بر اساس تحلیل رویترز از داده‌ها و مصاحبه با شرکت‌های کشتیرانی، کارگزاران، تأمین‌کنندگان سوخت و ارائه‌دهندگان فناوری‌های دریایی، اکثر شرکت‌ها برنامه‌های خود برای استفاده از سوخت‌های جایگزین و سفارش کشتی‌های دوگانه‌سوز را متوقف نکرده‌اند.

سازمان بین‌المللی دریانوردی (IMO) در سال گذشته درباره چارچوب موسوم به Net-Zero Framework شامل استاندارد جهانی سوخت و سازوکار قیمت‌گذاری انتشار گازهای گلخانه‌ای مذاکره کرده بود، اما این گفت‌وگوها در پایان سال ۲۰۲۵ با فشار آمریکا و عربستان به تعویق افتاد. در عین حال، مقررات منطقه‌ای مانند FuelEU Maritime در اتحادیه اروپا، بسیاری از شرکت‌ها را به ادامه سرمایه‌گذاری در گزینه‌های سبز برای آمادگی در برابر آینده مقرراتی سوق داده است.

تحلیل فنی

از منظر فنی، صنعت کشتیرانی وارد فاز گذار تدریجی و چندمسیره شده است. تمرکز اصلی بر توسعه و بهره‌برداری از کشتی‌های دوگانه‌سوز است که امکان استفاده هم‌زمان از سوخت‌های سنتی و گزینه‌های پاک‌تر مانند LNG، متانول و آمونیاک را دارند. این رویکرد، ریسک سرمایه‌گذاری را کاهش داده و انعطاف عملیاتی ناوگان را افزایش می‌دهد.

در سطح سوخت، LNG به‌عنوان گزینه گذار شناخته می‌شود که کاهش نسبی انتشار دارد اما همچنان فسیلی است. متانول به دلیل قابلیت تولید از منابع تجدیدپذیر و سازگاری بهتر با زیرساخت موجود جذابیت بیشتری یافته و آمونیاک نیز به‌عنوان گزینه بلندمدت بدون انتشار مستقیم CO₂ مطرح است، هرچند چالش‌های ایمنی و فنی آن همچنان پابرجاست. در کنار این‌ها، فناوری‌های بهینه‌سازی مصرف انرژی و دیجیتالی‌سازی ناوبری نیز نقش مکمل در کاهش شدت انتشار ایفا می‌کنند.

تحلیل استراتژیک

در سطح راهبردی، تداوم سرمایه‌گذاری در ناوگان سبز نشان می‌دهد که منطق بازار از منطق مقررات جلوتر حرکت کرده است. شرکت‌ها انتظار دارند که حتی اگر چارچوب جهانی به تعویق افتاده باشد، فشارهای منطقه‌ای و نهادی در نهایت سخت‌گیرانه‌تر شود. اتحادیه اروپا عملاً به موتور اصلی گذار سبز در کشتیرانی تبدیل شده و بسیاری از شرکت‌ها استراتژی خود را بر اساس دسترسی به این بازار و سازگاری با مقررات آن تنظیم کرده‌اند.

بیشتر در همین زمینه: تغییر مسیر سرمایه‌گذاران غربی در پی شکست معامله ۲۲ میلیارد دلاری گانوُر با لوک‌اویل

علاوه بر این، معیارهای محیط‌زیستی در تأمین مالی و سرمایه‌گذاری بین‌المللی اهمیت فزاینده‌ای یافته و ناوگان کم‌کربن به یک مزیت رقابتی پایدار تبدیل شده است.

تحلیل اجرایی

برای مدیران صنعت کشتیرانی، پیام اصلی این روند آن است که تعویق سیاست جهانی به معنای توقف تحول نیست. سرمایه‌گذاری در سوخت‌ها و فناوری‌های پاک، بیش از آنکه واکنش به الزام قانونی باشد، ابزاری برای مدیریت ریسک آینده، حفظ دسترسی به بازارهای کلیدی و تقویت موقعیت رقابتی در برابر بازیگران عقب‌مانده است. شرکت‌هایی که زودتر وارد این مسیر شوند، در دوره تثبیت مقررات از نظر هزینه تطبیق و اعتبار بازار در موقعیت برتر خواهند بود.

تحلیل سیاسی

فروپاشی مذاکرات قیمت‌گذاری کربن بازتابی از شکاف منافع میان کشورهای تولیدکننده انرژی فسیلی و بلوک‌های پیشرو در سیاست‌های اقلیمی است. آمریکا و عربستان با تعویق تصمیم‌گیری، عملاً مانع شکل‌گیری سازوکار الزام‌آور جهانی شدند، اما خلأ ایجادشده با مقررات منطقه‌ای در حال پر شدن است. نتیجه سیاسی این وضعیت، حرکت نظام حکمرانی کشتیرانی از یک چارچوب جهانی واحد به سمت چندپارچگی مقرراتی است؛ جایی که قدرت تنظیم‌گری به‌طور تدریجی به اتحادیه اروپا و سایر بازیگران منطقه‌ای منتقل می‌شود.

همچنین در ادامه بخوانید؛ سقوط توافق جهانی کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای در صنعت کشتیرانی