هلدینگ خلیج فارس و چالش انصراف؛ بازنگری در استراتژی تیم‌داری در عصر بحران

در شرایطی که کشور با چالش‌های جدی اقتصادی ناشی از تحریم‌ها و حوادث اخیر دست و پنجه نرم می‌کند، و زیرساخت‌های حیاتی صنعتی، از جمله تأسیسات پتروشیمی که شریان‌های اصلی ارزآوری و تولید ملی را تشکیل می‌دهند، متحمل خساراتی شده‌اند، نگاهی دوباره به اولویت‌های راهبردی مجموعه‌های بزرگ اقتصادی از جمله هلدینگ خلیج فارس امری ضروری است.

حوادث ناگوار اخیر و آسیب‌دیدگی شرکت‌های مهمی چون فجر انرژی و مبین انرژی، که از ارکان کلیدی هلدینگ خلیج فارس و از عوامل اصلی سودآوری آن محسوب می‌شوند، زنگ خطری جدی برای ثبات اقتصادی و عملیاتی این هلدینگ است. در چنین بستری، هزینه‌های هنگفت و مستمر تیم‌داری باشگاه استقلال، که با ماهیت عملیاتی و سودآور شرکت‌های پتروشیمی همخوانی چندانی ندارد، بیش از پیش به چشم می‌آید.

باید پرسید، آیا تخصیص منابع مالی قابل توجه به بخش ورزش، آن هم در شرایطی که چرخه‌های تولید و ارزآوری کشور با اختلال مواجه شده‌اند، اولویت اول هلدینگ خلیج فارس است؟ آیا این هزینه‌ها، که گاه صرف بازیکنان و کادر فنی با رفتارهای حاشیه‌ساز و غیرمسئولانه می‌شود، توجیه اقتصادی، اجتماعی و حتی ملی دارد؟ در حالی که این بودجه‌ها می‌توانند صرف بازسازی زیرساخت‌های آسیب‌دیده، حفظ اشتغال، یا تقویت بخش‌های مولد اقتصادی شوند.

گذشته از این، با توجه به مصوبه اخیر وزارت صمت مبنی بر عدم امکان حضور تیم‌های سپاهان و فولاد در لیگ برتر به دلیل آسیب‌های وارده، منطقی است که هلدینگ خلیج فارس نیز در خصوص باشگاه استقلال تصمیمی مشابه اتخاذ کند. ادامه حضور تیمی که منابع مالی آن مستقیماً از دل شرکت‌های آسیب‌دیده تأمین می‌شود، نه تنها از نظر اقتصادی قابل دفاع نیست، بلکه از منظر روانی و اجتماعی نیز می‌تواند با انتقادات گسترده‌ای روبرو شود.

بیشتر در همین زمینه: امین‌نژاد: نیروهای فعلی در میدان آزادگان با اطمینان خاطر به کار خود ادامه دهند

پیشنهاد می‌شود: با توجه به شرایط بحرانی فعلی و ضرورت تمرکز بر احیاء و تقویت بخش‌های تولیدی و اقتصادی، هلدینگ خلیج فارس هرچه سریع‌تر نسبت به بازنگری جدی در استراتژی تیم‌داری خود اقدام نماید. انصراف از ادامه رقابت‌های لیگ برتر برای باشگاه استقلال در این مقطع، نه تنها یک اقدام مسئولانه اقتصادی، بلکه گامی مهم در جهت اولویت‌دهی به منافع ملی و حفظ تاب‌آوری بخش صنعتی کشور خواهد بود.

همچنین، ضروری است که هلدینگ خلیج فارس برای سال آینده، راهکاری اساسی برای خروج از چرخه پرهزینه تیم‌داری باشگاه استقلال بیندیشد؛ راهکاری که به جای تبدیل شدن به یک هزینه تراشی مداوم برای بخش‌های مولد و بازنشستگان صنعت نفت، منافع بلندمدت و استراتژیک هلدینگ و کشور را تأمین کند.

سوال از مدیران هلدینگ خلیج فارس

1. با توجه به آسیب‌های جدی وارده به شرکت‌های تابعه هلدینگ، اولویت اصلی شما در شرایط فعلی چیست؟ آیا بازسازی زیرساخت‌های تولیدی و تأمین ارزآوری، بر ادامه حضور در لیگ برتر ارجحیت دارد؟
2. هزینه‌های سالانه باشگاه استقلال، به تفکیک بخش‌های مختلف (بازیکنان، کادر فنی، امکانات و…) چقدر است و این ارقام در مقایسه با میزان خسارات وارده به شرکت‌هایی مانند فجر انرژی و مبین انرژی، چه نسبتی دارند؟
3. آیا تا به حال ارزیابی دقیقی از بازگشت سرمایه (ROI) یا منافع اقتصادی ملموس حاصل از تیم‌داری باشگاه استقلال برای هلدینگ خلیج فارس صورت گرفته است؟ اگر چنین است، نتایج آن چه بوده است؟
4. با توجه به رفتار برخی بازیکنان و مربیان تیم در مواقع حساس و عدم تناسب آن با شئونات مورد انتظار از منتسبین به یک نهاد اقتصادی-صنعتی مهم کشور، آیا ادامه سرمایه‌گذاری بر روی چنین دارایی‌هایی توجیه‌پذیر است؟
5. چه تضمینی وجود دارد که با ادامه این روند، هزینه‌های باشگاه استقلال در سال‌های آتی افزایش نیابد و به تبع آن، فشار بیشتری بر بخش‌های مولد هلدینگ وارد نشود؟
6. آیا صرف “داشتن تیم” یک باشگاه در لیگ برتر، به خودی خود یک دستاورد استراتژیک برای هلدینگ خلیج فارس محسوب می‌شود، یا باید منافع عملیاتی و اقتصادی را بر آن اولویت داد؟
7. در صورت عدم انصراف از ادامه لیگ و با فرض تداوم آسیب‌های اقتصادی، هلدینگ خلیج فارس چه برنامه‌ای برای تأمین مالی پایدار و بلندمدت باشگاه استقلال دارد؟ آیا منابع تأمین از بخش‌های دیگر هلدینگ، به قیمت تضعیف بخش‌های اصلی صورت نخواهد گرفت؟
8. چرا در این شرایط بحرانی، تمرکز بر “نجات” و “تقویت” شرکت‌های تولیدی و صنعتی که موتور محرکه اقتصاد کشور هستند، به جای هزینه در بخش ورزش، در دستور کار قرار نمی‌گیرد؟