ذخایر ونزوئلا عمدتاً نفت سنگین اورینوکو است که استخراج و فرآوری آن پرهزینه‌تر از نفت سبک است.
در دهه ۱۹۷۰ ونزوئلا تا ۳.۵ میلیون بشکه در روز تولید داشت، اما اکنون تولید حدود ۱.۱ میلیون بشکه در روز است که تنها حدود ۱ درصد از تقاضای جهانی را تامین می‌کند.

شرکت دولتی PDVSA پس از ملی‌سازی و تغییر ساختار در دهه ۱۹۹۰، با مشارکت شرکت‌های خارجی مانند Chevron، Rosneft و CNPC تلاش کرده ظرفیت‌ها را حفظ کند، اما شرایط کنونی این همکاری‌ها را ضعیف کرده است.
صادرات نفت به دلیل تحریم‌ها و اقدامات آمریکا، به‌طور قابل‌توجهی کاهش یافته و چین جایگزین آمریکا به‌عنوان خریدار اصلی نفت ونزوئلا شده است.

این گزارش به‌طور همزمان به خبر بازداشت مادورو توسط نیروهای آمریکا اشاره می‌کند و تأکید دارد در صورت تغییر رژیم و لغو تحریم‌ها، سرمایه‌گذاری خارجی می‌تواند به احیای صنعت نفت ونزوئلا کمک کند، اما این روند زمان‌بر خواهد بود.

تحلیل فنی

۱. ذخایر قابل‌توجه ولی کم‌کارآمد:
ذخایر بسیار بزرگ ونزوئلا به دلیل کیفیت سنگین نفت و فقدان سرمایه‌گذاری‌های فناورانه، بهره‌وری بالا ندارند و تولید اقتصادی آن‌ها نیازمند تکنولوژی پیچیده و هزینه بیشتر است.
۲. زیرساخت فرسوده:
فقدان تعمیر و نگهداری و سرمایه‌گذاری منجر به کاهش چشمگیر ظرفیت تولید و مشکلات لجستیکی شده است.
۳. تحریم و محدودیت صادرات:
محدودیت در صادرات به‌دلیل تحریم‌ها و اعمال محدودیت‌های جدید علیه نفتکش‌ها باعث شده شرکت‌های حمل‌ونقل در سمت عرضه نیز ریسک بالایی را تجربه کنند.

تحلیل نظامی-امنیتی

رویدادهای اخیر، از جمله بازداشت مادورو، تأثیر مستقیمی بر صنعت نفت دارد:
اگر زیرساخت‌ها آسیبی ندیده باشند، به‌نظر می‌رسد تولید و پالایش تا حد زیادی فعال باقی مانده‌اند، ولی روابط بین‌المللی و تحریم‌ها فشار مضاعفی بر صادرات وارد می‌کنند. عدم ثبات سیاسی می‌تواند خطر توقف کامل عملیات را تشدید کند و بازگرداندن نظم و مدیریت واحد در PDVSA را به یک چالش کلیدی تبدیل کند.

بیشتر در همین زمینه: تحریم‌های ترامپ قیمت‌های نفت را به آتش کشید!

تحلیل استراتژیک

۱. بازار جهانی نفت:
ونزوئلا ذخایر مهمی دارد، اما تحریم‌های مؤثر و زیرساخت فرسوده باعث شده تا سهمی قابل‌توجه در عرضه جهانی نداشته باشد.
۲. چین و نقش بازار:
چین به‌عنوان خریدار اصلی نفت ونزوئلا عمل می‌کند که به‌علت تحریم‌های آمریکا علیه صادرات، روابط تجاری انرژی را به‌گونه‌ای متفاوت از گذشته تنظیم کرده است.
۳. سناریوی آینده:
لغو تحریم‌ها می‌تواند جریان سرمایه خارجی را به سمت بازسازی و افزایش تولید سوق دهد، اما تجربه تاریخی در کشورهایی مانند لیبی و عراق نشان می‌دهد که بازیابی تولید کامل زمان‌بر خواهد بود.

تحلیل اجرایی

از منظر بازار انرژی، ونزوئلا اکنون نقش یک عامل ریسک‌زا دارد نه یک منبع پایدار عرضه.
سرمایه‌گذاران و شرکت‌های بین‌المللی معمولاً منتظر ثبات سیاسی و حقوقی مطمئن هستند قبل از اینکه وارد پروژه‌های ساختاری عمیق در این کشور شوند.

تحلیل سیاسی

این گزارش همچنین نشان می‌دهد که در صورت تغییر رژیم و افزایش نفوذ آمریکا، امکان بازگشت شرکت‌های نفتی خارجی وجود دارد اما حتی در چنین سناریویی، زمان و سرمایه هنگفتی برای افزایش واقعی سهم ونزوئلا در بازار جهانی لازم است.

همچنین در ادامه بخوانید؛بازداشت نیکلاس مادورو و آغاز ریسک فروپاشی عرضه ونزوئلا