او تأکید کرد که در ۲۰۲۶ تجارت جهانی احتمالاً پایدار می‌شود، هرچند سرعت آن کاهش می‌یابد، اما «عدم قطعیت جهانی» همچنان باقی خواهد ماند و می‌تواند طی دو سال آینده تا ۲ درصد از تولید ناخالص داخلی کشورها را کاهش دهد.

به‌گفته آزور، دو ریسک اصلی سال ۲۰۲۶ عبارتند از:
۱. ریسک مالی ناشی از حباب‌های ارزش‌گذاری در بخش فناوری و هوش مصنوعی
افزایش سرمایه‌گذاری در AI باعث ایجاد فاصله چشمگیر بین ارزش دارایی‌های تکنولوژی و سایر بخش‌ها شده است و سطح ریسک دارایی‌ها در سه دهه اخیر در بالاترین حد قرار گرفته است.
۲. ریسک بدهی و افزایش هزینه تأمین مالی
با افزایش اسپردها، هزینه بدهی رو به افزایش است و نیازهای تأمین مالی در اقتصادهای پیشرفته در سال ۲۰۲۶ به‌شدت افزایش می‌یابد. هر تعدیل در این حوزه، بر اقتصادهای نوظهور اثر مستقیم خواهد داشت.

او همچنین به تغییرات عمیق در بازار انرژی اشاره کرد:
رشد سریع AI نیاز مصرف برق مراکز داده را تا سال ۲۰۳۰ به حدود ۲۲۰۰ تراوات‌ساعت می‌رساند، که یک «بار همیشه روشن» خواهد بود و شبکه‌های برق فرسوده جهانی را تحت فشار قرار می‌دهد. این تحول، سرمایه‌گذاری در تولید انرژی در محل و سیستم‌های ذخیره‌سازی باتری (BESS) را برای شرکت‌های بزرگ فناوری اجتناب‌ناپذیر کرده است.

در حوزه ژئوپلیتیک نیز، چین از تمرکز صرف بر پنل‌های خورشیدی فاصله گرفته و به‌دنبال تسلط بر بازار هیدروژن سبز است، در حالی که غرب به سمت استراتژی صنعتی مداخله‌گرانه بازگشته و دولت‌ها عملاً سهامدار انرژی شده‌اند.

بیشتر در همین زمینه: افزایش سهم آرامکو در پترو رابغ به ۶۰ درصد

تحلیل فنی

۱. مصرف انرژی مراکز داده
پیش‌بینی مصرف ۲۲۰۰ TWh تا سال ۲۰۳۰ نشان‌دهنده یک تقاضای پایه ثابت است که قابلیت انتقال یا کاهش آن پایین است. این عدد تقریباً معادل مصرف برق یک کشور متوسط صنعتی در سطح جهانی است.
اثرات فنی آن:
نیاز به تقویت شبکه انتقال و توزیع
فشار بر منابع تولید راهبردی
توسعه سریع BESS و تولید انرژی در محل
تغییر معماری قراردادهای برق از PPA ساده به قراردادهای منعطف

۲. بازار دارایی‌های فناوری
فاصله بین ارزش‌گذاری دارایی‌های تکنولوژی و سایر بخش‌ها (SMB) نشانه یک حباب احتمالی است. معیارهای کلاسیک ارزش‌گذاری مانند P/E در تکنولوژی از مفاهیم بنیادی فاصله گرفته‌اند و ریسک کاهش ناگهانی قیمت بالا است.

۳. ریسک بدهی
افزایش اسپردها و نیازهای تأمین مالی، به‌ویژه در اقتصادهای پیشرفته، باعث افزایش نرخ سود خواهد شد. اثر آن:
فشار بر بودجه دولت‌ها
انتقال اثرات به نرخ‌های بهره و هزینه سرمایه در اقتصادهای نوظهور
احتمال تشدید سیکل‌های کاهش سرمایه‌گذاری

تحلیل استراتژیک

۱. AI به‌عنوان محرک ژئوپلیتیک انرژی
رشد AI دیگر فقط موضوع فناوری نیست؛ یک موضوع امنیت انرژی است:
کشورهایی که ظرفیت تولید برق پاک و پایدار دارند مزیت استراتژیک خواهند داشت.
تامین مستقل انرژی توسط Big Tech، یک بازیگر جدید انرژی می‌سازد که خارج از کنترل سنتی دولت‌ها عمل می‌کند.

۲. چین و هیدروژن سبز
چین از تسلط بر پنل خورشیدی عبور کرده و در حال ساختن زنجیره تأمین جهانی هیدروژن سبز است.
این به معنای:
انتقال مرکز ثقل انرژی پاک از الکتریسیته به مولکول‌ها
ایجاد وابستگی جدید غرب به چین در حوزه سوخت‌های پاک

۳. بازگشت دولت‌ها به نقش مالک انرژی
«دولت-سهامدار انرژی» یک الگوی جدید است:
سرمایه‌گذاری مشترک در تولید و شبکه
کنترل بیشتر بر امنیت انرژی و قیمت‌ها
افزایش مداخله سیاست‌گذار در بازار

تحلیل اگزکیتیو (Executive Insight)

پایش ریسک باید روی دو محور انجام شود:
۱. ارزش‌گذاری دارایی‌های فناوری و بازار سهام AI
۲. دینامیک بدهی و نرخ‌های بهره

شرکت‌ها و سرمایه‌گذاران باید خود را برای موارد زیر آماده کنند:
قراردادهای انرژی پیچیده و انعطاف‌پذیر
راهکارهای ذخیره‌سازی برق در محل
سناریوهای نوسان در بازار سهام فناوری

اقتصادهای نوظهور که جذب سرمایه خارجی داشتند، در معرض شوک معکوس قرار می‌گیرند اگر هزینه بدهی در اقتصادهای پیشرفته افزایش یابد.

تحلیل سیاسی

بازگشت به استراتژی صنعتی مداخله‌گرانه به معنای افزایش نقش دولت در انرژی و فناوری است.
رابطه چین–غرب وارد فاز جدید رقابتی با محوریت هیدروژن سبز و AI می‌شود.

هرگونه تعدیل مالی در اقتصادهای پیشرفته، به‌ویژه آمریکا و اروپا، به سرعت بر جریان سرمایه به منطقه MENA و سایر اقتصادهای نوظهور اثرگذار خواهد بود.

همچنین در ادامه بخوانید؛چرا پایانِ جهان تا این اندازه پرسود به‌نظر می‌رسد؟