افزایش دوباره تولید اوپک؛ اما فاصله با اهداف سهمیهای همچنان زیاد است
تولید نفت اوپک در ژوئیه ۲۰۲۶ حدود ۱.۱۷ میلیون بشکه در روز نسبت به ژوئن افزایش یافت و به ۱۹.۸۵ میلیون بشکه در روز رسید. این دومین ماه متوالی افزایش تولید است و عمدتاً ناشی از بازگشت تدریجی تولید برخی کشورهای خلیج فارس پس از سه ماه اختلال ناشی از بستهشدن تنگه هرمز بوده است.
به گزارش پتروشیمی ها؛ بیشترین افزایش تولید مربوط به عراق و کویت بود. تولید کویت از حدود ۵۸۰ هزار بشکه در روز در ماه مه به ۱.۶۵ میلیون بشکه در ژوئن و سپس به حدود ۱.۹۷۱ میلیون بشکه در روز در ژوئیه رسید.
ایران نیز در ژوئیه تولید و عرضه نفت خود را افزایش داد؛ بخشی از این افزایش به حدود دو هفتهای مربوط میشود که محدودیت دریایی آمریکا برای صادرات نفت ایران وجود نداشت.
با وجود رشد قابل توجه تولید، سطح واقعی عرضه همچنان بهطور محسوسی پایینتر از سهمیههای اوپکپلاس قرار دارد؛ زیرا محدودیتهای کشتیرانی و امنیتی در خلیج فارس مانع از بازگشت کامل جریان صادرات شده است.
اوپکپلاس همچنین تصمیم گرفته از سپتامبر ۱۸۸ هزار بشکه در روز دیگر به هدف تولید خود اضافه کند. این تصمیم عملاً آخرین بخش از کاهش تولید توافقشده در سال ۲۰۲۳ را نیز در مسیر لغو قرار میدهد.
تحلیل فنی
نکته مهم این است که افزایش تولید لزوماً به معنی افزایش معادل عرضه واقعی به بازار جهانی نیست. در شرایط فعلی باید میان سه متغیر تفاوت قائل شد:
۱. ظرفیت تولید؛
۲. تولید واقعی چاهها و پالایشگاهها؛
۳. نفت قابل صادرات و تحویل به بازار جهانی.
اختلال در تنگه هرمز باعث شده فاصله میان تولید و عرضه قابلتحویل افزایش یابد. بنابراین حتی اگر تولید کشورهای خلیج فارس سریعتر به سطوح عادی بازگردد، تا زمانی که ظرفیت حملونقل دریایی و مسیرهای صادراتی به حالت پایدار برنگردد، تمام این افزایش تولید الزاماً وارد بازار جهانی نخواهد شد.
از دید تراز عرضه و تقاضا، این وضعیت باعث شده ظرفیت مازاد واقعی اوپکپلاس کمتر از آن چیزی باشد که ارقام اسمی تولید نشان میدهند.
تحلیل استراتژیک
روند ژوئیه نشان میدهد اوپکپلاس از مرحله «کاهش اجباری تولید» به سمت «بازگرداندن تولید» حرکت کرده است؛ اما این گذار هنوز کامل نشده است.
افزایش تولید عراق و کویت اهمیت ویژهای دارد، زیرا نشان میدهد تولیدکنندگان خلیج فارس در حال بازیابی ظرفیتهای متوقفشده هستند. با این حال، ادامه بحران کشتیرانی میتواند باعث شود افزایش تولید با تأخیر وارد بازار فیزیکی نفت شود.
از سوی دیگر، تصمیم افزایش ۱۸۸ هزار بشکهای هدف تولید در سپتامبر یک پیام مهم به بازار دارد: اوپکپلاس همچنان قصد دارد کاهشهای سالهای گذشته را بهتدریج آزاد کند. اما اجرای واقعی این سیاست به وضعیت امنیتی خلیج فارس و توان صادراتی اعضا وابسته خواهد بود.
تحلیل اجرایی
برای بازار نفت، شاخص کلیدی در هفتهها و ماههای آینده صرفاً میزان تولید اوپک نیست؛ بلکه باید همزمان موارد زیر رصد شود:
• حجم نفتی که واقعاً از خلیج فارس صادر میشود
• تعداد و ظرفیت نفتکشهای فعال
• سرعت بازگشت تولید کشورهای خلیج فارس
• میزان ذخایر نفت در مراکز مصرف بزرگ
• فاصله تولید واقعی اوپکپلاس با سهمیههای جدید
• وضعیت تردد نفتکشها در تنگه هرمز
اگر محدودیت حملونقل کاهش یابد، بخشی از نفتی که اکنون در قالب تولید یا ذخایر محلی باقی مانده، میتواند نسبتاً سریع وارد بازار جهانی شود و فشار نزولی بر قیمتها ایجاد کند.
در مقابل، اگر تولید افزایش یابد اما صادرات همچنان محدود بماند، رشد تولید الزاماً به معنی افزایش عرضه جهانی نیست و حتی میتواند به افزایش ذخایر منطقهای منجر شود.
تحلیل سیاسی
تصمیم اوپکپلاس برای ادامه افزایش هدف تولید در شرایطی اتخاذ شده که امنیت انرژی خلیج فارس همچنان تحت تأثیر وضعیت تنگه هرمز قرار دارد. بنابراین، سیاست تولید این گروه در ماههای آینده بیش از گذشته به تحولات ژئوپلیتیکی و امنیت خطوط کشتیرانی وابسته خواهد بود.
جمعبندی
تصویر فعلی بازار را میتوان چنین خلاصه کرد:
تولید اوپک در حال افزایش است، اما عرضه واقعی جهانی هنوز با سرعت مشابهی بازنگشته است.
بنابراین، افزایش ۱.۱۷ میلیون بشکهای تولید اوپک در ژوئیه نباید بهتنهایی بهعنوان نشانه بازگشت کامل بازار به شرایط عادی تفسیر شود. تا زمانی که محدودیتهای حملونقل و صادرات نفت خلیج فارس برطرف نشود، شکاف میان «تولید»، «قابلیت صادرات» و «عرضه واقعی به بازار» همچنان یکی از مهمترین متغیرهای بازار نفت خواهد بود.
همچنین بخوانید: کتاب «آشنایی با ساخت و بازرسی مخازن ذخیره اتمسفریک» منتشر شد
- نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
- نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.
ارسال نظر شما