در کنار LNG، ادنوک برنامه ساخت کشتی‌های حمل اتان و آمونیاک را نیز دنبال می‌کند تا یک پلتفرم یکپارچه دریایی برای گاز، محصولات شیمیایی و سوخت‌های آینده ایجاد کند. هدف اصلی این سیاست، «درونی‌سازی اختیار» (Internalized Optionality) است؛ یعنی کنترل کامل بر لجستیک برای کاهش ریسک کرایه حمل، کمبود کشتی، شوک‌های سیاسی و امکان تغییر مقصد محموله‌ها بر اساس قیمت و سیاست.

همزمان بازوی سرمایه‌گذاری ادنوک یعنی XRG نیز با سرمایه‌گذاری در پروژه‌های گازی آمریکا، دریای خزر و آرژانتین، در حال شکل‌دهی یک سبد جهانی گاز است که با ناوگان دریایی اختصاصی تکمیل می‌شود.

تحلیل فنی

از منظر فنی و عملیاتی، این راهبرد چند پیام کلیدی دارد:

۱. کنترل زنجیره ارزش LNG:
ادنوک عملاً از تولید تا تحویل نهایی (Well-to-Ship-to-Market) را در اختیار می‌گیرد و وابستگی خود به بازار اجاره‌ای کشتی‌ها (Spot Charter) را کاهش می‌دهد.
۲. مدیریت ریسک لجستیکی:
مالکیت ناوگان باعث کاهش ریسک‌های زیر می‌شود:

• نوسانات شدید نرخ حمل دریایی (Freight Volatility)
• کمبود کشتی در دوره‌های اوج تقاضا
• محدودیت‌های بیمه، بندری و مقرراتی

بیشتر در همین زمینه: دیدار رسمی شی با لی از یکشنبه در بحبوحه تنش‌ها با ژاپن

۳. افزایش انعطاف عملیاتی:
در بازار جدید LNG که بیش از گذشته قابل معامله و سیال شده است، توان تغییر سریع مسیر محموله‌ها بین بازارهای آتلانتیک و آسیایی به یک مزیت فنی-اقتصادی تعیین‌کننده تبدیل می‌شود.
۴. پشتیبانی مالی قوی:
ثبت سود خالص حدود ۵.۲ میلیارد دلار در سال ۲۰۲۵ توسط ADNOC Gas، امکان تأمین سرمایه برای این توسعه سنگین و سرمایه‌بر را فراهم کرده و ناوگان را به یک «دارایی مولد سود» تبدیل می‌کند.

تحلیل استراتژیک

در سطح کلان، این سیاست نشانه بازگشت به یکپارچگی عمودی (Vertical Integration) در صنعت انرژی است؛ اما این بار با منطق ژئوپلیتیکی:

• گاز به‌عنوان ابزار قدرت:
LNG دیگر فقط یک کالا نیست؛ بلکه ابزار نفوذ سیاسی، تنظیم وابستگی‌ها و مدیریت بحران انرژی است.
• پیوند سرمایه‌گذاری و لجستیک:
XRG با سرمایه‌گذاری در پروژه‌هایی مانند:
• NextDecade و پروژه NextDecade / Rio Grande LNG در آمریکا
• مشارکت در Southern Gas Corridor
• همکاری با ENI و YPF در پروژه LNG آرژانتین

یک نقشه دارایی جهانی ایجاد کرده است که بدون ناوگان دریایی، عملاً قابلیت بهره‌برداری راهبردی نداشت.
• اروپا به‌عنوان صحنه اصلی:
توافق‌های بلندمدت با خریدارانی مانند RWE نشان می‌دهد اروپا در حال شکل‌دهی وابستگی‌های جدید گازی است؛ و فروشنده‌ای که کشتی دارد، عملاً «بیمه ژئوپلیتیکی» نیز ارائه می‌دهد.

تحلیل اجرایی

از دید اجرایی و مدیریتی، این سیاست سه پیام روشن دارد:

۱. کشتی = سودآوری از نوسان:
مالکیت ناوگان به ادنوک اجازه می‌دهد نوسانات سیاسی و قیمتی را به فرصت مالی تبدیل کند؛ چیزی که بازیگران صرفاً تولیدکننده از آن محروم‌اند.
۲. لجستیک امن = مزیت رقابتی پایدار:
در جهانی با تحریم، فشار بیمه‌ای و پیچیدگی مقررات، کنترل مستقیم بر مسیر، زمان‌بندی و طرف معامله به یک مزیت ساختاری تبدیل شده است.
۳. ریسک بیش‌سرمایه‌گذاری:
هرچند این رویکرد بسیار قدرتمند است، اما اگر بازار جهانی LNG با مازاد ظرفیت روبه‌رو شود، بازده سرمایه در کشتی‌ها کاهش خواهد یافت. با این حال، حتی در بازار اشباع، «اختیار عملیاتی» همچنان برای حفظ سهم بازار و بقا ارزشمند است.

تحلیل سیاسی

این راهبرد بازتاب یک تغییر بنیادین در نظم انرژی جهان است:

بازارها دیگر بی‌طرف نیستند و انرژی به‌طور مستقیم به ابزار سیاست دولت‌ها تبدیل شده است. ادنوک با ترکیب تولید، سرمایه‌گذاری و لجستیک، عملاً خود را در مرکز نظم جدید انرژی قرار می‌دهد؛ نظمی که در آن بازیگران دارای «مولکول + کشتی» نه‌تنها سود می‌برند، بلکه قواعد بازی را نیز تعیین می‌کنند.

به بیان ساده، LNG دیگر فقط سوخت نیست؛ اهرم قدرت دولتی در قالب سرمایه‌داری انرژی است.

همچنین در ادامه بخوانید؛ داستان ADNOC Gas؛ سود بالای امروز، هزینه‌های سنگین فردا