شرکت آرامکو نیز ۳۰ میلیارد دلار توافق اولیه با شرکت‌های آمریکایی امضا کرده است، از جمله سرمایه‌گذاری در پروژه LNG Lake Charles متعلق به Energy Transfer و قرارداد احتمالی جذب گاز مایع از Commonwealth LNG. این پروژه‌ها ظرفیت‌های ۱۵ میلیون تن و ۹.۵ میلیون تن در سال خواهند داشت، اما هر دو هنوز در انتظار تصمیم نهایی سرمایه‌گذاری هستند.

در حوزه سوخت هسته‌ای، آمریکا پذیرفته است فناوری نیروگاه هسته‌ای را در اختیار عربستان قرار دهد، مشروط به‌عدم استفاده در غنی‌سازی اورانیوم تا سطح تسلیحاتی. این موضوع که سال‌ها مانع پیشرفت مذاکرات بود، اکنون در قالب یک توافق اولیه توسط «کریس رایت» و «عبدالعزیز بن سلمان» امضا شده است.

در بخش مواد معدنی حیاتی نیز توافقی میان MP Materials و شرکت معادن عربستان برای احداث یک واحد فرآوری عناصر نادره در خاک عربستان صورت گرفته است.

در کنار این اولویت‌ها، قراردادهای تسلیحاتی و همکاری‌های نظامی نیز به‌منزله تقویت رابطه استراتژیک دو کشور مطرح شده‌اند. با این حال، هنوز مشخص نیست چه میزان از این توافق‌های اولیه به قراردادهای نهایی تبدیل خواهند شد.

تحلیل فنی (Technical Analysis)

۱. تقویت زنجیره تأمین LNG آمریکا

بیشتر در همین زمینه: رحیم محمدی مهر، مدیرعامل شرکت پتروشیمی بروجن شد

ورود سرمایه عربستان به پروژه‌های Lake Charles و Commonwealth LNG، عملاً دو پروژه کلیدی صادرات گاز آمریکا را از وضعیت تعلیق خارج می‌کند. این سرمایه‌گذاری‌ها:

• ظرفیت صادراتی آمریکا را تا ۲۰۳۰ افزایش می‌دهد،

• ریسک تأخیر پروژه‌ها را کاهش می‌دهد،

• و برای بازار LNG جهانی (به‌ویژه اروپا و آسیا) سیگنال ثبات ارسال می‌کند.

۲. انتقال فناوری هسته‌ای تحت شرط‌عدم غنی‌سازی

مدل توافق مشابه «برنامه ۱۲۳» است اما با انعطاف‌پذیری بیشتر. این موضوع منجر به:

• ارتقای توان تولید برق پایدار عربستان،

• افزایش وابستگی فناوری به آمریکا،

• و حذف مسیر موازی همکاری هسته‌ای با چین یا روسیه می‌شود.

۳. مواد معدنی حیاتی

ایجاد واحد فرآوری عناصر نادره در عربستان:

• زنجیره تأمین آمریکا را از انحصار چین دور می‌کند،

• ارزش افزوده منابع سعودی را افزایش می‌دهد،

• و جایگاه عربستان را در بازار جهانی Rare Earth تقویت می‌کند.

تحلیل استراتژیک (Strategic Analysis)

۱. بازسازی یک اتحاد کلاسیک در قالب جدید انرژی–امنیت–فناوری

اتحاد سنتی «نفت در برابر امنیت» اکنون به «انرژی + مواد حیاتی + هسته‌ای + دفاع» تبدیل شده است. این ساختار جدید:

• پایدارتر و چندلایه‌تر است،

• منافع مشترک اقتصادی را عمیق‌تر می‌کند،

• و برای دوره پس از نفت هم پایه‌های همکاری ایجاد می‌کند.

۲. پیروزی ژئوپولیتیک آمریکا در رقابت با چین

واشنگتن با این توافق:

• مانع چرخش کامل عربستان به سمت چین می‌شود،

• سرمایه عربستان را وارد اقتصاد آمریکا می‌کند،

• و بخش مهمی از زنجیره حیاتی مواد معدنی را از اختیار چین خارج می‌سازد.

۳. تقویت نقش عربستان در نظم جدید انرژی

عربستان با ورود به LNG و مواد معدنی حیاتی:

• از اقتصاد تک‌محصولی فاصله می‌گیرد،

• نقش ژئوپولیتیک خود را در انرژی‌های آینده تثبیت می‌کند،

• و بازوی صنعتی و تکنولوژیک جدید ایجاد می‌کند.

تحلیل اجرایی (Executive Insight)

• برای آمریکا: این اتحاد جدید، سه ستون اصلی امنیت انرژی، توسعه صنعتی و بازآفرینی زنجیره تأمین حیاتی را تقویت می‌کند و میلیاردها دلار سرمایه‌گذاری تازه وارد اقتصاد آمریکا می‌سازد.

• برای عربستان: تضمین امنیت و فناوری بلندمدت، دسترسی به دانش هسته‌ای، تنوع‌بخشی به سرمایه‌گذاری‌ها، و ورود به بازارهای آینده مانند LNG و Rare Earth، عربستان را از یک تولیدکننده سنتی نفت به یک قدرت انرژی چندبعدی تبدیل می‌کند.

• برای بازار جهانی انرژی: احتمالاً طی سه تا پنج سال آینده شاهد افزایش عرضه LNG، تغییر جریان سرمایه به پروژه‌های آمریکایی، و تحکیم نقش عربستان در حوزه مواد معدنی حیاتی خواهیم بود.

تحلیل سیاسی

• پایان دوره تنش دوران بایدن و بازگشت روابط به مدل دوران ترامپ

سیاست خارجی دولت جدید آمریکا بر احیای اتحادهای اقتصادی–امنیتی متمرکز است و این توافق، مهم‌ترین نمونه آن است.

عربستان نیز به‌طور آشکار پیام داده که بازگشت به آمریکا برای آن اولویت دارد، به‌ویژه در شرایط رقابت چین–آمریکا.

• تعادل‌سازی عربستان در برابر ایران

تقویت همکاری‌های دفاعی و هسته‌ای با آمریکا، اهرم فشار و بازدارندگی سیاسی–امنیتی جدیدی برای ریاض ایجاد می‌کند.

در ادامه بخوانید؛ تلاش مشترک آمریکا و عربستان برای نهایی‌سازی پیمان دفاعی پیش از دیدار محمد بن‌سلمان با ترامپ