به گزارش پتروشیمی ها؛ خبر دسترسی گسترده اساتید و دانشجویان تحصیلات تکمیلی دانشگاه صنعتی امیرکبیر به اینترنت بین‌الملل، هرچند در نگاه اول گامی مثبت در جهت تسهیل امور آموزشی و پژوهشی به نظر می‌رسد، اما در پس پرده این خبر، پرسش‌های جدی در خصوص عدالت آموزشی و شکاف دیجیتال میان موسسات آموزش عالی کشور مطرح می‌شود.

اینکه تنها ۹۵ درصد اساتید یک دانشگاه برتر و دانشجویان تحصیلات تکمیلی آن به اینترنت بین‌الملل دسترسی پیدا کنند، در حالی که بسیاری از دانشگاه‌ها و موسسات آموزشی دیگر، حتی از دسترسی پایدار به اینترنت داخلی نیز محروم هستند، نشان‌دهنده تبعیض آشکار در تخصیص منابع و زیرساخت‌های حیاتی است. این وضعیت نه تنها روند پژوهش و آموزش را در موسسات کمتر برخوردار کند می‌کند، بلکه منجر به ایجاد دوگانگی و نابرابری فاحش میان دانشجویان و اساتید در سراسر کشور خواهد شد.

چرا باید دسترسی به ابزارهای اولیه پژوهش و آموزش، مانند اینترنت بین‌الملل، به یک امتیاز ویژه برای دانشگاه‌های خاص تبدیل شود؟ این رویکرد چگونه می‌تواند به ارتقاء سطح علمی کلان کشور کمک کند، در حالی که پتانسیل‌های عظیم در سایر دانشگاه‌ها و موسسات به دلیل نبود زیرساخت‌های اولیه نادیده گرفته می‌شود؟

این تبعیض در دسترسی، عملاً مسیر پیشرفت را برای دانشجویان و پژوهشگرانی که در موسسات کمتر برخوردار مشغول به تحصیل یا تحقیق هستند، ناهموارتر می‌سازد و این سوال را به ذهن متبادر می‌کند که آیا سیاست‌گذاران آموزش عالی، نگاهی یکسان به تمامی نهادهای علمی کشور دارند یا همچنان شاهد اولویت‌دهی به چند دانشگاه خاص هستیم؟ انتظار می‌رود مسئولان امر با اتخاذ رویکردی عادلانه‌تر، نسبت به رفع این شکاف دیجیتال و فراهم کردن دسترسی برابر به امکانات آموزشی و پژوهشی برای تمامی دانشجویان و اساتید در سراسر کشور اهتمام ورزند.

همچنین بخوانید؛ اگر اینترنت برنگردد چه می‌شود؟

بیشتر در همین زمینه: بازار جهانی وارد دوره کمبود شد