هر بار که تنشهای منطقهای افزایش مییابد، این گزاره بار دیگر در فضای رسانهای و سیاسی تکرار میشود: «ایران میتواند تنگه هرمز را ببندد» یا «از کشتیها حق امنیت دریافت کند». این ادبیات، اگرچه در ظاهر بیانگر اقتدار است، اما در عمل با یک چالش بنیادین مواجه است: نسبت آن با حقوق بینالملل چیست؟
بررسی حقوقی توسل به زور علیه ایران در پرتو منشور ملل متحد و مفهوم «جنایت تجاوز»؛ تحلیلی از مرز میان دفاع مشروع و نقض قواعد آمره با نگاهی به دیدگاههای لوئیس مورنو اوکامپو
تا زمانی که سیاستگذاری در حوزه انرژی تابع تغییرات کوتاهمدت و سلایق مدیریتی باشد، هیچ تحریمی برای عقب نگهداشتن ما لازم نیست. ایران برای گذر از بحران انرژی، بیش از هر زمان دیگر به ثبات در اندیشه و صداقت در مدیریت نیاز دارد. جنوب کشور، از عسلویه تا ماهشهر، بستر آزمون این اراده ملی است.
رقابت تجاری میان ایالات متحده و چین از حوزه فناوری به قلب انرژی و پتروشیمی رسیده است؛ واشنگتن با محدودیت صادرات تجهیزات و فناوریهای حیاتی، پکن را به چالش کشیده و این اقدام، مناقشهای حقوقی و ژئوپلیتیک را رقم زده که میتواند آینده تجارت جهانی انرژی را تغییر دهد.
تحولات اخیر بازداشت و انتقال نیکلاس مادورو توسط ایالات متحده، ونزوئلا را در برابر یکی از پیچیدهترین چالشهای حقوقی و ژئوپلیتیک قرار داده است. کاراکاس با انتخاب مسیر حقوقی و اقامه دعوا در دیوان بینالمللی دادگستری (ICJ)، میکوشد بحران را از سطح رویارویی سیاسی به چارچوب حقوق بینالملل منتقل کند.
