این گزارش تأکید می‌کند که تمرکز یک‌جانبه بر کاهش انتشار کربن، بدون توجه کافی به قیمت، امنیت و پایداری عرضه انرژی، باعث تضعیف بنیان‌های اقتصادی کشور شده است.

بر اساس برآورد این اندیشکده، حدود ۷.۵ میلیارد بشکه نفت و گاز هنوز در بخش بریتانیایی دریای شمال قابل استحصال است که ارزش بالقوه‌ای در حدود ۱۶۵ میلیارد پوند دارد. نویسنده گزارش تصریح می‌کند اگرچه این منابع تأثیر مستقیمی بر کاهش قیمت برق ندارند، اما نقش آن‌ها در اشتغال، امنیت انرژی و کاهش وابستگی به واردات بسیار حیاتی است.

در مقابل، منابعی در حزب کارگر این دیدگاه را رد کرده و اعلام کرده‌اند که استراتژی اصلی بریتانیا باید خروج از بازارهای فسیلی پرریسک و تمرکز بر انرژی‌های تجدیدپذیر داخلی مانند باد و خورشید باشد.

تحلیل فنی

از منظر فنی، گزارش بلر بر سه محور کلیدی تکیه دارد:

۱. پتانسیل باقی‌مانده مخازن دریای شمال: رقم ۷.۵ میلیارد بشکه نشان می‌دهد که اگرچه این حوزه وارد فاز بلوغ و افت طبیعی شده، اما هنوز ظرفیت اقتصادی معناداری برای تولید دارد، به‌ویژه در میادین کوچک‌تر با فناوری‌های نوین بازیافت.
۲. اثر محدود بر قیمت برق: از آنجا که برق بریتانیا عمدتاً از گاز و تجدیدپذیرها تولید می‌شود، افزایش تولید داخلی نفت و گاز الزاماً به کاهش مستقیم تعرفه برق منجر نمی‌شود، اما می‌تواند هزینه واردات سوخت و ریسک شوک‌های قیمتی را کاهش دهد.
۳. مزیت زیرساختی: بریتانیا دارای شبکه گسترده سکوها، خطوط لوله و نیروی انسانی متخصص در دریای شمال است که احیای تدریجی این صنعت نسبت به ایجاد ظرفیت‌های جدید انرژی، هزینه نهایی کمتری دارد.

بیشتر در همین زمینه: بسترسازی پروژه‌های زیر ساختی منطقه ویژه اقتصادی پتروشیمی ۸۰ درصد پیشرفت کردند

تحلیل استراتژیک

در سطح استراتژیک، گزارش بلر تلاشی است برای بازتعریف مفهوم «گذار انرژی» از یک پروژه صرفاً زیست‌محیطی به یک پروژه اقتصادی – امنیتی. پیام اصلی این است که:

• حذف شتاب‌زده نفت و گاز داخلی، بریتانیا را وابسته‌تر به واردات LNG و بازارهای خارجی می‌کند.
• امنیت انرژی بدون تنوع در سبد عرضه امکان‌پذیر نیست و تکیه صرف بر تجدیدپذیرها، ریسک ساختاری ایجاد می‌کند.
• دریای شمال می‌تواند نقش «پل گذار» را ایفا کند؛ یعنی همزمان با توسعه انرژی سبز، از افت شدید تولید فسیلی جلوگیری شود.

تحلیل اجرایی

در بعد اجرایی، پیشنهاد عملی گزارش به دولت بریتانیا عبارت است از:

• بازنگری در سیاست‌های مالیاتی و مجوزدهی برای سرمایه‌گذاری در میادین دریای شمال.
• توقف سیاست‌های بازدارنده‌ای که باعث خروج سرمایه و شرکت‌های بین‌المللی از این حوزه شده‌اند.
• تعریف یک چارچوب ترکیبی که در آن نفت و گاز به‌عنوان مکمل موقت انرژی‌های پاک پذیرفته شود، نه به‌عنوان دشمن گذار سبز.

به بیان دیگر، گزارش بلر خواستار «مدیریت هوشمند افول» صنعت نفت است، نه «تسریع مصنوعی مرگ آن».

تحلیل سیاسی

این گزارش مستقیماً در تضاد با گفتمان رسمی حزب کارگر قرار دارد که انرژی‌های فسیلی را نماد وابستگی به «پترو-دولت‌ها» و ریسک ژئوپلیتیکی می‌داند. از نظر سیاسی، موضع اندیشکده بلر را می‌توان چنین تفسیر کرد:

• شکاف درون جریان میانه‌رو بریتانیا میان «ایدئولوژی سبز» و «واقع‌گرایی اقتصادی» در حال عمیق‌تر شدن است.
• طرح این بحث توسط نهادی نزدیک به تونی بلر، به معنای فشار غیرمستقیم نخبگان اقتصادی بر دولت برای تعدیل سیاست‌های زیست‌محیطی است.
• پاسخ تند منابع حزب کارگر نشان می‌دهد که این موضوع می‌تواند به یکی از خطوط تقابل اصلی در سیاست انرژی بریتانیا تبدیل شود؛ تقابلی میان امنیت اقتصادی کوتاه‌مدت و تعهدات اقلیمی بلندمدت.

در مجموع، گزارش Tony Blair Institute for Global Change تلاشی است برای بازگرداندن «منطق اقتصادی و امنیتی» به قلب سیاست انرژی بریتانیا؛ حتی اگر این منطق با روایت رسمی گذار سبز در تضاد قرار گیرد.

همچنین در ادامه بخوانید؛ بریتانیا یک‌بار دیگر در توسعه انرژی بادی سرمایه‌گذاری کرد و اروپا برنامه شبکه مشترک انرژی پاک را کلید زد