این سیگنال‌ها پس از فریز سهمیه‌ها در سه‌ماهه اول سال صادر شده و همزمان داده‌های مثبت تورمی آمریکا امید به بازگشت کاهش نرخ بهره را تقویت کرده است.

برنت در پایان هفته حدود ۶۷ دلار در هر بشکه معامله شد که نسبت به هفته قبل حدود ۲ درصد افت نشان می‌دهد. اوپک در گزارش ماهانه خود کاهش ۴۰۰ هزار بشکه‌ای تقاضا برای نفت اوپک‌پلاس در سه‌ماهه دوم را پیش‌بینی کرده، اما برآورد رشد تقاضای جهانی سال ۲۰۲۶ را بدون تغییر و معادل ۱.۳۴ میلیون بشکه در روز نگه داشته است.

در حاشیه، لیبی مجدداً به شرکت‌های بزرگ نفتی مجوز اکتشاف داده، چین خرید نفت از عربستان را افزایش داده، ونزوئلا مذاکرات توسعه‌ای با شرکای خارجی را شدت بخشیده و حملات پهپادی اوکراین به پالایشگاه‌های روسیه ادامه یافته است.

تحلیل فنی

۱. تعادل عرضه–تقاضا:
افزایش بالقوه تولید از سوی اوپک‌پلاس در حالی مطرح می‌شود که خود اوپک کاهش فصلی تقاضا را برای Q۲ پیش‌بینی کرده است. این هم‌زمانی به معنای تشدید مازاد عرضه در بازار فیزیکی است.
۲. سیگنال قیمتی:
تثبیت برنت در محدوده ۶۵–۷۰ دلار نشان‌دهنده بازار کم‌جان و بدون محرک قوی صعودی است؛ به‌ویژه وقتی داده‌های بنیادی (تقاضای رو به ضعف و افزایش ظرفیت) هم‌راستا با یکدیگر حرکت می‌کنند.
۳. نقش چین:
افزایش واردات چین از عربستان – به‌واسطه تخفیف‌های قیمتی Saudi Aramco – بیش از آن‌که نشانه رشد واقعی مصرف باشد، بازتاب فرصت‌طلبی پالایشگاه‌ها در قیمت‌های پایین است.
۴. ریسک اختلالات عرضه:
حملات به پالایشگاه‌های روسیه متعلق به Lukoil می‌تواند در کوتاه‌مدت اثر روانی افزایشی داشته باشد، اما تاکنون نتوانسته مسیر نزولی قیمت را تغییر دهد.

تحلیل استراتژیک

۱. بازگشت به منطق سهم بازار:
برخی تولیدکنندگان بزرگ اوپک‌پلاس – به‌ویژه عربستان – عملاً در حال چرخش از سیاست «کنترل قیمت از طریق محدودیت عرضه» به سمت «حفظ سهم بازار» هستند. این تغییر پارادایم، استراتژی سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۰ را یادآوری می‌کند.
۲. پیام به تولیدکنندگان شیل:
قیمت‌های پایین و سیگنال افزایش تولید می‌تواند فشار مالی بر تولیدکنندگان پرهزینه (به‌ویژه شیل آمریکا) را تشدید کند و به نوعی ابزار غیرمستقیم تنظیم بازار در میان‌مدت باشد.
۳. رقابت در جبهه سرمایه‌گذاری:
بازگشت شرکت‌هایی نظیر Chevron، ENI و Repsol به لیبی، و همچنین پروژه LNG آرژانتین با مشارکت YPF و ENI، نشان می‌دهد که سرمایه جهانی همچنان به دنبال منابع جدید هیدروکربنی است، برخلاف روایت‌های پررنگ گذار انرژی.

بیشتر در همین زمینه: بزرگترین تولیدکنندگان گاز طبیعی

تحلیل اجرایی

• بازار نفت در حال ورود به فاز «عرضه پیش‌دستانه» است؛ یعنی تولیدکنندگان پیش از آن‌که نشانه‌های قطعی رشد تقاضا ظاهر شود، ظرفیت خود را آزاد می‌کنند.
• این وضعیت معمولاً به یک دوره قیمت‌های متوسط یا نزولی منجر می‌شود که در آن تنها پروژه‌های کم‌هزینه و با بازده سریع توجیه‌پذیر باقی می‌مانند.
• پیام کلیدی برای بازیگران بازار: نوسانات کوتاه‌مدت ممکن است ادامه یابد، اما ساختار کلی بازار به سمت اشباع تدریجی عرضه در سال ۲۰۲۶ حرکت می‌کند.

تحلیل سیاسی

• احتمال کاهش تعرفه‌های فولاد و آلومینیوم از سوی دولت Donald Trump می‌تواند نشانه‌ای از رویکرد نرم‌تر اقتصادی آمریکا باشد؛ سیاستی که در صورت تحقق، فشار تورمی را کاهش داده و به‌طور غیرمستقیم تقاضای انرژی را تقویت می‌کند.
• اعطای مجوز خرید نفت ونزوئلا به Reliance Industries نیز نشان‌دهنده انعطاف‌پذیری بیشتر در سیاست تحریم‌هاست؛ امری که می‌تواند جریان‌های جدیدی از عرضه به بازار جهانی تزریق کند.
• در مجموع، محیط سیاسی جهانی به‌جای محدودسازی عرضه، به سمت تسهیل جریان انرژی حرکت می‌کند؛ عاملی که همسو با سیگنال‌های اوپک‌پلاس، چشم‌انداز قیمت‌های بالا را تضعیف می‌سازد.

همچنین در ادامه بخوانید؛ با وجود نگرانی‌های مازاد عرضه، اوپک‌پلاس تولید نفت را ثابت نگه می‌دارد