اجرای این محاصره به نیروهای نظامی آمریکا، به‌ویژه گارد ساحلی، واگذار شده و هدف آن قطع یا مختل‌سازی جریان صادرات نفت ونزوئلا به مقاصدی نظیر چین و کوبا عنوان شده است.

بر اساس گزارش‌ها، گارد ساحلی آمریکا تاکنون دو نفتکش حامل نفت خام ونزوئلا را توقیف کرده و تلاش داشته یک نفتکش ناوگان تاریک (Dark Fleet) دیگر به نام Bella-1 را نیز متوقف کند که این شناور با فرار به آب‌های آزاد اقیانوس اطلس از بازرسی گریخته است. این نفتکش از اجرای دستور انتقال به آب‌های آرام‌تر برای سوار شدن نیروهای آمریکایی خودداری کرده بود.

به گفته منابع آمریکایی، این اقدامات تاکنون موجب اختلال محسوس در مسیرهای صادراتی ونزوئلا به چین و کوبا شده و فشار مالی قابل‌توجهی بر دولت مادورو وارد کرده است. چین به‌طور رسمی این رویکرد آمریکا را محکوم کرده و آن را نمونه‌ای آشکار از دیپلماسی قهری دانسته است.

طبق داده‌های مؤسسه تحلیلی Kpler، ونزوئلا در سال جاری میلادی به‌طور متوسط نزدیک به ۹۰۰ هزار بشکه در روز نفت صادر کرده و برای این منظور به حدود ۴۰۰ نفتکش ناوگان تاریک متکی بوده است؛ بخش عمده این صادرات راهی چین می‌شود. مقام‌های آمریکایی معتقدند تداوم این فشارها می‌تواند تا اواخر ژانویه به «فروپاشی اقتصادی» در ونزوئلا منجر شود، مگر آنکه دولت مادورو به امتیازات اساسی تن دهد.

هم‌زمان، ایالات متحده حضور نظامی خود در حوزه کارائیب را به‌طور کم‌سابقه‌ای افزایش داده است؛ بیش از ۱۵ هزار نیرو، یک ناو هواپیمابر، چندین ناوشکن و جنگنده‌های پنهان‌کار در منطقه مستقر شده‌اند. تحلیل‌گران این وضعیت را بازتعریف عملی دکترین مونرو در قالب «مونرو ۲.۰» ارزیابی می‌کنند.

بیشتر در همین زمینه: تنگنا در نرخ کرایه ناوگان نفتکش؛ تداوم نرخ‌های بالای حمل تا اوایل ۲۰۲۶

تحلیل فنی

از منظر فنی–عملیاتی، اجرای محاصره نفتی متکی بر کنترل دریایی، رهگیری AIS، و بازرسی فیزیکی نفتکش‌ها است. وابستگی ونزوئلا به ناوگان تاریک—که اغلب با خاموش‌کردن سیستم‌های شناسایی، تغییر نام و پرچم فعالیت می‌کنند—ریسک عملیاتی صادرات را به‌شدت افزایش داده است. هرگونه رهگیری موفق، نه‌تنها محموله جاری، بلکه کل شبکه لجستیکی و بیمه‌ای صادرات نفت ونزوئلا را مختل می‌کند و هزینه حمل هر بشکه را به‌طور تصاعدی بالا می‌برد.

تحلیل استراتژیک

این محاصره فراتر از یک اقدام تحریمی صرف است و در چارچوب بازآرایی ژئوپلیتیکی آمریکا در نیم‌کره غربی قابل تحلیل است. هدف اصلی، قطع شریان مالی دولت مادورو و هم‌زمان ارسال پیام بازدارنده به چین مبنی بر محدودیت عملی حمایت انرژی‌محور از متحدان آمریکاستیز در حیات خلوت واشنگتن است. در واقع، انرژی به ابزار مستقیم تقابل ژئوپلیتیکی میان آمریکا و چین تبدیل شده است.

تحلیل اجرایی (Executive Insight)

اقدام آمریکا علیه صادرات نفت ونزوئلا یک تحریم اجرایی‌شده با ابزار نظامی است، نه صرفاً مقرراتی یا مالی. اگر این الگو موفق ارزیابی شود، می‌تواند به‌عنوان یک مدل تکرارشونده برای مهار صادرات انرژی سایر کشورها از طریق کنترل فیزیکی مسیرهای دریایی مورد استفاده قرار گیرد. پیام کلیدی این رویکرد آن است که در شرایط تشدید تنش‌های ژئوپلیتیکی، ریسک دریا و لجستیک انرژی می‌تواند به اندازه ریسک تولید و قیمت، تعیین‌کننده باشد.

تحلیل سیاسی

در سطح سیاسی، این سیاست فشار حداکثری می‌تواند به تشدید تقابل میان آمریکا و چین و افزایش همگرایی بیشتر پکن با کاراکاس منجر شود. همچنین احتمال واکنش‌های غیرمستقیم چین در سایر جبهه‌های ژئوپلیتیکی را افزایش می‌دهد. در داخل ونزوئلا نیز این فشارها می‌تواند یا به تضعیف دولت مادورو منجر شود یا بالعکس، انسجام داخلی را حول گفتمان «محاصره خارجی» تقویت کند.

همچنین در ادامه بخوانید؛تخلیه نفت خام ونزوئلا توسط شورون در بنادر آمریکا هم‌زمان با تشدید اجرای تحریم‌ها