پالایشگاه‌های ساحل خلیج مکزیک در ایالات متحده به‌طور فزاینده‌ای به نفت سنگین با گوگرد بالا نیاز دارند تا ظرفیت واحدهای تبدیلی سنگین خود را به‌کار اندازند؛ نفت فوق‌سنگین ونزوئلا می‌تواند تا حدود ۵ درصد از ورودی‌های نفت خام WTI این پالایشگاه‌ها را جایگزین کند. این جایگزینی باعث افزایش راندمان تولید دیزل و استفاده بهتر از واحدهای پیچیده پالایشگاهی می‌شود. در میان‌مدت، افزایش تولید ونزوئلا و کاهش تحریم‌ها می‌تواند به احیای ظرفیت پالایشگاهی این کشور و بازتنظیم جریان‌های جهانی نفت سنگین منجر شود که چین در این روند موقعیت رقابتی خود را تا حد قابل‌توجهی از دست می‌دهد، در حالی که هند به‌عنوان گیرنده بالقوه این نفت مطرح می‌شود.

تحلیل فنی:

نفت خام ونزوئلا به‌طور عمده سنگین و پرگوگرد است که نیازمند پالایش پیچیده‌تر نسبت به نفت سبک است. پالایشگاه‌های ساحل خلیج مکزیک به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که با استفاده از واحدهای کاکر، هیدروکرکر و واحدهای تبدیل قوی، می‌توانند از نفت سنگین سود بیشتری ببرند. افزایش سهم نفت ونزوئلا در سبد خام ورودی می‌تواند منجر به بهبود بازده تولید دیزل و بهره‌برداری بهتر از ظرفیت‌های تبدیلِ ته‌استخراجی در پالایشگاه‌ها شود. علاوه بر این، به‌دلیل اینکه افزایش ظرفیت پالایش نفت سنگین نیازمند سرمایه‌گذاری و تعمیرات اساسی است، بازگرداندن نفت ونزوئلا به بازارهای غرب می‌تواند فشارها را از واحدهای تبدیل غربی کاهش داده و وابستگی به نفت سنگین خاورمیانه را کم کند. با توجه به داده‌های Rystad Energy، اگر حدود ۴۰۰ تا ۵۰۰ هزار بشکه در روز نفت ونزوئلا به این پالایشگاه‌ها اضافه شود، می‌تواند اثرات قابل‌توجهی در ساختار تولید محصولات سنگین داشته باشد.

تحلیل استراتژیک:

پیش از این، صنعت نفت ونزوئلا به‌دلیل تحریم‌های آمریکا و مشکلات زیرساختی شدید، با افت تولید و کاهش صادرات مواجه بوده است. همزمان تلاش‌های واشنگتن برای بازگرداندن تولید و صادرات از طریق تسهیل سرمایه‌گذاری خارجی و فشار بر جریان‌های تجاری نفت، نشان‌دهنده یک راهبرد بلندمدت برای بازتنظیم جایگاه نفت سنگین ونزوئلا در بازار جهانی است. این اقدامات می‌تواند به کاهش نفوذ کشورهای رقیب در بازار نفت سنگین، به‌ویژه چین، منجر شود و نقش ایالات متحده را در مدیریت جریان‌های مهم انرژی جهانی تقویت نماید. همچنین، این استراتژی آمریکا را از وابستگی به نفت خاورمیانه برای خوراک پالایشگاه‌های پیچیده ساحل خلیج مکزیک تا حدی رها می‌کند و می‌تواند به رقابت ساختاری‌تر در بازارهای هند و اروپا منتهی گردد.

تحلیل اجرایی:

از منظر اجرایی، سیاست‌های دولت آمریکا باید با تمرکز بر بازسازی و بهره‌برداری از ظرفیت‌های پالایشگاهی داخلی و تعامل‌های به‌موقع تجاری با ونزوئلا همراه شود. بازگرداندن جریان نفت سنگین ونزوئلا به بازارهای آمریکا نیازمند به‌روزرسانی زیرساخت‌های پالایشگاهی و مدیریت دقیق قراردادهای تجاری است تا ضمن تضمین منافع اقتصادی، از نوسانات قیمت و خطرات ژئواکونومیک نیز جلوگیری شود. همچنین، تأکید بر پایداری در انتقال نفت و کاهش هزینه‌های لجستیکی، می‌تواند اثرگذاری استراتژی آمریکا را در بازارهای جهانی افزایش دهد.

بیشتر در همین زمینه: شرکت نوآور در ساخت داخل و فناوری‌های نوین در همایش پتروفن ۱۴۰۴

تحلیل سیاسی:

در سطح سیاسی، تلاش واشنگتن برای بازپس‌گیری و بهره‌برداری از نفت ونزوئلا فراتر از یک طرح اقتصادی ساده است و بازتاب‌دهنده تقابل ژئوپلیتیک با چین و رقابت برای نفوذ در آمریکای لاتین می‌باشد. سیاست‌های اخیر آمریکا – از جمله توقیف نفتکش‌ها، فشار حداکثری و تلاش برای تسهیل سرمایه‌گذاری شرکت‌های آمریکایی در صنعت نفت ونزوئلا – با واکنش‌های شدید کاراکاس همراه بوده است که آن‌ها را نقض آشکار حاکمیت ملی تفسیر می‌کنند و حتی به محکومیت در مجامع بین‌المللی تهدید کرده‌اند. این تنش‌ها می‌تواند منجر به پیچیده‌تر شدن مناسبات انرژی در سطح بین‌المللی شود و نیازمند مدیریت دقیق دیپلماتیک است تا از تشدید بحران‌های سیاسی و اقتصادی در آمریکای لاتین جلوگیری گردد.

همچنین در ادامه بخوانید؛ تحول بنیادین در قانون نفت ونزوئلا؛ پایان انحصار PDVSA و احیای صنعت نفت