به گزارش پتروشیمی ها؛ پروژه‌های پتروشیمی تخت‌جمشید مدت‌هاست گرفتار چرخه‌ای از تأخیر، بی‌برنامگی و تصمیم‌گیری‌های ناهماهنگ شده‌اند؛ چرخه‌ای که بیش از هر چیز، ضعف مدیریتی در این مجموعه را آشکار می‌کند. پروژه حیاتی تأمین خوراک بوتادین رافینت، که باید سال‌ها پیش به بهره‌برداری می‌رسید، نمونه بارز همین ناکارآمدی است. نبود برنامه‌ریزی دقیق، هماهنگی ضعیف میان واحدها و فقدان نظارت مؤثر باعث شده این پروژه‌ها نه‌تنها از زمان‌بندی عقب بمانند، بلکه هزینه‌های اضافی و فرصت‌های بازار را نیز از بین ببرند.

در کنار این مشکلات ساختاری، چالش‌های مالی و تأمین منابع نیز به مانعی جدی تبدیل شده است. بودجه‌های ناکافی، تخصیص نادرست منابع و تأخیر در تأمین تجهیزات کلیدی، روند اجرای پروژه‌ها را کند و فرسایشی کرده است. این وضعیت نشان می‌دهد که ارتباط میان مدیریت اجرایی و سیستم مالی شرکت به‌شدت مختل است و تصمیم‌گیری‌ها بدون پشتوانه واقعی انجام می‌شود.

ترکیب این دو عامل—ضعف مدیریتی و ناتوانی در تأمین مالی—پتروشیمی تخت‌جمشید را از دستیابی به اهداف خود بازداشته و توان رقابتی آن را کاهش داده است. اگر این روند ادامه یابد و اصلاحات جدی در ساختار مدیریتی و مالی صورت نگیرد، شرکت نه‌تنها جایگاه خود در بازار را از دست خواهد داد، بلکه اعتبارش نیز به‌شدت آسیب خواهد دید.