این پالایشگاه حدود ۹۰ درصد سوخت خودروهای برلین، فرودگاه پایتخت، شبکه سوخت براندنبورگ و بخشی از صنایع شیمیایی آلمان را تأمین می‌کند.

اگرچه برلین تاکنون معافیت موقت از آمریکا برای ادامه فعالیت پالایشگاه گرفته، این مجوز در تاریخ ۲۹ آوریل منقضی می‌شود. بانک‌ها، شرکت‌های بیمه و حتی فروشندگان نفت به‌دلیل‌عدم قطعیت حقوقی، همکاری با شِوِدت را کاهش داده‌اند. در نتیجه، احتمال فروش اجباری پالایشگاه یا حتی ملی‌سازی آن به‌طور جدی مطرح شده است. هم‌اکنون خوراک پالایشگاه از نفت غیرروسی (عمدتاً قزاقستان) تأمین می‌شود، اما فضای ریسک باعث شده زنجیره تأمین به‌شدت متاثر شود.

تحلیل فنی

از منظر فنی، پالایشگاه شِوِدت یک «گره حیاتی لجستیکی» در شرق آلمان است:

• ظرفیت پالایشی بالا همراه با شبکه توزیع گسترده، جایگزینی سریع آن را عملاً ناممکن می‌کند.
• هر پالایشگاه برای قراردادهای بلندمدت خوراک، حمل‌ونقل، بیمه و فاینانس به ثبات حقوقی نیاز دارد؛ مجوزهای موقت با ماهیت تحریمی با منطق عملیاتی صنعت پالایش ناسازگار است.
• حتی اگر نفت ورودی غیرروسی باشد، مالکیت روس‌نفت موجب می‌شود کل زنجیره بانکی و بیمه‌ای در معرض ریسک تحریم ثانویه قرار گیرد.
• در عمل، «ریسک ادراکی» تحریم تقریباً به اندازه خود تحریم واقعی، جریان سرمایه، بیمه و لجستیک را مختل می‌کند.

تحلیل استراتژیک

در سطح استراتژیک، شِوِدت نمونه‌ای روشن از آسیب‌پذیری زیرساخت‌های حیاتی اروپا در برابر تحریم‌های فراسرزمینی است:

بیشتر در همین زمینه: ورود ایالت ایلینوی به عصر نیروگاه‌های مجازی و مشوق ۳۰۰ دلاری برای خانوارها

• امنیت انرژی آلمان به پالایشگاهی وابسته است که از نظر مالکیتی با متحد اصلی‌اش (آمریکا) در تضاد قرار دارد.
• گزینه‌های موجود—فروش به شرکت آمریکایی، واگذاری به سرمایه‌گذاران غربی یا ملی‌سازی—همگی هزینه‌های اقتصادی و سیاسی سنگینی دارند.
• این پرونده نشان می‌دهد که تنوع منابع انرژی بدون تنوع مالکیت و ساختار حقوقی، امنیت واقعی ایجاد نمی‌کند.
• شِوِدت عملاً به یک «دارایی ژئوپلیتیکی» تبدیل شده، نه صرفاً یک واحد صنعتی.

تحلیل اجرایی

برای دولت آلمان، موضوع دیگر صرفاً مدیریت یک پالایشگاه نیست، بلکه جلوگیری از شوک سیستمی در بازار سوخت است:

• قراردادهای تأمین ماه آوریل اکنون در حال امضا هستند و هرگونه تعلل امروز می‌تواند به کمبود واقعی در هفته‌های آینده منجر شود.
• در نبود تصمیم قطعی درباره مالکیت، هیچ بازیگر مالی یا صنعتی حاضر به پذیرش ریسک عملیاتی بلندمدت نیست.
• از دید مدیریتی، «عدم تصمیم» پرهزینه‌تر از «تصمیم بد» شده است؛ زیرا بلاتکلیفی باعث فروپاشی تدریجی اعتماد بازار می‌شود.
• شِوِدت به نقطه‌ای رسیده که یا باید سریعاً از نظر مالکیتی بازطراحی شود، یا عملاً به دارایی نیمه‌فلج بدل خواهد شد.

تحلیل سیاسی

این بحران بازتاب مستقیم شکاف فزاینده میان استقلال انرژی اروپا و سیاست تحریمی آمریکا است:

• واشنگتن بدون توجه به وابستگی عملی اروپا، منطق تحریم ثانویه را گسترش داده است.
• برلین در موقعیتی قرار گرفته که میان تبعیت از سیاست خارجی متحدش و حفظ امنیت انرژی داخلی باید یکی را در اولویت بگذارد.
• پرونده شِوِدت می‌تواند به الگوی جدیدی از «تحریم علیه زیرساخت» تبدیل شود؛ جایی که فشار سیاسی نه از طریق دولت‌ها، بلکه از مسیر دارایی‌های صنعتی اعمال می‌شود.
• در بلندمدت، این نوع برخورد احتمالاً انگیزه اروپا برای بازطراحی معماری حقوقی مالکیت دارایی‌های استراتژیک را افزایش خواهد داد.

همچنین در ادامه بخوانید؛ توتال‌انرژی مالکیت کامل پالایشگاه زلاند هلند را در اختیار گرفت