آغاز برداشت رسمی آرامکو از ابرپروژه گازی جافوره؛ ورود عربستان به عصر جدید گاز شیل
شرکت آرامکوی عربستان تولید رسمی میعانات گازی (Condensate) را از پروژه عظیم و ۱۰۰ میلیارد دلاری جافوره آغاز کرده است.
این اقدام پس از تکمیل فاز نخست تأسیسات فرآورش با ظرفیت ۴۵۰ میلیون فوت مکعب در روز انجام شده و نخستین محمولههای صادراتی به بازار آسیا برای تحویل در اواخر فوریه یا اوایل مارس ۲۰۲۶ فروخته شدهاند. آرامکو در مرحله اولیه ماهانه بین ۴ تا ۶ محموله، هر یک حدود ۵۰۰ هزار بشکه میعانات، صادر خواهد کرد.
میدان جافوره بزرگترین میدان شیل گاز غنی از مایعات در خاورمیانه محسوب میشود که دارای حدود ۲۲۹ تریلیون فوت مکعب گاز و ۷۵ میلیارد بشکه میعانات است. هدف نهایی پروژه دستیابی به تولید روزانه ۲ میلیارد فوت مکعب گاز تا سال ۲۰۳۰ است. این پروژه بخشی کلیدی از استراتژی رشد آرامکو برای افزایش ظرفیت تولید گاز به میزان ۶۰ درصد تا پایان دهه جاری به شمار میرود.
تحلیل فنی
از منظر فنی، جافوره یک پروژه تمامعیار Unconventional Gas مبتنی بر حفاری افقی و شکست هیدرولیکی پیشرفته است؛ تکنولوژیای که تاکنون عمدتاً در آمریکای شمالی توسعه یافته بود و اکنون در مقیاسی بزرگ در خاورمیانه پیادهسازی شده است.
ویژگی مهم جافوره، ماهیت Liquid-rich shale gas آن است؛ یعنی تولید همزمان گاز طبیعی و میعانات با ارزش بالا. این ترکیب باعث میشود اقتصاد پروژه حتی در شرایط قیمتهای متوسط گاز نیز جذاب باقی بماند.
ظرفیت فاز نخست (۴۵۰ میلیون فوت مکعب در روز) در مقایسه با هدف نهایی ۲ میلیارد فوت مکعب نشان میدهد که پروژه در حال طی یک مسیر تدریجی اما پایدار است و زیرساختهای فرآورش، خطوط انتقال و تاسیسات صادراتی بهصورت ماژولار توسعه مییابند.
تحلیل استراتژیک
در سطح استراتژیک، جافوره نقطه عطفی در بازتعریف سبد انرژی عربستان محسوب میشود. این پروژه سه هدف کلیدی را همزمان دنبال میکند:
۱. کاهش مصرف داخلی نفت خام برای تولید برق و جایگزینی آن با گاز طبیعی.
۲. آزادسازی نفت برای صادرات و افزایش انعطافپذیری درآمدی دولت.
۳. تقویت زنجیره صنایع پاییندستی گاز شامل پتروشیمی، فولاد و تولید برق.
جافوره عملاً عربستان را از یک کشور عمدتاً متکی به نفت به یک بازیگر جدی در بازار گاز منطقهای و حتی جهانی تبدیل میکند؛ بهویژه در شرایطی که تقاضای آسیا برای گاز و سوختهای کمکربن رو به رشد است.
تحلیل اجرایی
از منظر اجرایی، مدل مالی پروژه بسیار هوشمندانه طراحی شده است. قرارداد ۲۰ساله Lease-and-Lease-Back به ارزش ۱۱ میلیارد دلار با کنسرسیومی به رهبری BlackRock (از طریق GIP) موجب شده آرامکو ضمن حفظ کنترل عملیاتی (۵۱٪ مالکیت)، بخشی از ریسک سرمایهگذاری و تأمین مالی را به سرمایهگذاران نهادی منتقل کند.
ایجاد شرکت JMGC بهعنوان بازوی میدستریم مستقل نیز نشانهای از حرکت آرامکو به سمت ساختارهای مدرنتر شرکتی و افزایش شفافیت مالی است. پیشبینی سهم ۲۰ میلیارد دلاری سالانه جافوره در تولید ناخالص داخلی عربستان نشان میدهد که این پروژه نه صرفاً یک طرح انرژی، بلکه یک موتور رشد اقتصادی ملی تلقی میشود.
تحلیل سیاسی
در سطح سیاسی-اقتصادی، جافوره بهطور مستقیم در راستای تحقق چشمانداز ۲۰۳۰ عربستان قرار دارد؛ چشماندازی که هدف آن کاهش وابستگی ساختاری به نفت خام است.
همچنین، این پروژه جایگاه عربستان را در معادلات امنیت انرژی آسیا تقویت میکند و وابستگی متقابل بلندمدت میان ریاض و بازارهای مصرف بزرگ شرق آسیا را عمیقتر میسازد. از این منظر، جافوره صرفاً یک پروژه صنعتی نیست، بلکه ابزاری ژئواقتصادی برای تثبیت نفوذ عربستان در نظم جدید انرژی جهان به شمار میرود.
همچنین در ادامه بخوانید؛ آرامکوی سعودی: روایت مازاد شدید نفتی بیشازحد بزرگنمایی شده است
- نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
- نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.
ارسال نظر شما