حق جنگ برای همه کارگران؛ مطالبه نیروهای نفت، گاز و پتروشیمی در مناطق پرخطر

به گزارش پتروشیمی ها؛ جمعی از کارگران صنایع نفت، گاز، پالایشگاه‌ها و پتروشیمی‌های استان‌های جنوبی با طرح مطالبه پرداخت مزایای «حق جنگ»، خواستار آن شده‌اند که این پرداخت شامل تمامی نیروهایی شود که در دوران جنگ و حملات موشکی در مناطق پرخطر به فعالیت خود ادامه داده‌اند.

این کارگران معتقدند شرایط دشوار و خطرناک دوران جنگ میان نیروهای رسمی، پیمانکاری و قراردادی تفاوتی قائل نمی‌شده و بنابراین در صورت تصویب یا پرداخت مزایای مرتبط با شرایط جنگی، نوع قرارداد نباید معیار اصلی برخورداری از آن باشد.

مطالبه کارگران؛ همه نیروهای حاضر در مناطق پرخطر دیده شوند

به گفته این نیروها، کارکنان رسمی، قراردادی و پیمانکاری شاغل در واحدهای نفتی، پالایشگاهی، پتروشیمی و دیگر صنایع مناطق جنوبی در زمان حملات و شرایط جنگی، در محل کار خود حضور داشته و فعالیت‌های تولیدی و عملیاتی را متوقف نکرده‌اند.

از نگاه کارگران، اگر قرار است مزایایی بابت شرایط خاص و پرخطر آن دوره پرداخت شود، باید میزان حضور و نوع خدمت کارکنان در مناطق پرخطر مورد توجه قرار گیرد، نه صرفاً عنوان شغلی یا نوع قرارداد.

این مطالبه به‌ویژه برای نیروهای پیمانکاری اهمیت بیشتری دارد؛ گروهی که در بسیاری از واحدهای صنعتی بخش قابل توجهی از فعالیت‌های عملیاتی را بر عهده دارند.

بیشتر در همین زمینه: خبر مهم برای نیروهای شرکتی نفت؛ سود پیمانکاران به ۲ تا ۳ درصد محدود می‌شود

پاداش جنگ فقط برای مدیران نباشد

یکی از محورهای اصلی اعتراض کارگران، نحوه توزیع احتمالی مزایا و پاداش‌های مرتبط با شرایط جنگی است.

کارگران تأکید دارند که مزایای مربوط به شرایط جنگ نباید تنها در اختیار گروه محدودی از مدیران یا کارکنان قرار گیرد و نیروهایی که در خطوط تولید، واحدهای عملیاتی و بخش‌های خدماتی در مناطق پرخطر حضور داشته‌اند نیز باید در تصمیم‌گیری‌ها مورد توجه قرار گیرند.

به باور آنها، تولید و استمرار فعالیت اقتصادی در شرایط بحرانی بدون حضور نیروهای عملیاتی امکان‌پذیر نیست.

مطالبه کارگران شهرداری و نیروهای خدماتی

این مطالبه تنها به صنعت نفت محدود نمانده است.

کارگران خواستار توجه به کارکنان شهرداری‌ها، نهادها و مجموعه‌های خدماتی در مناطق پرخطر نیز شده‌اند؛ نیروهایی که در زمان شرایط اضطراری، مسئولیت ارائه خدمات ضروری به شهروندان را بر عهده داشته‌اند.

از نگاه این گروه، اگر معیار پرداخت، حضور و خدمت در شرایط جنگی باشد، باید دامنه آن به نیروهایی که در بخش‌های مختلف خدمات عمومی و زیرساختی فعالیت کرده‌اند نیز تسری پیدا کند.

کارگران برق؛ فوق‌العاده ایام جنگ پرداخت شود

در همین حال، نیروهای شاغل در بخش توزیع برق و پست‌های فشار قوی نیز خواستار پرداخت فوق‌العاده ایام جنگ شده‌اند.

این نیروها می‌گویند در زمان حملات و موشک‌باران، برای حفظ پایداری شبکه برق در محل خدمت حاضر بوده‌اند و فعالیت آنها برای جلوگیری از اختلال در تأمین برق شهروندان و واحدهای صنعتی ادامه داشته است.

از این منظر، حفظ شبکه برق در شرایط بحرانی، مانند فعالیت سایر بخش‌های حیاتی کشور، نیازمند حضور نیروهای متخصص و عملیاتی در محل کار بوده است.

نوع قرارداد یا میزان خدمت؛ کدام باید ملاک باشد؟

نقطه مشترک مطالبات مطرح‌شده از سوی کارگران نفت، گاز و برق این است که نوع قرارداد نباید به‌تنهایی تعیین‌کننده برخورداری از مزایای مرتبط با شرایط جنگی باشد.

کارگران معتقدند اگر پرداختی برای جبران شرایط خاص و خطرات دوران جنگ در نظر گرفته شود، باید میزان حضور، محل خدمت، نوع فعالیت و سطح مواجهه با خطر نیز در ارزیابی کارکنان لحاظ شود.

البته نحوه پرداخت چنین مزایایی باید بر اساس مصوبات، مقررات و تصمیمات مراجع ذی‌صلاح تعیین شود و نمی‌توان صرفاً بر اساس مطالبه کارگران، شمول آن را برای همه گروه‌ها قطعی دانست.

جمع‌بندی؛ مطالبه کارگران فراتر از یک پاداش است

مطالبه مطرح‌شده از سوی کارگران مناطق جنوبی را می‌توان فراتر از درخواست یک پرداخت مقطعی دانست. محور اصلی این مطالبه، برخورداری برابر نیروهایی است که در شرایط پرخطر به فعالیت‌های تولیدی، خدماتی و زیرساختی ادامه داده‌اند.

اکنون انتظار کارگران این است که در تصمیم‌گیری درباره حق جنگ یا فوق‌العاده ایام جنگ، تفاوت میان نیروهای رسمی، پیمانکاری و قراردادی مانع بررسی وضعیت آنها نشود و معیارهایی مانند محل خدمت، میزان حضور و نوع فعالیت در مناطق پرخطر نیز مورد توجه قرار گیرد.

در نهایت، آنچه می‌تواند به این مطالبه پاسخ دهد، اعلام شفاف ضوابط، مشمولان و مبنای پرداخت مزایای جنگی است؛ موضوعی که می‌تواند از شکل‌گیری تبعیض و ابهام میان کارکنان جلوگیری کند.