حالا سوال اینجاست: این همه «اصرار» بر حضور ایشان روی صندلی سرپرستی برای چیست؟ آیا اصلاً پرونده صلاحیت ایشان برای مدیرعاملی، از مرحله «استعلام» عبور کرده است؟ نکند «تأیید صلاحیت» برای مدیرعاملی در استقلال، شبیه گرفتن نمره ۱۰۰ در یک امتحان بسیار سخت است که فقط افراد خاصی (یا هیچ‌کس!) از آن قبول می‌شوند؟

جالب اینجاست که این منابع مالی که هلدینگ خلیج فارس صرف استقلال می‌کند، متعلق به بازنشستگان زحمتکش نفت است، نه جیب شخصی کسی که بخواهد با سلیقه خودش، مدام یک نفر را به عنوان «سرپرست» نگه دارد و انگار نه انگار که قرار است مدیرعامل واقعی انتخاب شود!

این وضعیت، بیش از هر چیز به یک استقلال بی‌هویت و بلاتکلیف مدیریتی می‌ماند. واقعاً پشت این ماجرا چیست که یک باشگاه با این قدمت و هواداران پرشمار، باید یک سال تمام با حکم «سرپرستی» اداره شود؟ نکند قرار است استقلال به رکورددار «طولانی‌ترین دوره سرپرستی» در تاریخ فوتبال ایران تبدیل شود؟

لطفاً یکی به ما بگوید!

۵/۵ - (۱ امتیاز)