این سطح از ذخیره‌سازی، به‌ویژه در مواجهه با تحریم‌های جدید آمریکا علیه شرکت‌های روس‌نفت و لوک‌اویل، نوعی «سپر ایمنی» برای بازار جهانی نفت ایجاد کرده است.

افزایش واردات نفت چین (۲.۶٪ بیشتر نسبت به سال گذشته) نه به دلیل رشد مصرف سوخت، بلکه به دلیل انباشت انبارها بوده است.
این اقدام چین سبب شده است تا با وجود عرضه فزاینده از سوی اوپک‌پلاس و کشورهای غیرعضو، قیمت نفت جهانی در محدوده ۶۰ تا ۷۰ دلار در هر بشکه تثبیت شود.

چین برخلاف آمریکا، آمار رسمی ذخایر نفتی خود را منتشر نمی‌کند؛ بنابراین تحلیلگران از اختلاف میان میزان واردات و پالایش برای تخمین ذخیره‌سازی استفاده می‌کنند.

از ماه مارس، چین روزانه نزدیک به ۱ میلیون بشکه نفت وارد انبارها کرده و احتمال دارد این روند تا سال ۲۰۲۶ نیز ادامه یابد.
با محدودیت ظرفیت ذخیره‌سازی دولتی، اکنون دولت چین شرکت‌های نفتی را موظف کرده تا بخشی از نفت را در انبارهای تجاری خود نگهداری کنند و بدین‌ترتیب، بخش خصوصی به بازوی راهبردی ذخیره‌سازی دولت تبدیل شده است.

تحلیل فنی (Technical Insight)

• نرخ ذخیره‌سازی حدود ۹۰۰ هزار بشکه در روز (ژانویه تا اوت) بوده که معادل خروج این میزان از عرضه جهانی است.

بیشتر در همین زمینه: پتروشیمی شیراز با معافیت مالیاتی کود اوره ۷۰۰ میلیارد تومان در نیمه نخست ۱۴۰۴ صرفه جویی کرد

• این امر باعث ایجاد تقاضای مصنوعی شده و عملاً مانع سقوط قیمت‌ها شده است.

• با توجه به محدودیت در ظرفیت ذخایر دولتی، احتمال افزایش سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های ذخیره‌سازی خصوصی و مشترک بالا است.

• در صورت تداوم تحریم‌ها علیه روسیه، چین می‌تواند از این ذخایر برای مدیریت قیمت وارداتی نفت روسیه و کنترل شوک بازار استفاده کند.

تحلیل استراتژیک (Strategic Analysis)

• چین با این اقدام خود، اهرم جدیدی در سیاست انرژی جهانی ایجاد کرده است:

• از یک‌سو با خرید مداوم نفت ارزان روسیه، به اقتصاد روسیه کمک می‌کند.

• از سوی دیگر با نگهداری آن در انبارها، بازار جهانی را متعادل نگه می‌دارد.

• ذخایر ۱.۳ میلیارد بشکه‌ای به چین این امکان را می‌دهد تا در صورت تشدید درگیری‌ها یا محدودیت عرضه، برای چند ماه بدون وابستگی فوری به واردات عمل کند.

• به لحاظ ژئوپلیتیکی، چین اکنون در موقعیتی قرار دارد که می‌تواند به‌طور همزمان خریدار، تثبیت‌کننده و تنظیم‌کننده بازار نفت جهان باشد.

تحلیل اجرایی (Executive Insight)

• این سیاست انباشت ذخایر، باعث افزایش نفوذ چین در قیمت‌گذاری جهانی نفت خواهد شد.

• واردکنندگان آسیایی (کره جنوبی، ژاپن، هند) ممکن است برای حفظ توازن بازار، سیاست ذخیره‌سازی مشابهی اتخاذ کنند.

• برای کشورهای صادرکننده مانند ایران، این موضوع دو پیامد دارد:

۱. افزایش تقاضای بالقوه چین برای نفت در کوتاه‌مدت، فرصتی برای صادرات ایجاد می‌کند.
۲. در بلندمدت، وابستگی به واردات واقعی کاهش یافته و ممکن است تقاضای آتی چین محدود شود.

جمع‌بندی

چین در حال تبدیل ذخایر نفتی خود به ابزار استراتژیک در برابر تحریم‌ها و نوسانات بازار جهانی است.

در کوتاه‌مدت، این روند قیمت نفت را در محدوده ۶۰–۷۰ دلار حفظ کرده، اما در بلندمدت می‌تواند منجر به بازتعریف ساختار امنیت انرژی آسیا شود.
در واقع، چین به‌جای تولید نفت، در حال تولید امنیت انرژی است