به گفته سفارت آمریکا در هند، واشنگتن از این قانون به‌عنوان گامی در جهت تقویت امنیت انرژی و توسعه همکاری صلح‌آمیز هسته‌ای استقبال کرده و آمادگی خود را برای نوآوری مشترک و فعالیت‌های تحقیق و توسعه (R&D) اعلام کرده است.

قانون SHANTI با لغو «قانون انرژی اتمی ۱۹۶۲» و «قانون مسئولیت مدنی خسارات هسته‌ای ۲۰۱۰» که مانع اصلی رشد صنعت هسته‌ای غیرنظامی هند بودند، زمینه ورود سرمایه‌گذاران داخلی و خارجی را فراهم می‌کند.

هند در چارچوب «ماموریت انرژی هسته‌ای» خود، هدف‌گذاری کرده است که ظرفیت هسته‌ای را تا سال ۲۰۴۷ به ۱۰۰ گیگاوات برساند؛ در حالی که ظرفیت فعلی این کشور تنها ۸.۸ گیگاوات و تماما در اختیار شرکت دولتی NPCIL است.

برآوردها نشان می‌دهد تحقق این هدف به حدود ۱۹.۲۸ تریلیون روپیه (معادل تقریبی ۲۱۴ میلیارد دلار) سرمایه‌گذاری تجمعی نیاز دارد.

بیشتر در همین زمینه: درخشش سبز پتروشیمی مروارید در اجلاس ملی مسئولیت‌پذیری اجتماعی و فرهنگ سازمانی

تحلیل فنی

۱. مقیاس جهش ظرفیت: افزایش ظرفیت از ۸.۸ به ۱۰۰ گیگاوات به معنای رشد بیش از ده‌برابری است که بدون ورود فناوری‌های نوین (راکتورهای نسل جدید، SMRها و طراحی‌های پیشرفته) عملاً غیرممکن است.

۲. نقش فناوری خارجی: همکاری با آمریکا امکان دسترسی هند به فناوری‌های پیشرفته هسته‌ای، استانداردهای ایمنی بالاتر و تجربه پروژه‌های بزرگ را فراهم می‌کند.

۳. رفع گلوگاه حقوقی: حذف قانون مسئولیت مدنی ۲۰۱۰، یکی از مهم‌ترین موانع فنی–حقوقی برای مشارکت شرکت‌های بین‌المللی را برطرف کرده است.
۴. چالش اجرایی: حتی با حضور بخش خصوصی، سرعت ساخت، زنجیره تأمین سوخت، نیروی انسانی متخصص و مدیریت پروژه‌های بزرگ، چالش‌های جدی باقی می‌مانند.

تحلیل استراتژیک

۱. تنوع‌بخشی به سبد انرژی هند: توسعه هسته‌ای، وابستگی هند به زغال‌سنگ و واردات سوخت فسیلی را کاهش می‌دهد و امنیت انرژی بلندمدت را تقویت می‌کند.

۲. هم‌راستایی ژئوپلیتیکی با آمریکا: همکاری هسته‌ای بخشی از راهبرد کلان واشنگتن برای تعمیق شراکت با هند به‌عنوان وزنه تعادلی در برابر چین در آسیا است.

۳. کاهش شدت کربن: هسته‌ای به‌عنوان منبع برق پایه کم‌کربن، مکمل توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر هند خواهد بود.
۴. رقابت فناوری: ورود آمریکا می‌تواند رقابت غیرمستقیم با بازیگرانی مانند روسیه و فرانسه را در بازار هسته‌ای هند تشدید کند.

تحلیل اجرایی (Executive Insight)

قانون SHANTI نقطه عطف ساختاری در صنعت انرژی هند است.
تحقق هدف ۱۰۰ گیگاوات بدون مشارکت فعال بخش خصوصی و سرمایه خارجی امکان‌پذیر نیست.
آمریکا با تمرکز بر R&D و فناوری‌های پیشرفته، بیش از آنکه صرفاً تامین‌کننده تجهیزات باشد، به دنبال شراکت فناورانه بلندمدت است.
موفقیت این برنامه به توان هند در مدیریت پروژه‌های عظیم، اصلاح نهادهای اجرایی و ایجاد چارچوب‌های مالی پایدار بستگی دارد.

تحلیل سیاسی

این تحول نشان‌دهنده همگرایی سیاسی–اقتصادی دهلی و واشنگتن است و پیام روشنی به سایر قدرت‌ها ارسال می‌کند: هند آماده بازتعریف قواعد بازی در یکی از حساس‌ترین صنایع راهبردی خود است، مشروط بر آنکه همکاری‌ها در چارچوب «غیرنظامی و صلح‌آمیز» تعریف شوند.

همچنین در ادامه بخوانید؛ترامپ برای احیای انرژی هسته‌ای حسابی بزرگ باز می‌کند