خاموش کردن فلرها؛ مسیری به سوی آینده صنعت نفت، پتروشیمی و محیط زیست ایران

گازهای همراه نفت (Associated Gas) که در فلرها سوزانده می‌شوند، صرفاً یک سوخت ساده نیستند. این گازها حاوی ترکیبات ارزشمند هیدروکربنی مانند اتان، پروپان، بوتان و پنتان هستند؛ موادی که خوراک اصلی واحدهای NGL و سپس صنایع پتروشیمی به شمار می‌روند. سوزاندن این گازها یعنی از بین بردن مواد اولیه‌ای که می‌توانند به محصولات با ارزش افزوده چندین برابری تبدیل شوند.

امروزه بسیاری از کشورهای نفت‌خیز، به جای سوزاندن گازهای همراه، سرمایه‌گذاری گسترده‌ای در احداث واحدهای NGL انجام داده‌اند. این واحدها با جمع‌آوری و فرآورش گازهای همراه، علاوه بر کاهش آلودگی هوا، خوراک پایدار صنایع پتروشیمی را تأمین کرده و ارزش اقتصادی قابل توجهی ایجاد می‌کنند.

ایران با در اختیار داشتن یکی از بزرگ‌ترین ذخایر نفت و گاز جهان، همچنان در زمره کشورهای دارای حجم بالای فلرینگ قرار دارد. این موضوع علاوه بر انتشار میلیون‌ها تن گازهای گلخانه‌ای، موجب از دست رفتن میلیاردها دلار سرمایه بالقوه در هر سال می‌شود. مطالعات فنی و اقتصادی نیز نشان داده‌اند که بازیافت گازهای فلر و استفاده از آن‌ها به عنوان خوراک پتروشیمی یا تولید انرژی، از اقتصادی‌ترین سرمایه‌گذاری‌های صنعت نفت محسوب می‌شود.

توسعه پروژه‌های NGL تنها یک پروژه صنعتی نیست؛ بلکه یک راهبرد ملی برای آینده اقتصاد انرژی کشور است. هر واحد NGL جدید، به معنای کاهش فلرینگ، حفظ محیط زیست، افزایش درآمد ارزی، ایجاد اشتغال تخصصی و تأمین خوراک پایدار برای زنجیره ارزش پتروشیمی خواهد بود.

امروز دیگر معیار توسعه صنعت نفت، صرفاً افزایش تولید نفت خام نیست؛ بلکه توانایی تبدیل هر مترمکعب گاز همراه به ارزش افزوده است. آینده صنعت نفت جهان متعلق به کشورهایی است که بتوانند به جای سوزاندن منابع، آن‌ها را به محصولات با ارزش تبدیل کنند.

بیشتر در همین زمینه: مجمع سال مالی ۱۴۰۴ مبین ۲۷ تیر ۱۴۰۵ برگزار می‌شود

وقت آن رسیده است که نگاه به فلرها تغییر کند؛ فلرها دیگر شعله‌های اجتناب‌ناپذیر نیستند، بلکه فرصت‌هایی هستند که می‌توانند به ثروت، اشتغال، توسعه صنعتی و هوای پاک تبدیل شوند.

خاموش کردن فلرها، خاموش کردن تولید نیست؛ آغاز تولید ارزش است.