خط فقر مهندسان صنعت نفت کجاست؟
واقعیتهای عددی (با دلار ۱۱۵ هزار تومان)، میگوید: متوسط دریافتی مهندسان صنعت نفت در ایران ماهانه حدود ۸۰ تا ۱۰۰ میلیون تومان است؛ یعنی سالانه حدود ۸ تا ۱۰ هزار دلار.
در مقابل، درآمد سالانه مهندسان در شرکتهای جهانی مثل «آرامکو» ۲۵۰ تا ۳۰۰ هزار دلار، «اکسونموبیل» ۱۶۰ تا ۲۲۰ هزار دلار، «هند و مالزی» ۴۰ تا ۸۰ هزار دلار بوده به عبارت دیگر حقوق مهندسان ایرانی حدود ۲۰ تا ۲۵ برابر کمتر از استاندارد جهانی است.
اثر دومینویی بر اقتصاد ایران:
بحران حقوق در نفت، یک مسئله صنفی نیست؛ بلکه شروع یک دومینوی خطرناک است.
افت انگیزه و مهاجرت متخصصان، کاهش تولید نفت و گاز، کمبود خوراک، افت تولید بنزین در پالایشگاهها، کاهش صادرات پتروشیمیها، کمبود سوخت نیروگاهی، خاموشی برق و توقف تولید صنایع مادر (فولاد، سیمان). نتیجه نهایی رکود، تورم و بیکاری در کشور و به بیان ساده اگر موتور نفت از کار بیفتد، چرخ هیچ صنعتی نخواهد چرخید.
چرا مقایسه با سایر مشاغل اشتباه است؟
مهندسان نفت در شرایط سخت (دمای ۵۰+، مناطق دورافتاده) کار میکنند و هر نفرشان روزانه میلیونها دلار ارزشافزوده برای کشور خلق میکند. پایین نگه داشتن دستمزد این بخش، صرفهجویی نیست؛ خودزنی اقتصادی است.
راهکارهای پیشنهادی:
- اصلاح نظام پرداخت: طراحی «شاخص مزد نفتی» بر مبنای بهرهوری و سختی کار، نه صرفاً قوانین اداری عمومی.
- جذب و حفظ نخبگان: ارائه مشوقهای واقعی برای جلوگیری از مهاجرت به کشورهای دیگر.
- سرمایهگذاری در سرمایه انسانی: درک این واقعیت که تکنولوژی بدون مهندس متخصص، آهنپارهای بیش نیست.
همچنین در ادامه بخوانید؛ طرح جذاب و جدید وزارت نفت برای حمایت از کارکنان صنعت نفت
نظرات کاربران (۰ نظر)