به گزارش پتروشیمی ها؛ نمایشگاه‌هایی که این روزها در کیش با عنوان «ساخت داخل» برگزار می‌شوند، بیش از آنکه محلی برای تقویت تولید ملی باشند، به ویترینی پرزرق‌وبرق برای برخی برگزارکنندگان و غرفه‌سازان تبدیل شده‌اند؛ ویترینی که هزینه‌های آن نه از جیب بخش خصوصی واقعی، بلکه از منابع صندوق‌های بازنشستگی و شرکت‌های پتروشیمی تأمین می‌شود.

در شرایطی که بازنشستگان برای دریافت حقوق عقب‌مانده، افزایش هزینه‌های درمان و کوچک‌شدن سفره‌هایشان معترض‌اند، خرج‌کردن چندصد میلیارد تومان برای نمایشگاه‌هایی که خروجی مشخصی ندارند، نه قابل توجیه است و نه قابل دفاع. این منابع باید صرف بهبود معیشت، توسعه واقعی تولید و سرمایه‌گذاری پایدار شود، نه برگزاری دورهمی‌های لاکچری در جزیره کیش.

گزارش‌ها و گلایه‌های متعدد از سوی مدیران پتروشیمی نشان می‌دهد که روند غرفه‌سازی در این نمایشگاه‌ها از حالت «خدمت» خارج شده و به نوعی اجبار تبدیل شده است. شرکت‌ها عملاً در تنگنا قرار می‌گیرند، حق انتخاب ندارند و مجبور می‌شوند قراردادهایی را امضا کنند که بیشتر شبیه تحمیل است تا همکاری. این رفتار نه تنها با اصول شفافیت و رقابت سالم در تضاد است، بلکه هزینه‌های سنگینی را به صنعت تحمیل می‌کند.

سؤال اساسی اینجاست: سازمان بازرسی و نهادهای نظارتی کجا هستند؟ چگونه چنین هزینه‌های هنگفتی بدون بررسی دقیق، بدون ارزیابی خروجی و بدون شفافیت از منابع عمومی پرداخت می‌شود؟ چرا هیچ گزارشی از دستاوردهای واقعی این نمایشگاه‌ها منتشر نمی‌شود؟ و مهم‌تر از همه، چه کسانی از این چرخه غرفه‌سازی‌های میلیاردی سود می‌برند؟

صنعت پتروشیمی و صندوق‌های بازنشستگی امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند مدیریت شفاف، هزینه‌کرد هدفمند و جلوگیری از اتلاف منابع هستند. ادامه این روند نه تنها کمکی به «ساخت داخل» نمی‌کند، بلکه اعتماد عمومی را نیز خدشه‌دار می‌سازد. ورود فوری سازمان بازرسی به این پرونده‌ها، یک ضرورت است؛ ضرورتی برای جلوگیری از هدررفت منابع و پایان‌دادن به نمایشگاه‌هایی که بیش از آنکه به نفع تولید باشد، به نفع برگزارکنندگان و غرفه‌سازان تمام می‌شود.

بیشتر در همین زمینه: سقوط بهای نفت به‌دلیل تشدید جنگ تجاری آمریکا و چین