با عادی شدن تردد در تنگه هرمز، نفت ممکن است تا ۶۰ دلار سقوط کند

به گزارش پتروشیمی ها؛ تحلیلگران سیتی معتقدند تفاهم اولیه (MOU یا یادداشت تفاهم) میان آمریکا و ایران در ماه‌های آینده می‌تواند به یک توافق رسمی تبدیل شود؛ زیرا منافع ناشی از کاهش تنش برای تمامی طرف‌ها بیشتر از ادامه رویارویی خواهد بود.

این بانک همچنین چند عامل دیگر را در حمایت از دیدگاه نزولی خود برشمرده است:

* بازگشت تدریجی جریان حمل‌ونقل نفت از تنگه هرمز به شرایط عادی.
* کاهش تقاضای خرید نفت خام از سوی چین.
* افزایش عرضه فوری نفت خاورمیانه (Prompt Supply یا عرضه قابل تحویل فوری) که موجب کاهش قیمت‌های فیزیکی نفت شده است.
* کاهش برداشت از ذخایر نفتی جهان کمتر از برآوردهای قبلی.

در مقابل، برخی تحلیلگران معتقدند که کاهش شدید ذخایر نفتی جهان، به‌ویژه ذخایر راهبردی، می‌تواند در ماه‌های آینده با ایجاد تقاضا برای بازسازی این ذخایر از قیمت نفت حمایت کند.

در همین راستا، بانک گلدمن ساکس نیز اعلام کرده است که حتی بازسازی ذخایر راهبردی نفت (SPR یا ذخایر راهبردی نفت) نیز مانع شکل‌گیری مازاد عرضه قابل توجه در سال ۲۰۲۷ نخواهد شد. این بانک مازاد عرضه جهانی را حدود سه میلیون بشکه در روز برآورد می‌کند که پس از کسر تقاضای ناشی از بازسازی ذخایر، همچنان حدود دو میلیون بشکه در روز مازاد عرضه در بازار باقی خواهد ماند.

بیشتر در همین زمینه: معامله‌گران در انتظار روشن شدن آینده

بانک مورگان استنلی نیز همسو با این دیدگاه، پیش‌بینی قیمت نفت خود برای ۱۸ ماه آینده را کاهش داده و انتظار دارد با عادی شدن تردد در تنگه هرمز، روند نزولی بازار تشدید شود.

تحلیل فنی:

چشم‌انداز ارائه‌شده توسط سیتی بر پایه هم‌زمانی چند متغیر کلیدی بازار است: کاهش ریسک ژئوپلیتیکی، رشد عرضه، ضعف تقاضا و کاهش حق بیمه ریسک (Risk Premium یا بخش افزوده قیمت ناشی از ریسک‌های سیاسی و امنیتی).

در صورت تحقق این سناریو، بازار نفت وارد مرحله‌ای می‌شود که قیمت‌ها بیش از گذشته تحت تأثیر عوامل بنیادین عرضه و تقاضا قرار خواهند گرفت و اثر ریسک‌های امنیتی کاهش می‌یابد.

با این حال، تحقق قیمت ۶۰ دلار مستلزم تداوم جریان روان صادرات نفت، نبود اختلال جدید در عرضه و ادامه رشد تولید کشورهای صادرکننده است. هرگونه وقفه در این عوامل می‌تواند این سناریو را به تعویق بیندازد یا شدت آن را کاهش دهد.

تحلیل استراتژیک:

وجه مشترک تحلیل‌های اخیر سیتی، گلدمن ساکس و مورگان استنلی آن است که بازار نفت در حال عبور از دوره «کمبود عرضه ناشی از بحران» به سمت «رقابت بر سر سهم بازار» است.

در چنین شرایطی، رفتار تولیدکنندگان، سیاست‌های صادراتی و سرعت افزایش تولید اهمیت بیشتری نسبت به تحولات کوتاه‌مدت امنیتی پیدا می‌کند.

اگر روند افزایش عرضه ادامه یابد، احتمال تشدید رقابت میان صادرکنندگان برای حفظ یا افزایش سهم بازار در آسیا و سایر بازارهای مصرف‌کننده افزایش خواهد یافت؛ موضوعی که می‌تواند فشار مضاعفی بر قیمت‌های جهانی وارد کند.

تحلیل اجرایی (Executive Insight):

پیام اصلی این گزارش آن است که بخشی از مؤسسات مالی بزرگ بین‌المللی اکنون سناریوی «بازگشت بازار به شرایط عادی» را مبنای پیش‌بینی‌های خود قرار داده‌اند و انتظار دارند ریسک ژئوپلیتیکی به‌تدریج جای خود را به عوامل بنیادین بازار بدهد.

در نتیجه، تمرکز تحلیلگران از ریسک‌های امنیتی به سمت متغیرهایی مانند رشد تولید، سطح ذخایر، روند تقاضای چین، ظرفیت مازاد تولید و توازن عرضه و تقاضای جهانی در سال ۲۰۲۷ در حال تغییر است.

تحلیل سیاسی:

این گزارش نشان می‌دهد که بخشی از بازارهای مالی بین‌المللی در حال قیمت‌گذاری بر مبنای تداوم روند کاهش تنش‌های منطقه‌ای و تبدیل تفاهم‌های اولیه به توافق‌های پایدارتر هستند.

در چنین فضایی، انتظارات سیاسی به یکی از عوامل مؤثر در شکل‌دهی چشم‌انداز قیمت نفت تبدیل شده و تغییر در این انتظارات می‌تواند با سرعت قابل توجهی بر روند بازار انرژی اثر بگذارد.

همچنین بخوانید: کویت برای واگذاری ۷ میلیارد دلاری شبکه خطوط لوله نفت، به‌دنبال کنسرسیوم‌های سرمایه‌گذاری است