سرمایه‌گذارانی مانند BlackRock، JPMorgan و Goldman Sachs میلیاردها دلار در اثر این مسدودسازی از دست داده‌اند.

در این برنامه، به جای دریافت نقدی، مکانیسمی «غیرنقدی» (swap) پیشنهاد شده است: یعنی سهام Lukoil متعلق به سرمایه‌گذاران آمریکایی به شرکت برگردانده می‌شود و در مقابل آن‌ها دارایی‌های خارجی Lukoil (مثلاً زیرساخت‌ها، معادن، پروژه‌های بین‌المللی) دریافت می‌گردد تا بعداً فروخته شوند و منابع حاصل میان سرمایه‌گذاران توزیع شود.

تحلیل فنی

• مسیر «تسویه از طریق دارایی» (asset-sale swap) از لحاظ فنی روش معقولی برای جبران خسارت است: با توجه به تحریم‌هایی که انتقال وجه نقد به Lukoil را ممنوع کرده‌اند، استفاده از دارایی‌های خارجی قابل فروش، گزینه‌ای عملیاتی است.
• ارزش ۲۲ میلیارد دلاری دارایی‌های Lukoil نشان می‌دهد ظرفیت کافی برای ایجاد منبع برای جبران خسارت وجود دارد.
• اجرای این طرح نیازمند همکاری نهادهای نظارتی در آمریکا و تأیید وزارت خزانه‌داری است؛ یعنی پیچیدگی حقوقی و اجرایی دارد، ولی به لحاظ فنی الزامی نیست نقد خاموش — بدهی می‌تواند به دارایی تبدیل شود.

تحلیل استراتژیک

• برای سرمایه‌گذاران بزرگ غربی (مدیران دارایی، صندوق‌ها، مؤسسات) این طرح فرصتی است تا بخشی از زیان ناشی از تحریم‌ها و مسدودسازی دارایی‌ها را بازیابی کنند؛ بنابراین انگیزه جدی برای فشار به نهادهای دولتی آمریکا جهت تأیید آن وجود دارد.

• برای Lukoil و روسیه: این طرح می‌تواند به منزله فروپاشی دارایی‌های بین‌المللی این شرکت تعبیر شود؛ انتقال گسترده دارایی‌ها به شرکت/سرمایه‌گذاران غربی یا ثالث می‌تواند اثر بلندمدتی بر وضعیت بین‌المللی این شرکت و نفوذ روسیه در بازار انرژی داشته باشد.

بیشتر در همین زمینه: مصرف انرژی شرکت‌های تابعه هلدینگ خلیج‌فارس به‌صورت آنلاین کنترل می‌شود

• برای بازار انرژی جهانی: اگر دارایی‌های Lukoil به شرکت‌های انرژی غربی یا ثالث فروخته شوند، سهم بازار از روسیه به نیروهای رقیب منتقل می‌شود؛ این می‌تواند بازطراحی نقشه انرژی جهانی را تسریع کند، با کاهش نقش روسیه و افزایش سهم رقبا.

تحلیل اجرایی (Executive Insight)

• نهادهای آمریکایی و شرکت‌های بزرگی که در سهام Lukoil زیان دیده‌اند، باید برای دستیابی به توافق با وزارت خزانه‌داری و سایر نهادهای تنظیم‌گر – مانند کمیته‌های تحریم‌ها – لابی و همکاری کنند.

• فروش دارایی‌های بین‌المللی Lukoil باید به گونه‌ای ساختاربندی شود که مطابقت با قوانین تحریم و انتقال مالکیت داشته باشد؛ استفاده از خریداران معتبر و با سابقه بین‌المللی برای پیشگیری از گرفتاری‌های قانونی ضروری است.

• اگر این طرح تصویب شود و دارایی‌ها به خریداران غربی یا شرکای ثالث فروخته شود، بخشی از منابع فروش می‌تواند به جبران زیان سرمایه‌گذاران برسد؛ اما احتمال زیاد وجود دارد که پرداخت کامل زیان‌ها زمان‌بر باشد — لذا سرمایه‌گذاران باید انتظارات واقع‌بینانه داشته باشند.

تحلیل سیاسی

چنین ابتکاری نشان‌دهنده تلاش دولت و بازیگران مالی آمریکا برای یافتن راه‌حل‌هایی خلاقانه – با کمترین «خروج نقدی» از کشور و در عین حفظ فشار تحریمی بر روسیه – است. اگر موفقیت‌آمیز باشد، الگوی جدیدی برای جبران زیان سرمایه‌گذاران بین‌المللی در بستر بحران‌های ژئوپلیتیک ایجاد می‌کند. از سوی دیگر، انتقال دارایی‌های روسی به شرکت‌های غربی یا ثالث، تضعیف پایه اقتصادی بلندمدت روسیه در صنعت نفت را تشدید می‌کند؛ این می‌تواند موضع فشار بیشتری علیه کرملین در پرونده اوکراین فراهم آورد.

همچنین در ادامه بخوانید؛ آمریکا چراغ سبز به معاملات لوک اویل با کنسرسیوم خط لوله کاسپین نشان داد