بر اساس داده‌های رسمی اداره گمرک چین و گزارش خبرگزاری رویترز، پالایشگاه‌های این کشور به بالاترین سطح ظرفیت پالایش سال ۲۰۲۵ رسیده‌اند. «اِما لی» تحلیلگر ارشد شرکت Vortexa اعلام کرد که حاشیه سود پالایش در ماه‌های اخیر بهبود یافته و همین امر موجب افزایش فعالیت پالایشگاه‌های دولتی و در نتیجه کاهش محسوس ذخایر نفت خام در خشکی شده است.

شرکت Vortexa تخمین زده که واردات نفت دریابرد چین در اکتبر به ۱۰/۴ میلیون بشکه در روز رسیده که نسبت به سپتامبر ۶ درصد و نسبت به سال گذشته ۹ درصد افزایش داشته است. پالایشگاه‌های دولتی در نیمه دوم سال برای تصاحب سهم بازار داخلی از پالایشگاه‌های خصوصی و استفاده حداکثری از سهمیه صادرات سوخت، نرخ پالایش خود را افزایش داده‌اند.

چین طی سال جاری روند انباشت ذخایر نفتی خود را تسریع کرده و هم‌اکنون مجموع ذخایر استراتژیک و تجاری این کشور بین ۱/۲ تا ۱/۳ میلیارد بشکه برآورد می‌شود؛ سطحی که به گفته کارشناسان، در ماه‌های اخیر از افت بیشتر قیمت جهانی نفت جلوگیری کرده است.

در مقابل، واردات سایر کالاها روندی نزولی داشته است. واردات زغال‌سنگ چین به پایین‌ترین سطح سه‌ماهه رسیده و در مجموع سال جاری حدود ۱۱ درصد کمتر از ۲۰۲۴ گزارش شده است. همچنین واردات LNG به دلیل افزایش تولید داخلی و رشد جریان گاز خط لوله کاهش یافته و واردات فولاد و سنگ‌آهن نیز نسبت به سپتامبر افت داشته است.

تحلیل فنی

افزایش واردات نفت خام هم‌زمان با بهبود حاشیه سود پالایش و رشد صادرات فرآورده‌های نفتی، نشان‌دهنده بازیابی نسبی تقاضای داخلی سوخت و سیاست فعال ذخیره‌سازی انرژی در چین است. سطح بالای ذخایر (تا ۱/۳ میلیارد بشکه) نشان می‌دهد پکن در حال تقویت سپر انرژی خود در برابر نوسانات ناشی از تحریم‌های آمریکا علیه روسیه است.

بیشتر در همین زمینه: پتروشیمی جم با امیر اکبری بالاترین رکورد تولید پلی‌اتیلن از آغاز بهره‌برداری تاکنون را ثبت کرد

تحلیل استراتژیک

این رویکرد چین دو هدف را دنبال می‌کند:

۱. تثبیت بازار جهانی نفت از طریق نگه‌داشتن سطح تقاضای بالا، که به نوعی حمایت غیرمستقیم از تولیدکنندگان اصلی (از جمله ایران و روسیه) محسوب می‌شود.

۲. کاهش وابستگی به سایر کالاهای وارداتی (مانند زغال‌سنگ و LNG) از طریق توسعه ظرفیت داخلی انرژی و تولید گاز.

تحلیل اجرایی (Executive Insight)

برای کشورهای صادرکننده نفت به‌ویژه ایران، این تحولات به‌معنای تداوم تقاضای باثبات چین در سال ۲۰۲۶ است، به‌ویژه در شرایطی که چین با هدف پر کردن ظرفیت ذخایر استراتژیک خود، خریدهای بلندمدت را ترجیح می‌دهد. در مقابل، کاهش واردات سایر مواد خام صنعتی می‌تواند نشانه‌ای از کندی رشد بخش ساخت‌وساز و تولید داخلی باشد که باید در صادرات غیرنفتی به چین مورد توجه قرار گیرد.