هدف از این پیشنهاد، دستیابی به توافقی بلندمدت‌تر است که تا سال ۲۰۴۸ – هم‌زمان با صدمین سال استقلال اسرائیل – ادامه یابد.

این توافق جدید با برخی اصلاحات منطبق بر سیاست «America First» دولت ترامپ طراحی شده تا رضایت واشنگتن جلب شود.

توافق پیشین که در سال ۲۰۱۶ میان دولت اوباما و تل‌آویو امضا شد، شامل ۳۸ میلیارد دلار کمک نظامی طی ده سال بود و در سال ۲۰۲۸ به پایان می‌رسد. اکنون اسرائیل خواهان تداوم و حتی افزایش این رقم است، هرچند مخالفت‌های فزاینده در میان جریان‌های MAGA و بخشی از کنگره، مسیر مذاکرات را دشوار کرده است.

تحلیل فنی (Technical Analysis)

پیشنهاد اسرائیل شامل استفاده از بخشی از کمک‌های نظامی برای پژوهش‌های مشترک آمریکا و اسرائیل در حوزه‌های فناوری دفاعی، هوش مصنوعی نظامی و توسعه سامانه‌های پدافند موشکی مانند گنبد آهنین است.

این ساختار جدید به گونه‌ای طراحی شده که منافع اقتصادی و فناورانه برای صنایع دفاعی آمریکا نیز به همراه داشته باشد و در نتیجه با اصول «اول آمریکا» سازگار گردد. از دید فنی، تمرکز بر همکاری‌های تحقیق و توسعه می‌تواند موجب ارتقای سطح هم‌افزایی دفاعی و فناوری در هر دو کشور شود.

بیشتر در همین زمینه: سعید طیبی میگونی به عضویت هیئت‌مدیره صبا فولاد خلیج فارس منصوب شد

تحلیل استراتژیک (Strategic Analysis)

از منظر راهبردی، درخواست ۲۰ساله اسرائیل نشان‌دهنده تلاشی برای تثبیت روابط امنیتی خود با واشنگتن در دوره‌ای از بی‌ثباتی سیاسی و تغییر رویکرد در داخل آمریکا است.

این پیشنهاد همچنین تلاشی هوشمندانه برای انطباق با فضای جدید سیاسی واشنگتن است که با تمرکز بر منافع داخلی آمریکا تعریف می‌شود. با این حال، روند فعلی جنگ غزه و مخالفت‌های گسترده با سیاست‌های تل‌آویو در داخل و خارج از آمریکا، می‌تواند تصویب چنین توافقی را با چالش‌های سیاسی جدی مواجه کند.

تحلیل اجرایی (Executive Insight)

در بعد بین‌المللی، پیشنهاد اسرائیل نوعی حرکت پیش‌دستانه برای حفظ جایگاه امنیتی خود در استراتژی بلندمدت آمریکا است.

اگر این توافق نهایی شود، به‌عنوان طولانی‌ترین و ساختاری‌ترین توافق نظامی تاریخ روابط واشنگتن–تل‌آویو شناخته خواهد شد. با این حال، فشارهای مالی داخلی آمریکا و حساسیت افکار عمومی نسبت به هزینه‌های خارجی ممکن است در آینده باعث بازنگری در حجم یا نحوه تخصیص این کمک‌ها گردد.

برای کشورهای منطقه از جمله ایران، این روند نشان می‌دهد که تل‌آویو در پی تبدیل وابستگی نظامی خود به نوعی اتحاد فناورانه پایدار با واشنگتن است که ابعاد امنیتی، اقتصادی و فناوری را به‌طور هم‌زمان در بر می‌گیرد.