هر مدیری که پاسخ ندارد، از شکایت بهعنوان سپر استفاده میکند؟
یکی از مهمترین معیارهای سنجش بلوغ مدیریتی در هر سازمان، میزان توانایی در پاسخگویی به نقد و شفافیت در برابر افکار عمومی است. با این حال، در برخی از شرکتهای بزرگ صنعتی و بهویژه در صنعت پتروشیمی، شاهد روندی نگرانکننده هستیم؛ به جای پاسخ مستند، شفاف و کارشناسی به نقدهای رسانهای، مسیر سریعتری انتخاب میشود: شکایت، برخورد قهری و تلاش برای خاموش کردن صدای رسانههای مطالبهگر.
رسانه منتقد، تهدید نیست؛ ابزار اصلاح است. رسانهای که بر اساس داده، سند و تحلیل سؤال میپرسد، نه در پی تخریب، بلکه در پی روشن شدن واقعیتهاست. اما این سؤال جدی مطرح است که چرا بخشی از مدیران به جای ارائه توضیح و دفاع مستدل از عملکرد خود، به سمت ابزارهای حقوقی و فشارهای بیرونی حرکت میکنند؟ آیا این واکنش، نشانه اعتماد به عملکرد است یا نشانه ضعف در پاسخگویی؟ در این میان، نقش روابط عمومیها نیز محل تأمل جدی است.
روابط عمومی در ساختار حرفهای سازمانها، باید حلقه اتصال میان مدیریت، رسانه و افکار عمومی باشد؛ نهادی برای شفافسازی، اقناع و مدیریت ارتباطات. اما زمانی که این نهاد به جای پاسخگویی، در مسیر تقابل با رسانهها قرار میگیرد، عملاً فلسفه وجودی خود را از دست میدهد و از ابزار ارتباطی به ابزار واکنشی تبدیل میشود. نکته مهمتر آن است که شرکتهای پتروشیمی، بنگاههای خصوصی صرف نیستند.
بخش قابل توجهی از سرمایه این مجموعهها متعلق به بازنشستگان کشوری و لشکری و میلیونها سهامدار است. این سرمایهها امانتی در اختیار مدیران هستند و صاحبان اصلی آن حق دارند بدانند تصمیمها چگونه گرفته میشود، عملکردها چیست و چرا در برابر پرسشهای رسانهای، به جای شفافسازی، مسیر شکایت و محدودسازی انتخاب میشود.
در فضای مدیریت حرفهای، پاسخ به نقد نشانه قدرت است، نه ضعف. مدیری که به عملکرد خود اطمینان دارد، از پرسش نمیهراسد؛ بلکه آن را فرصتی برای اصلاح و اعتمادسازی میداند. در مقابل، مدیری که اولین واکنش او شکایت باشد، این پیام را به افکار عمومی مخابره میکند که تحمل مواجهه با نقد را ندارد.
تجربه نشان داده است که خاموش کردن صدای رسانه، نه نقد را از بین میبرد و نه پرسش افکار عمومی را متوقف میکند؛ بلکه تنها فاصله میان مدیران و جامعه ذینفعان را بیشتر میکند. آنچه در نهایت باقی میماند، نه شکایتها، بلکه کارنامه پاسخگویی و میزان احترام به حق اطلاع مردم است.
نظرات کاربران حول این خبر بهصورت واضحی نشان میدهد که خستگی و نارضایتی از رفتار مدیران در مواجهه با مشکلات مالی و عدم شفافیت، بهویژه در حوزه پتروشیمی، به اوج رسیده است. بسیاری از کاربران، از جمله خانم آریایی، بهصراحت بر این نکته تأکید میکنند که برخی مدیران بهجای ارائه پاسخ واقعی، از شکایت و بهانههای فنی مانند «قطعی بانک» یا «اختلال سیستم بانکی» بهعنوان سپر استفاده مینمایند؛ در حالی که انتظار دارند این افراد بهجای پنهانکاری، پاسخگو و شفاف باشند.
۲. مهمترین نکات و دغدغههای مطرحشده
الف) عدم پرداخت بهموقع حقوق و بهکارگیری بهانههای اداری بهعنوان پوشش، که منجر به اضطراب و نارضایتی گسترده در میان کارمندان میشود.
ب) کمبود شفافیت مدیریتی؛ کاربران معتقدند که روشنسازی عملکرد و تصمیمگیریهای مدیران، پیشنیاز اساسی برای اعتماد عمومی است و این امر در بسیاری از موارد نادیده گرفته میشود.
ج) درخواست صریح برای پاسخگویی و پیگیری مستقیم؛ برخی نظرات، بهویژه درخواست از خانم آریایی برای پیگیری موضوع، نشانگر تمایل به دریافت راهکارهای عملی و مداخله مؤثر از سوی افراد مسئول است.
۳. دعوت به مشارکت و ثبت نظر
نظرتان را درباره این مسأله مهم با ما به اشتراک بگذارید؛ صدای شما میتواند گامی مؤثر در بهبود شرایط کاری باشد.
نظرات کاربران (۵ نظر)
ممنون از خانم آریایی. مثل همیشه عالی
خانم آریایی لطفا این مورد را پیگیری کنید خیلی زیاد شده
ما کارمندان پتروشیمی
انتظار داریم مدیران جوابگو باشند
شفاف سازی مدیران =آگاهی و روشن شدن مردم
و این همون چیزیه که مدیران برتر نمیخوان
خانم آریایی جان
حالا مدیران و صاحبکاران بهانه تازهای دارند برای نپرداختن حقوق و یا دیر پرداخت کردن آن میگویند بانک قطع است یا سیستم بانکی اختلال دارد صبر کنید حالا شده است قوز بالا قوز