احیای صنعت نفت ونزوئلا میتواند بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار سرمایهگذاری نیاز داشته باشد
به گزارش پتروشیمیها،بر اساس سناریوی افزایشی ریستاد، تولید نفت ونزوئلا از حدود ۱.۲۵ میلیون بشکه در روز فعلی میتواند به حدود ۱.۶ میلیون بشکه در روز در ۲۰۲۸.۱. ۸ میلیون بشکه در روز در ۲۰۳۰ و ۲.۶ میلیون بشکه در روز در ۲۰۳۵ برسد.
اما رسیدن به این ارقام مستلزم سرمایهگذاری بسیار سنگین و بازسازی گسترده زیرساختهای نفتی است. در اوت ۲۰۲۶ تنها ۲ دکل حفاری فعال در ونزوئلا وجود داشت؛ در حالی که برای تحقق سناریوی ریستاد، حدود ۵۰ دکل در ۲۰۲۸ و نزدیک به ۸۰ دکل در ۲۰۳۰ مورد نیاز خواهد بود.
یک نکته مهم درباره رقم ۱۰۰ میلیارد دلار
رقم ۱۰۰ میلیارد دلار بهمعنای سرمایه قطعی برای احیای کل صنعت نفت ونزوئلا نیست.
شرکت «نورث امریکن بلو انرژی پارتنرز» یا NABEP اعلام کرده است که توسعه ۱۷ میدان نفتی تحت اختیار این شرکت ممکن است در بلندمدت به حدود ۱۰۰ میلیارد دلار منابع مالی نیاز داشته باشد.
ریستاد نیز تأکید کرده که این رقم، نیاز مالی بلندمدت و نه سرمایه متعهدشده در کوتاهمدت است و ساختار تأمین مالی آن هنوز بهطور کامل مشخص نشده است.
بنابراین تعبیر دقیقتر این است که احیای گسترده صنعت نفت ونزوئلا احتمالاً به دهها میلیارد دلار و در برنامههای بزرگتر بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار سرمایه نیاز خواهد داشت.
تحلیل فنی
مسئله اصلی ونزوئلا کمبود ذخایر نیست؛ بلکه تبدیل ذخایر عظیم به تولید پایدار است.
در مرحله نخست، رشد تولید عمدتاً از طریق احیای چاهها و تأسیسات موجود، تعمیرات و افزایش تولید میادین فعال یا متوقفشده انجام میشود. این مرحله بیشتر ماهیت «براونفیلد» دارد؛ یعنی استفاده مجدد و توسعه داراییهای موجود.
در مرحله بعد، توسعه میادین جدید یا «گرینفیلد» به سرمایهگذاری برای حفاری، واحدهای فرآورش، خطوط لوله، پایانهها و سایر زیرساختها نیاز خواهد داشت.
پیچیدگی مهم دیگر، سنگین و فوقسنگین بودن بخش قابلتوجهی از نفت ونزوئلاست. بنابراین افزایش تولید بدون احیای ظرفیت فرآورش، رقیقسازی، انتقال و صادرات نمیتواند الزاماً به همان میزان افزایش صادرات منجر شود.
در نتیجه، گلوگاه اصلی فقط تعداد دکلها نیست؛ بلکه کل زنجیره خدمات نفتی، تجهیزات، نیروی انسانی، فرآورش، انتقال و لجستیک باید همزمان بازسازی شود.
تحلیل استراتژیک
تحولات ونزوئلا بخشی از بازآرایی ژئوپلیتیکی بازار نفت نیمکره غربی نیز محسوب میشود.
چارچوب جدید موجب افزایش نقش شرکتهای آمریکایی و غربی و کاهش نقش برخی شرکتهای روسی و چینی در داراییهای نفتی ونزوئلا شده است. دولت آمریکا نیز این تحول را در چارچوب کاهش نفوذ روسیه و چین و تقویت امنیت انرژی آمریکا معرفی کرده است.
از منظر بازار جهانی، اگر تولید ونزوئلا به حدود ۲.۶ میلیون بشکه در روز در ۲۰۳۵ برسد، افزایش قابلتوجهی در عرضه نفت ایجاد خواهد شد؛ هرچند تمام این افزایش الزاماً به صادرات تبدیل نمیشود.
از آنجا که بخش مهمی از نفت ونزوئلا سنگین است، این افزایش تولید بیش از همه بر بازار نفت سنگین، پالایشگاههای پیچیده، تجارت نفت در نیمکره غربی و جریانهای صادراتی به پالایشگاههای متناسب با این نوع خوراک اثر خواهد گذاشت.
تحلیل اجرایی و اقتصادی
نمونه شورون نشان میدهد که سرمایهگذاری واقعی نیز در حال ورود است. این شرکت اعلام کرده طی پنج سال آینده بیش از ۷ میلیارد دلار در ونزوئلا سرمایهگذاری خواهد کرد و تولید خود را افزایش خواهد داد.
انی نیز اپراتوری میدان بزرگ جونین ۵ در کمربند اورینوکو را بر عهده گرفته است؛ میدانی با حدود ۳۵ میلیارد بشکه نفت درجا که تولید فعلی آن تنها حدود ۱۲ هزار بشکه در روز است.
این اختلاف میان حجم منابع و تولید بالفعل، بهخوبی نشان میدهد که داشتن ذخایر عظیم بهتنهایی ارزش اقتصادی ایجاد نمیکند؛ سرمایه، فناوری، زیرساخت و ظرفیت اجرایی باید همزمان فراهم شوند.
جمعبندی
احیای صنعت نفت ونزوئلا یک پروژه کوتاهمدت نیست، بلکه برنامهای چندمرحلهای برای بازسازی یک زنجیره فرسوده تولید و صادرات است.
عدد ۱۰۰ میلیارد دلار را نباید سرمایه قطعی تلقی کرد؛ این رقم فعلاً برآورد نیاز مالی بلندمدت یکی از برنامههای بزرگ توسعهای است.
عامل تعیینکننده در تحقق هدف تولید حدود ۲.۶ میلیون بشکه در روز تا ۲۰۳۵، نه اندازه ذخایر ونزوئلا، بلکه سرعت ورود سرمایه واقعی، افزایش ظرفیت حفاری و خدمات نفتی، بازسازی زیرساختها و توان اجرای پروژهها خواهد بود.
به بیان فنی، ونزوئلا اکنون با مسئله «کمبود منابع نفتی» مواجه نیست؛ با مسئله تبدیل منابع عظیم زیرزمینی به ظرفیت تولید و صادرات پایدار مواجه است.
همچنین بخوانید: بحران انرژی بعدی جهان از یک مسیر واحد نخواهد آمد
نظرات کاربران (۰ نظر)