بر اساس این گزارش، قیمت متوسط برنت در سال ۲۰۲۵ معادل ۶۸.۹۱ دلار و در سال ۲۰۲۶ حدود ۵۵.۰۸ دلار در هر بشکه برآورد شده است. این در حالی است که قیمت متوسط برنت در سال گذشته ۸۰.۵۶ دلار بوده و روند کلی از نیمه دوم ۲۰۲۵ به سمت کاهش و انباشت ذخایر جهانی نفت حرکت کرده است.

EIA علت اصلی فشار نزولی بر قیمت‌ها را رشد سریع عرضه جهانی، کاهش تقاضای فصلی در زمستان و افزایش چشمگیر ذخایر نفتی عنوان می‌کند؛ به‌گونه‌ای که در سال ۲۰۲۶ رشد ذخایر جهانی می‌تواند از دو میلیون بشکه در روز فراتر رود.

تحلیل فنی

از منظر فنی بازار نفت، داده‌های STEO نشان‌دهنده یک‌عدم تعادل ساختاری پایدار میان عرضه و تقاضاست. رشد تولید جهانی—به‌ویژه خارج از اوپک‌پلاس—در ماه‌های اخیر از مصرف پیشی گرفته و باعث افزایش سریع موجودی‌ها شده است.

پیش‌بینی EIA از میانگین قیمت حدود ۵۵ دلار در اغلب فصول ۲۰۲۶ با الگوی کلاسیک «contango» همخوانی دارد؛ الگویی که در آن هزینه ذخیره‌سازی (به‌ویژه ذخیره‌سازی شناور) به عامل مهمی در قیمت‌گذاری تبدیل می‌شود.

هشدار EIA درباره پر شدن ظرفیت ذخایر خشکی و انتقال بخشی از نفت به ذخیره‌سازی دریایی، نشان می‌دهد که قیمت‌های آتی نه‌تنها تابع عرضه و تقاضا، بلکه تابع هزینه نهایی لجستیک و ذخیره‌سازی خواهند بود.

بیشتر در همین زمینه: عربستان در آستانه کاهش بی‌سابقۀ قیمت نفت برای بازار آسیا در ژانویه

تحلیل استراتژیک

در سطح استراتژیک، گزارش STEO تصویر بازاری را ترسیم می‌کند که در آن ابزارهای سنتی مدیریت قیمت (نظیر سیاست‌های اوپک‌پلاس) اثرگذاری محدودی دارند.

برآورد EIA مبنی بر تولید حدود ۱.۳ میلیون بشکه در روز کمتر از اهداف رسمی اوپک‌پلاس در سال ۲۰۲۶، نشان می‌دهد که این ائتلاف عملاً نقش «ضربه‌گیر» را برای بازار ایفا خواهد کرد، نه محرک افزایش قیمت.

در عین حال، تداوم انباشت ذخایر استراتژیک چین به‌عنوان یک عامل تعدیل‌کننده، مانع از سقوط شدید قیمت‌ها می‌شود و کف قیمتی نسبی در محدوده میانی ۵۰ دلار ایجاد می‌کند. این وضعیت، بازار را در یک تعادل شکننده اما کنترل‌شده نگه می‌دارد.

تحلیل اجرایی (Executive Insight)

برای بازیگران بازار انرژی، پیام کلیدی گزارش EIA روشن است:

• سال ۲۰۲۶ سال «قیمت‌های پایین اما باثبات» خواهد بود، نه شوک‌های قیمتی شدید.
• مدیریت موجودی، هزینه‌های ذخیره‌سازی و انعطاف‌پذیری لجستیکی به عوامل تعیین‌کننده سودآوری تبدیل می‌شوند.
• شرکت‌هایی که زنجیره ارزش یکپارچه (تولید، ذخیره‌سازی، تجارت و لجستیک) دارند، در این محیط مزیت رقابتی بالاتری خواهند داشت.

به‌طور خلاصه، STEO دسامبر EIA بازار نفت را در آستانه ورود به یک فاز «وفور عرضه ساختاری» توصیف می‌کند؛ فازی که در آن، حتی افزایش‌های محدود پیش‌بینی قیمت نیز نمی‌تواند مسیر کلی نزولی سال ۲۰۲۶ را تغییر دهد.

همچنین در ادامه بخوانید؛ اوپک از تعادل بازار جهانی نفت در ۲۰۲۶ خبر می‌دهد؛ در تقابل با سناریوی مازاد عرضه