به گزارش پتروشیمی ها؛ این افزایش پس از افت شدید تولید در سال ۲۰۲۶ و در پی اختلالات گسترده حمل‌ونقل انرژی در منطقه رخ خواهد داد.

بر اساس این گزارش:

• عراق بیشترین رشد تولید را با ۳۴.۱ درصد تجربه خواهد کرد.

• امارات متحده عربی با رشد ۳۳ درصدی در رتبه دوم قرار می‌گیرد.

• کویت تولید خود را ۲۶.۳ درصد افزایش خواهد داد.

بیشتر در همین زمینه: نفت سپاهان نتیجه نهایی دعوی مطالبات خود از شرکت ملی نفت را اعلام کرد

• بحرین شاهد رشد ۱۵.۷ درصدی خواهد بود.

• عربستان سعودی نیز افزایش ۱۴.۵ درصدی تولید را ثبت خواهد کرد.

طبق داده‌های شرکت کلپر، تا پایان ماه مه ۲۰۲۶ مجموع کاهش عرضه نفت و میعانات گازی در خاورمیانه از مرز یک میلیارد بشکه عبور کرده است.

گزارش همچنین اشاره می‌کند که به دلیل اختلالات گسترده در تردد نفتکش‌ها از تنگه هرمز، بیش از ۱۰ میلیون بشکه در روز از تولید جهانی نفت از مدار خارج شده و تولید سازمان کشورهای صادرکننده نفت (اوپک) به پایین‌ترین سطح خود طی ۲۶ سال گذشته رسیده است.

تحلیلگران معتقدند حتی پس از عادی شدن شرایط، بازگرداندن کامل تولید متوقف‌شده زمان‌بر خواهد بود؛ زیرا فعال‌سازی مجدد همه چاه‌های نفتی به‌سرعت امکان‌پذیر نیست.

تحلیل فنی

آنچه در این گزارش اهمیت دارد صرفاً افزایش تولید سال ۲۰۲۷ نیست، بلکه ابعاد فنی بازگشت ظرفیت‌های متوقف‌شده است.

در صنعت نفت، توقف طولانی‌مدت تولید برخی مخازن می‌تواند موجب افت فشار، آسیب به تجهیزات سرچاهی، افزایش آب‌دهی مخزن و نیاز به عملیات تکمیلی مجدد شود. به همین دلیل بازگشت ظرفیت‌های از مدار خارج‌شده معمولاً فرآیندی تدریجی است و نه یک رویداد آنی.

همچنین بخش مهمی از رشد اعلام‌شده برای عراق، امارات و عربستان در واقع رشد واقعی تولید جدید نیست، بلکه بازیابی تولید از دست‌رفته سال ۲۰۲۶ محسوب می‌شود.

از منظر بازار، اگر بخش عمده این ظرفیت‌ها در نیمه دوم سال ۲۰۲۷ به بازار بازگردند، جهان با یکی از بزرگ‌ترین موج‌های افزایش عرضه نفت از زمان همه‌گیری کرونا مواجه خواهد شد.

نکته مهم دیگر آن است که امارات پس از خروج از اوپک، انعطاف‌پذیری بیشتری برای افزایش تولید دارد و احتمالاً سریع‌تر از سایر تولیدکنندگان منطقه ظرفیت‌های بلااستفاده خود را فعال خواهد کرد.

تحلیل استراتژیک

این گزارش در واقع تصویری از بازار نفت پس از بحران ارائه می‌دهد.

در کوتاه‌مدت، تمرکز بازار بر کمبود عرضه و مدیریت شوک‌های ناشی از اختلال صادرات است؛ اما در افق سال ۲۰۲۷ موضوع اصلی می‌تواند به سرعت از کمبود عرضه به مدیریت مازاد عرضه تغییر کند.

اگر همزمان چند عامل زیر رخ دهد:

• بازگشت کامل تولید خاورمیانه

• افزایش تولید کشورهای غیرعضو اوپک به‌ویژه ایالات متحده آمریکا، برزیل، گویان و کانادا

• رشد اقتصادی ضعیف در اقتصادهای بزرگ جهان

بازار جهانی نفت ممکن است از وضعیت کمبود شدید عرضه به سمت رقابت برای حفظ سهم بازار حرکت کند.

در چنین سناریویی، سیاست‌های تولیدی کشورهای صادرکننده و میزان هماهنگی میان آن‌ها نقش تعیین‌کننده‌ای در مسیر قیمت نفت خواهد داشت.

تحلیل اجرایی

پیام اصلی این گزارش آن است که بازار نفت در حال عبور از یک شوک تاریخی عرضه است، اما نگاه بازیگران حرفه‌ای بازار به تدریج از بحران فعلی به مرحله بازسازی ظرفیت‌های تولید در سال ۲۰۲۷ منتقل شده است.

افزایش‌های اعلام‌شده برای عراق، امارات و عربستان نشان می‌دهد که بخش قابل توجهی از ظرفیت تولید منطقه از بین نرفته، بلکه موقتاً از مدار خارج شده است.

در نتیجه، اگر محدودیت‌های حمل‌ونقل و صادرات برطرف شوند، بازار جهانی در سال ۲۰۲۷ می‌تواند شاهد بازگشت چند میلیون بشکه در روز نفت به چرخه تجارت جهانی باشد؛ رخدادی که احتمالاً یکی از مهم‌ترین متغیرهای تعیین‌کننده قیمت نفت، سیاست‌های اوپک و توازن عرضه و تقاضای جهانی در سال آینده خواهد بود.

تحلیل سیاسی

این گزارش بازتاب‌دهنده این واقعیت است که بحران‌های ژئوپلیتیکی خاورمیانه تنها بر قیمت نفت اثر نمی‌گذارند، بلکه می‌توانند ساختار تولید جهانی انرژی را نیز به‌طور موقت دگرگون کنند.

کاهش شدید تولید کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس در سال ۲۰۲۶ موجب شده بازار جهانی بیش از هر زمان دیگری نسبت به امنیت مسیرهای صادراتی حساس شود. از این منظر، تنگه هرمز همچنان مهم‌ترین گلوگاه انرژی جهان باقی مانده و هرگونه اختلال در آن می‌تواند آثار فراتر از منطقه و در مقیاس اقتصاد جهانی ایجاد کند.

همزمان، رقابت بر سر سهم بازار پس از بازگشت ظرفیت‌های تولید نیز می‌تواند به یکی از مهم‌ترین موضوعات ژئوپلیتیکی بازار نفت در سال ۲۰۲۷ تبدیل شود؛ موضوعی که احتمالاً بر روابط میان تولیدکنندگان بزرگ منطقه و آینده همکاری‌های نفتی آنان تأثیرگذار خواهد بود.

همچنین بخوانید؛ چرخش آرام پکن؛ کاهش فشار بر پالایشگاه‌های خصوصی در سایه وفور ذخایر نفتی