جذب شرکتهای بزرگ نفتی برای قراردادهای اکتشافی در سوریه
سوریه قصد دارد مجوزهای اکتشاف نفت و گاز را به شرکتهای بزرگ بینالمللی اعطا کند تا از ذخایر بالقوه عظیم هیدروکربوری خود بهرهبرداری کند. یوسف قبلاوی، مدیرعامل شرکت دولتی نفت سوریه، در گفتوگو با فایننشال تایمز اعلام کرد که هنوز بخشهای وسیعی از سرزمین این کشور بدون اکتشاف باقی مانده و «تریلیونها متر مکعب گاز» در آن وجود دارد.
شرکتهای مطرح نفتی آمریکایی مانند Chevron و ConocoPhillips و شرکتهای اروپایی مانند TotalEnergies و Eni از جمله هدفگیرندگان این طرح هستند. هفته گذشته چوار—به همراه شرکت قطری UCC Holding و شرکت نفت سوریه—تفاهمنامهای برای اکتشاف نفت و گاز در بلوکهای دریایی سوریه امضا کردند و انتظار میرود Chevron ظرف دو ماه آینده کار خود در این بلوک را آغاز کند.
TotalEnergies و QatarEnergy در حال بررسی سرمایهگذاری در یک مجوز اکتشاف دیگر هستند، در حالی که ConocoPhillips نیز ممکن است علاقهمندی خود را اعلام کند. مدیرعامل شرکت نفت سوریه قرار است با مقامهای BP در لندن دیداری برای بررسی مشارکت احتمالی این شرکت داشته باشد. قبلاوی همچنین اشاره کرد سوریه برای همکاری با شرکتهای روسی و چینی نیز تمایل دارد.
در نوامبر گذشته، شرکت نفت سوریه با ConocoPhillips و Novaterra Energy تفاهمنامهای برای توسعه چند میدان گازی و آغاز برنامههای اکتشافی امضا کرد. با بازپسگیری کنترل میادین نفتی و گازی کلیدی در استانهای دیرالزور و الرقه توسط دولت سوریه، انتظار میرود تولید داخلی امسال افزایش یابد. مشاور انرژی Wood Mackenzie برآورد کرده سوریه حداقل ۱.۳ میلیارد بشکه معادل نفت کشفشده ذخیره دارد و بخشهای بزرگی هنوز بدون اکتشاف هستند. بخش دریایی سوریه تاکنون کاملاً دستنخورده باقی مانده است و هیچ چاه اکتشافی در آن زده نشده است. Wood Mackenzie بر این باور است که شرکتهای متمرکز بر گاز نخست وارد سوریه خواهند شد، بهواسطه محیط عملیاتی نسبتاً امنتر در حوزه Palmyride و اولویت راهبردی تولید برق.
تحلیل فنی
۱. پتانسیل ذخایر: تخمین Wood Mackenzie مبنی بر وجود حداقل ۱.۳ میلیارد بشکه معادل نفت کشفشده نشاندهنده پتانسیل واقعی ولی دستنخورده در سوریه است، خصوصاً در بخشهای زیرساخت کمتر توسعهیافته و مناطق دریایی.
۲. اکتشاف در آبهای عمیق: منطقه دریایی هدف جدید برای اکتشاف است؛ فعالیت شرکتهایی چون Chevron و UCC میتواند با استفاده از تکنولوژی حفاری مدرن دریایی، دادههای لرزهنگاری پیشرفته و مدلسازی مخزن، به شناسایی ساختارهای هیدروکربوری کمک کند.
۳. تمرکز اولیه بر گاز: استراتژی ورود اولیه «بازیگران گاز» با توجه به خطرات کمتر پیمانکاری و هزینههای سرمایهای پایینتر در مقایسه با نفت خام، کاملاً منطقی بهنظر میرسد. تولید گاز همچنین میتواند زیرساخت انرژی محلی را بهبود دهد.
۴. سطح فعالیت و زمانبندی: شروع عملیات در دو ماه آینده برای Chevron نشان میدهد که توافقات اولیه تسریع یافته و شرکتها برای اجرای سریع پروژهها انگیزه دارند.
تحلیل استراتژیک
۱. بازگشت سوریه به بازار انرژی: پس از بیش از یک دهه جنگ داخلی و تخریب زیرساختها، برنامهریزی برای بازگشت به بازار نفت و گاز میتواند درآمدزایی، بازسازی اقتصادی و تقویت جایگاه ژئواکونومیک سوریه را به دنبال داشته باشد.
۲. ورود بازیگران بینالمللی: مشارکت شرکتهای بزرگ نفتی بهویژه از ایالات متحده و اروپا، نشاندهنده تمایل متقابل برای توسعه منابع انرژی با ریسکهای ژئوپولیتیک قبلاً نادیده گرفتهشده است. این حرکت میتواند به بهبود تعاملات اقتصادی بینالمللی و جذب سرمایه خارجی کمک کند.
۳. تمرکز روی گاز طبیعی: در شرایطی که تقاضای جهانی برای گاز طبیعی و پروژههای گازی در حال افزایش است، سوریه میتواند با هدفگیری سرمایهگذاریهای گازی، دستکم بخشی از بازار انرژی منطقه را تأمین کند.
تحلیل اجرایی
۱. اولویتبندی پروژهها: شرکتهای بزرگ باید ارزیابیهای ریسک جامع از لحاظ امنیت، لجستیک، و حاکمیت منابع انجام دهند تا پروژههای اکتشاف و توسعه را بر اساس پتانسیل بازگشت سرمایه و امنیت عملیاتی اولویتبندی کنند.
۲. چارچوبهای مشارکتی: ساختارهای قراردادی انعطافپذیر، شامل قراردادهای خدماتی و مشارکت در تولید (PSC) یا مشارکتهای مشترک (Joint Ventures)، میتواند اعتماد شرکتهای بینالمللی را جلب کند و ریسکها را توزیع نماید.
۳. بهبود زیرساختها: سرمایهگذاری در زیرساختهای لجستیک، خطوط لوله، و تأسیسات گاز و برق میتواند زمان برگشت سرمایه را کاهش داده و عملیات را تسهیل کند.
تحلیل سیاسی
۱. پیام به جامعه جهانی: توافقات اکتشافی با شرکتهای بزرگ غربی میتواند نشانهای از بازگشت نسبی مشروعیت سیاسی و فرصتی برای ادغام دوباره سوریه در اقتصاد جهانی باشد—گرچه با چالشهای سیاسی و تحریمهای بینالمللی همراه خواهد بود.
۲. رقابت ژئوپلیتیک: باز شدن درهای اکتشاف به سمت شرکتهای غربی، روسی، چینی و قطری، نشاندهنده رقابت ژئوپلیتیک بر سر منابع انرژی است و میتواند تحولات قدرت منطقهای را تحت تأثیر قرار دهد.
۳. ثبات داخلی و ریسک امنیتی: هرچند دولت کنترل بخشهای مهمی از میادین نفتی را احیا کرده، اماعدم ثبات کامل امنیتی در بعضی مناطق، همچنان یک ریسک سیاسی و عملیاتی جدی برای شرکتهای خارجی محسوب میشود.
همچنین در ادامه بخوانید؛ خروج شل از میدان نفتی العمر سوریه؛ بازآرایی بازیگران بینالمللی انرژی
- نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
- نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.
ارسال نظر شما