این شرکت‌ها با وجود رکود قیمتی، بر این باورند که تقاضای نفت تا دست‌کم میانه دهه ۲۰۳۰ پایدار باقی خواهد ماند.

اکسون‌موبیل و شورون رکورد تولید در حوزه پرمین آمریکا را ثبت کرده‌اند و سرمایه‌گذاری در پروژه‌های بین‌المللی مانندگویان و قزاقستان را گسترش داده‌اند. در اروپا نیز، توتال‌انرژیز، شل و بی‌پی پس از ناکامی در پروژه‌های کم‌سود انرژی پاک، دوباره تمرکز خود را بر نفت و گاز گذاشته‌اند.

در حالی‌که آژانس بین‌المللی انرژی (IEA) همچنان بر وقوع اوج تقاضای نفت تا پایان دهه جاری تأکید دارد، شرکت‌های بزرگ انرژی دیدگاهی متفاوت دارند و معتقدند نفت و گاز تا سال ۲۰۵۰ همچنان بیش از نیمی از سبد انرژی جهان را تشکیل خواهند داد.

تحلیل فنی

۱. بازگشت به سرمایه‌گذاری بالادستی (Upstream): طبق سناریوهای جدید شل، صنعت جهانی برای دهه‌های آینده سالانه حدود ۶۰۰ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری بالادستی نیاز دارد تا کاهش طبیعی تولید میادین موجود جبران شود.

۲. افزایش تولید علی‌رغم مازاد عرضه: رشد عرضه از سوی ابرشرکت‌ها و بازگشت تدریجی تولیدکنندگان اوپک‌پلاس، مازاد بازار را تشدید کرده است. با این حال، شرکت‌ها با کاهش هزینه‌ها و تعدیل نیرو، سود سهام را در قیمت‌های حدود ۶۰ دلار در هر بشکه حفظ می‌کنند.

بیشتر در همین زمینه: راه عبور پتروشیمی از چالش‌های فناورانه، طراحی اکوسیستم پیچیده است

۳. تغییر روایت IEA:حتی آژانس بین‌المللی انرژی نیز در گزارش اخیر خود اذعان کرده که برای حفظ سطح فعلی تولید جهانی، توسعه منابع جدید نفت و گاز ضروری است — تغییری محسوس نسبت به موضع «عدم نیاز به سرمایه‌گذاری جدید» در سناریوی ۲۰۵۰ بدون کربن.

تحلیل استراتژیک

• چرخش مجدد از انرژی پاک به سوخت فسیلی: بحران انرژی و نرخ بهره بالا باعث شده سرمایه‌گذاری در پروژه‌های تجدیدپذیر از نظر مالی توجیه‌ناپذیر شود و شرکت‌ها به سمت هسته اصلی خود یعنی نفت و گاز بازگردند.

• پایداری قدرت بازار غربی‌ها: با فعال شدن پروژه‌های عظیم در گویان، قزاقستان و پرمین، ایالات متحده و اروپا در حال تحکیم موقعیت ژئوانرژتیک خود هستند و سهم تولیدکنندگان مستقل (OPEC+) را کاهش می‌دهند.

• تضعیف موقت اوپک: افزایش تولید از سوی ابرشرکت‌ها ظرفیت مازاد اوپک را به‌سرعت می‌کاهد و می‌تواند در افق ۲۰۲۶ تا ۲۰۲۷ دوباره موجب تنگ‌تر شدن بازار شود.

بینش اجرایی (Executive Insight)

• سرمایه‌گذاری‌های بلندمدت ابرشرکت‌ها، سیگنالی از اعتماد بازار سرمایه به تداوم عصر نفت است.

• شرکت‌های ملی نفت (NOCs) مانند آرامکو، ادنوک و پتروبراس باید برای حفظ سهم بازار، استراتژی‌های توسعه‌ای خود را بازتنظیم کنند.

• برای ایران، عراق و روسیه این روند به‌معنای رقابت سخت‌تر در بازار جهانی و فشار بر قیمت‌های صادراتی در کوتاه‌مدت است، اما فرصت همکاری فنی و مالی در پروژه‌های توسعه‌ای جدید نیز ایجاد می‌کند.