مدیرعامل شورون، مایک ویرث، اعلام کرده که تداوم حضور این شرکت در ونزوئلا در راستای منافع انرژی و امنیتی ایالات متحده قرار دارد؛ به‌ویژه در شرایطی که واشنگتن با افزایش استقرارهای نظامی در دریای کارائیب، فشار بر دولت نیکولاس مادورو را تشدید کرده است.

هفته گذشته شورون، با وجود هشدار اداره هوانوردی فدرال آمریکا درباره مخاطرات ناشی از اختلالات ماهواره‌ای، کارکنان خود را به میدان‌های تولید نفت در ونزوئلا منتقل کرد. این شرکت حدود ۳۰۰۰ نفر نیرو در این کشور دارد و سابقه‌ای بیش از یک قرن فعالیت در ونزوئلا ثبت کرده است.

شورون تأکید کرده که تمامی عملیات آن مطابق قوانین و چارچوب‌های تحریمی آمریکا انجام می‌شود. این شرکت در ماه اوت، پس از چهار ماه توقف، صادرات نفت ونزوئلا به آمریکا را از سر گرفت و اکنون روزانه کمی بیش از ۱۰۰ هزار بشکه به آمریکا صادر می‌کند. مطابق مجوز فعلی، شورون تنها مجاز است نیمی از حدود ۲۴۰ هزار بشکه تولید روزانه خود را صادر کند. همچنین هرگونه پرداخت نقدی به دولت مادورو ممنوع است و PDVSA، شریک اصلی شورون، مدیریت بخش‌هایی از بشکه‌ها را برای پرداخت‌های غیرنقدی، صادرات و نیاز داخلی بر عهده دارد.

شورون عمدتاً نفت‌های فوق‌سنگین کمربند اورینوکو و نفت میدان بوسکان را تولید می‌کند؛ نفت‌هایی که با فرایند ارتقا (Upgrading) به گونه‌های سبک‌تر و با ارزش بالاتر تبدیل و سپس به پالایشگاه‌های آمریکا ارسال می‌شوند.

گزارش در پایان اشاره دارد که هر تحول سیاسی در کاراکاس می‌تواند ابتدا موجب اختلال و کاهش عرضه جهانی شود، اما در بلندمدت—در صورت تغییر دولت و جذب دوباره سرمایه خارجی—احتمال جهش تولید ونزوئلا وجود دارد.

بیشتر در همین زمینه: سود نه ماهه آذرماه ۱۴۰۴ «پتروشیمی کرمانشاه» از ۶ همت گذشت

تحلیل فنی

۱. ساختار تولید در اورینوکو: خام فوق‌سنگین این منطقه نیازمند ارتقای صنعتی است و زنجیره تولید آن به تجهیزات پیچیده و زیرساخت‌های حساس متکی است. هر اختلال در تأسیسات یا عملیات می‌تواند کاهش شدید تولید را رقم بزند.

۲. محدودیت‌های صادراتی تحریمی: الزام صادرات حداکثر نیمی از تولید، برنامه‌ریزی لجستیک، هماهنگی با ترمینال‌ها و زمان‌بندی کشتی‌ها را دشوارتر می‌کند. این شرایط نیازمند مدیریت دقیق‌تر بارگیری، ذخیره‌سازی و طراحی مسیرهای جایگزین است.

۳. ریسک‌های عملیاتی ناشی از فشارهای امنیتی: هشدار FAA درباره اختلالات ماهواره‌ای و افزایش حضور نظامی آمریکا در کارائیب سطح ریسک عملیاتی را بالا می‌برد؛ موضوعی که بر اعزام نیرو، نگهداشت تجهیزات و استمرار تولید اثر مستقیم دارد.

تحلیل استراتژیک

۱. شورون به‌عنوان اهرم راهبردی: حضور پایدار شورون در ونزوئلا به واشنگتن امکان می‌دهد در بازاری که دیگر قدرت‌ها نیز نفوذ دارند، نقش‌آفرینی و نظارت غیرمستقیم بر زنجیره عرضه نفت سنگین را حفظ کند.

۲. پیچیدگی رابطه با PDVSA: سازوکار «نفت در برابر خدمات/سرمایه» عملاً PDVSA را نقطه کنترل جریان بشکه‌ها قرار می‌دهد؛ این ساختار ریسک‌های مربوط به تخصیص داخلی، اولویت‌بندی صادرات و کارایی عملیاتی را افزایش می‌دهد.

۳. تأثیر بر بازار جهانی نفت: بی‌ثباتی سیاسی یا افزایش فشارهای آمریکا می‌تواند تولید ونزوئلا را در کوتاه‌مدت کاهش داده و بر قیمت نفت اثر افزایشی داشته باشد. در مقابل، باز شدن مسیر سرمایه‌گذاری خارجی می‌تواند تولید را در میان‌مدت و بلندمدت به‌صورت قابل‌توجه افزایش دهد.

تحلیل اجرایی (Executive Insight)

۱. تقویت مدیریت ریسک عملیاتی: افزایش حضور نظامی و احتمال اختلال در مسیرهای کشتیرانی و پروازهای منطقه‌ای، ضرورت بازنگری در پروتکل‌های ایمنی، بیمه‌های ریسک سیاسی/جنگ و برنامه‌های تداوم کسب‌وکار را دوچندان می‌کند.

۲. انعطاف‌پذیری در لجستیک و صادرات: با توجه به محدودیت‌های تحریمی و نیاز به هماهنگی با PDVSA، مدیریت بارگیری، برنامه‌ریزی حمل‌ونقل و ایجاد ظرفیت‌های پشتیبان باید با سناریوهای چندمسیره طراحی شود.

۳. مدل قراردادی تطبیق‌پذیر با تحریم‌ها: تغییر سیاست دولت آمریکا بالقوه می‌تواند شرایط فعالیت شورون را به‌سرعت دگرگون کند. قراردادهای عملیاتی باید ساختاری منعطف داشته باشند تا قابل اصلاح و سازگار با تحولات ناگهانی مقرراتی باشند.

تحلیل سیاسی

۱. تنش میان واشنگتن و کاراکاس: مذاکرات شورون با دولت آمریکا در بستری انجام می‌شود که هم‌زمان فشار نظامی و دیپلماتیک واشنگتن بر دولت مادورو افزایش یافته است. این همزمانی، اثر بازدارنده و فشارزای بیشتری بر کاراکاس ایجاد می‌کند.

۲. انعکاس داخلی در ونزوئلا: ادامه فعالیت شورون در فضای سیاسی ونزوئلا به‌عنوان موضوعی حساس تلقی می‌شود؛ دولت آن را نشانه تداوم همکاری با یک بازیگر بزرگ خارجی معرفی می‌کند و مخالفان آن را نشانه وابستگی و امتیازدهی تعبیر می‌کنند.

۳. ابعاد ژئوپولیتیکی گسترده‌تر: افزایش تحرکات آمریکا در کارائیب و فعالیت شورون می‌تواند واکنش دیگر بازیگران بین‌المللی نزدیک به ونزوئلا را برانگیزد و معادلات منطقه‌ای را پیچیده‌تر کند.

همچنین در ادامه بخوانید؛ توقیف نفت ونزوئلا هزینه‌ای سنگین‌تر برای واشنگتن دارد تا کاراکاس