.

رقابت انرژی‌ها: تقویت موقعیت گاز طبیعی به‌عنوان گزینه‌ای «امن‌تر و قابل اتکاتر» در گفتمان رسمی دولت.

تحلیل اجرایی (Executive Insight)

مدیریت ریسک: پروژه‌های سرمایه‌بر تجدیدپذیر در آمریکا نیازمند بازطراحی چارچوب‌های قراردادی برای پوشش ریسک‌های توقف حاکمیتی هستند.

تصمیم‌گیری مالی: تداوم تعلیق می‌تواند به Write-down دارایی‌ها، بازنگری در ساختار بدهی و مذاکره مجدد با وام‌دهندگان منجر شود.

زمان‌بندی و هزینه: هر ماه وقفه، هزینه کل پروژه (Total Installed Cost) را افزایش داده و نرخ بازده داخلی (IRR) را تحت فشار قرار می‌دهد.

تحلیل سیاسی

گفتمان امنیت ملی: پیوند دادن انرژی بادی فراساحلی با ملاحظات امنیتی، ابزار سیاسی مؤثری برای توقف پروژه‌ها بدون ورود به بحث‌های صرفاً اقتصادی یا زیست‌محیطی است.

تقابل ایدئولوژیک انرژی: سیاست دولت ترامپ نشان‌دهنده ترجیح آشکار به سوخت‌های فسیلی—به‌ویژه گاز—در برابر انرژی‌های تجدیدپذیر متناوب است.

پیام بین‌المللی: برای شرکت‌های اروپایی فعال در بازار آمریکا، سیگنال افزایش عدم‌قطعیت مقرراتی و سیاسی ارسال می‌شود.

همچنین در ادامه بخوانید؛راه‌اندازی پروژه فراساحلی جدید شی‌جیانگ؛ گام تازه چین در بهره‌برداری هوشمند از میادین دریایی