این رکورد در حالی رخ می‌دهد که بسیاری از تحلیل‌گران تصور می‌کردند رشد پرمیان در نیمه دهه ۲۰۲۰ متوقف می‌شود. اما به‌واسطه افزایش کارایی چاه‌ها، توسعه فناوری‌های لایه‌ای (Stacked/Laminated Development) و ادغام دارایی‌ها توسط شرکت‌های بزرگ، از جمله اکسون‌موبیل و شورون، ظرفیت رشد همچنان فعال باقی مانده است.

با این حال، کیفیت ناهمگون مناطق مخزنی، کاهش موجودی نقاط مرغوب حفاری، و نیاز روبه‌افزایش به سرمایه‌گذاری تکمیلی نشان می‌دهد که این رکورد به معنای پایان کار نیست؛ بلکه ورود به مرحله‌ای پیچیده‌تر و پرهزینه‌تر از توسعه شیل است.

تحلیل فنی

۱. چاه‌های هسته مرکزی مخزن (Core-Central Wells)

در بهترین نواحی پرمیان، یعنی بخش‌های هسته مرکزی از Core Acreage، چاه‌ها به‌واسطه کیفیت بالای سنگ مخزن، فشار طبیعی مناسب و پاسخ‌دهی عالی به شکافت هیدرولیکی، مرز سودآوری بسیار پایینی دارند.

Breakeven این چاه‌ها در برخی نقاط کمتر از ۴۰ دلار برای هر بشکه است و همین بخش‌ها موتور اصلی رشد و تداوم تولید محسوب می‌شوند.

بیشتر در همین زمینه: صنعت پتروشیمی از ۱۳۴۳ تا ۱۴۰۴ مسیر توسعه مشخص است

۲. مناطق کم‌بارتر (Tier-2/3)

با فاصله گرفتن از هسته مرکزی، کیفیت سنگ به‌طور محسوسی کاهش می‌یابد. نفوذپذیری پایین‌تر، فشار کمتر و نیاز به تکمیل‌کاری‌های پرهزینه‌تر باعث می‌شود:

حداقل قیمت اقتصادی تولید در این مناطق به مراتب بالاتر باشد؛ اغلب بین ۵۵ تا ۶۵ دلار و گاهی حتی بالاتر.

۳. تغییر مرز تاریخی زیان‌دهی شیل

در دهه ۲۰۱۰ و اوایل دهه ۲۰۲۰ معمولاً گفته می‌شد که «شیل زیر ۶۰ دلار زیان‌ده است».

اما اکنون با ورود فناوری‌های نوین، تمرکز بر چاه‌های هسته مرکزی و کاهش قابل‌توجه هزینه حفاری و تکمیل، این عدد به‌طور تفکیکی تعریف می‌شود:

• Core-Central Wells: حدود ۳۵–۴۰ دلار
• Tier-2: حدود ۵۰–۶۰ دلار
• Tier-3: بالاتر از ۶۰ دلار

این تفکیک، تصویر واقعی‌تری از اقتصاد پرمیان ارائه می‌دهد.

۴. بزرگ‌ترین ریسک فنی پرمیان

کاهش تدریجی نقاط مرغوب (Core Exhaustion) اکنون چالش اصلی است. افزایش تولید در سال‌های آتی بیشتر وابسته به فناوری‌ها، حفاری‌های چندلایه (Stacked Pay) و بهبودهای بهره‌وری خواهد بود، نه کشف گسترده مناطق جدید.

تحلیل استراتژیک

۱. بازیگران بزرگ، پیروز ماندگار

ادغام‌های بزرگ مانند ادغام اکسون–پایونیر و شورون–هس باعث ایجاد ابربازیگرانی شده که می‌توانند مناطق هسته مرکزی را یکپارچه مدیریت کنند، زنجیره ارزش را کنترل نمایند و هزینه‌های عملیاتی را پایین نگه دارند. این در بلندمدت مزیت رقابتی قابل‌توجهی ایجاد می‌کند.

۲. ریسک فشار سیاسی و محدودیت‌های زیست‌محیطی

احتمالا بخش‌هایی از توسعه جدید نیازمند مجوزهای سخت‌گیرانه‌تر خواهد بود. این امر می‌تواند بر حجم سرمایه‌گذاری و نرخ حفاری تأثیر بگذارد و در استراتژی‌گذاری کلان شرکت‌ها نقش تعیین‌کننده داشته باشد.

۳. تأثیر بر بازار جهانی نفت

توانایی پرمیان در حفظ رشد، نقشی بازدارنده بر قیمت جهانی نفت دارد. اما در صورت ورود صنعت به فاز «کمبود نقاط مرغوب»، ظرفیت افزایش سریع تولید محدود می‌شود و این خود زمینه‌ای برای نوسان‌پذیری بیشتر قیمت‌ها خواهد بود.

تحلیل اجرایی (Executive Insight)

۱. تصویر واقعی پرمیان نه رکورد تولید، بلکه توزیع کیفیت مخزن است.
آینده بازار آمریکا به این بستگی دارد که شرکت‌ها چقدر می‌توانند از مناطق هسته مرکزی محافظت، بازتوسعه یا مهندسی مجدد نمایند.
۲. اکوکاماندِ پرمیان در حال گذار از مرحله رشد کم‌هزینه به مرحله رشد پرهزینه است.
این تغییر ماهیت اقتصاد شیل، سیاست‌های سرمایه‌گذاری، و حتی ساختار عرضه جهانی نفت را دگرگون می‌کند.
۳. پایداری رشد تنها با فناوری‌های جدید تضمین می‌شود.
بهره‌گیری از طراحی‌های لایه‌ای، بهینه‌سازی تکمیل‌کاری، استفاده از داده‌های ژئومکانیک پیشرفته و ایجاد یکپارچگی در توسعه مخزن، به عامل اصلی موفقیت تبدیل شده است.

همچنین بخوانید؛ افزایش پیش‌بینی تولید نفت آمریکا از سوی EIA؛ با وجود افت تدریجی در سال ۲۰۲۶