به ویژه بازار نفت و گاز که زمانی به‌عنوان دارایی‌های چرخه‌ای و سفته‌بازی شناخته می‌شدند، اکنون دوباره در کانون توجه قرار گرفته‌اند؛ اما نه به‌عنوان ابزار معامله کوتاه‌مدت، بلکه به‌عنوان دارایی‌های مولد جریان نقدی واقعی. تولید نفت و گاز — پس از راه‌اندازی چاه‌ها — روزانه با فروش هیدروکربن‌ها درآمد ایجاد می‌کند و این امر سرمایه‌گذاری در این حوزه را بیشتر مبتنی بر عملکرد عملیاتی و کمتر مبتنی بر هیجان بازار کرده است. پیشرفت‌های فنی در حفاری افقی، مدل‌سازی مخزن و طراحی عملیات باعث شده است که پیش‌بینی تولید در حوزه‌های شناخته‌شده قابل‌اطمینان‌تر از گذشته باشد. جامعه تولیدکنندگان نیز پس از دوره‌های پرهزینه و بی‌انضباط، اکنون بر انضباط سرمایه‌ای، بازده سرمایه و پایداری ترازنامه تمرکز می‌کند. این عوامل، همراه با ظرفیت تولید بالا و تقاضای جهانی پایدار برای نفت و گاز، باعث شده سرمایه‌گذاران نهادی، خانواده ثروتمند و صندوق‌های خصوصی این حوزه را در سبد دارایی‌های جایگزین خود جدی بگیرند.

تحلیل فنی:

صنعت نفت و گاز، برخلاف بسیاری از طبقات دارایی که بازده آن‌ها به نوسانات بازار سرمایه وابسته است، درآمد خود را از جریان واقعی فروش هیدروکربن‌ها تأمین می‌کند. در بازاری که بهره‌وری عملیات و پیش‌بینی‌پذیری تولید اهمیت دارد، فناوری‌های حفاری افقی، تکمیل چاه استاندارد و مدل‌سازی پیشرفته مخزن به‌طور قابل‌ملاحظه‌ای عدم‌قطعیت‌ها را کاهش داده‌اند. این موضوع باعث می‌شود که بازده پروژه به عملکرد عملیاتی واقعی وابسته باشد و نه به احساسات بازار سرمایه. همچنین، تولیدکنندگان اکنون به‌جای رشد بی‌انضباط، روی بازده سرمایه و حفظ سرمایه تمرکز می‌کنند. این رویکرد فنی باعث کاهش خطرات غیراهتمام می‌شود و باعث می‌شود که نفت و گاز در چارچوب دارایی مولد جریان نقدی دیده شود؛ یعنی دارایی موفق تنها وقتی عملکرد تولید مثبت دارد.

تحلیل استراتژیک:

در چشم‌انداز سرمایه‌گذاری جهانی، نفت و گاز با وجود فشار جهانی برای گذار انرژی، هنوز بخش مهمی از سبد انرژی جهانی را تشکیل می‌دهد و بسیار بالاتر از وزن اندک آن در شاخص‌های بورس جهانی است. سرمایه‌گذاران نهادی و صندوق‌های خصوصی به‌دنبال دارایی‌های مولد جریان نقدی می‌گردند که بتوانند در دوره‌های نوسان بازار عملکرد پایداری ارائه دهند. به این ترتیب، نفت و گاز از منظر استراتژیک به‌عنوان دارایی‌ای دیده می‌شود که می‌تواند با تولید واقعی، ریسک‌های مرتبط با نوسانات بازارهای سرمایه را تا حدی تعدیل کند و پوشش درآمدی دهد. استراتژی‌های سرمایه‌گذاری مدرن، که بهبود در داده‌کاوی، مدل‌سازی و تکنیک‌های تولید را با انضباط سرمایه‌گذاری ترکیب می‌کنند، امکان ارزیابی دقیق‌تر پروژه‌ها را فراهم ساخته است. این رویکردهای جدید استراتژیک، نفت و گاز را بیشتر به‌عنوان ابزار درآمدی مناسب برای سبد دارایی‌های متنوع تبدیل کرده‌اند تا تنها یک ابزار سفته‌بازی.

تحلیل اجرایی:

برای سرمایه‌گذاران نهادی و مدیران پرتفوی که در شرایط کنونی بازار با نوسان شدید وعدم قطعیت روبه‌رو هستند، نفت و گاز می‌تواند جایگزینی جذاب با درآمد ثابت و قابل‌پیش‌بینی باشد. تحلیل‌های ترازنامه‌ای نشان می‌دهد که شرکت‌های تولیدکننده با تمرکز بر بازپرداخت بدهی و بازده سرمایه، ریسک‌های مالی خود را به‌طور قابل‌توجهی کاهش داده‌اند؛ این باعث افزایش اعتماد به سرمایه‌گذاری‌های مستقیم در دارایی‌های نفت و گاز می‌شود. مدیران استراتژیک باید روی تحلیل دقیق جریان نقدی آینده، سناریوهای قیمت کالا و ارزیابی جامع ریسک عملیاتی تمرکز کنند. این چشم‌انداز به‌ویژه در سرمایه‌گذاری خصوصی (Private Equity) که در آن نقدشوندگی کمتر و اطلاعات عملیاتی مستقیم‌تر است، می‌تواند مزیت رقابتی ایجاد کند.

بیشتر در همین زمینه: محمدرضا سجادیان سرپرست مدیریت عامل فولاد خراسان شد

تحلیل سیاسی:

بازگشت توجه به نفت و گاز در سرمایه‌گذاری جهانی، در سطح کلان بازتابی از تعارض میان فشارهای سیاسی برای گذار انرژی و واقعیت‌های اقتصادی انرژی است. اگرچه سیاست‌های اقلیمی و گرایش به انرژی‌های تجدیدپذیر در دستور کار بسیاری از کشورهاست، نیاز جهانی به انرژی مقرون‌به‌صرفه و قابل‌اتکا همچنان نفت و گاز را در مرکز توجه قرار می‌دهد. این وضعیت، به‌ویژه در زمانی که بازار انرژی جهانی با نوسانات ژئوپلیتیک، تغییرات در سیاست‌های تولید و قیمت‌گذاری و تنش‌های بین‌المللی روبه‌رو است، نشان می‌دهد که انرژی فسیلی هنوز نقش تعیین‌کننده‌ای در امنیت انرژی و چشم‌انداز سیاست‌های صنعتی کشورها دارد.

همچنین در ادامه بخوانید؛ میتسویی ژاپن در آستانه ورود به پروژه عظیم ال‌ان‌جی قطر