هدف اصلی این برنامه، استفاده گسترده‌تر از هیدروژن سبز و آمونیاک سبز به‌ویژه در صنایع سنگین و فرآیندهای تولیدی است تا از میزان «کاهش بار» یا Curtailment نیروگاه‌های خورشیدی و بادی جلوگیری شود؛ پدیده‌ای که در آن ظرفیت تولید انرژی تجدیدپذیر از توان جذب شبکه بیشتر می‌شود.

بر اساس این طرح، استان‌های ساحلی چین تشویق خواهند شد تا از ظرفیت‌های عظیم باد فراساحل برای تولید هیدروژن استفاده کنند. تحلیل Wood Mackenzie نشان می‌دهد که نرخ کاهش‌بار باد و خورشید طی ده سال آینده در چندین استان از ۵٪ فراتر خواهد رفت و این موضوع می‌تواند ریسک جدی برای درآمد و جذب سرمایه‌گذاری ایجاد کند.

به گفته تحلیلگران، ادغام تولید هیدروژن و آمونیاک سبز با سامانه‌های تجدیدپذیر می‌تواند فشار شبکه را کاهش داده و زمینه استفاده گسترده‌تر از انرژی پاک را فراهم کند.

تحلیل فنی

۱. چالش فنی جذب ظرفیت تجدیدپذیر:

رشد سریع نصب نیروگاه‌های خورشیدی و بادی در چین نسبت به توسعه زیرساخت شبکه برق سریع‌تر بوده است. این‌عدم توازن باعث می‌شود در ساعات اوج تولید، شبکه قادر به جذب انرژی نباشد و نیروگاه‌ها ناچار به کاهش تولید شوند.
۲. راه‌حل مبتنی بر هیدروژن سبز:

بیشتر در همین زمینه: پتروشیمی اروند؛ پیشگام تعامل صنعت و دانشگاه در هشتمین همایش ملی پلیمر ایران

استفاده از الکترولایزرها برای تبدیل مازاد برق تجدیدپذیر به هیدروژن، یک راهکار فنی کلیدی است که هم از اتلاف انرژی جلوگیری می‌کند و هم یک منبع انرژی قابل ذخیره‌سازی و انتقال ایجاد می‌کند.
۳. استفاده از باد فراساحل برای تولید هیدروژن:

ظرفیت بالای تولید برق پایدار و یکنواخت در مزارع بادی فراساحل چین امکان تبدیل مستقیم برق به هیدروژن در محل (On-site Hydrogen Production) را فراهم می‌کند، که از نظر فنی وابستگی به شبکه را کاهش می‌دهد.
۴. چالش‌های فنی ماندگار:

• هزینه بالای الکترولایزرها
• نیاز به زیرساخت حمل‌ونقل هیدروژن
• تطبیق‌پذیری شبکه‌های محلی با الگوی جدید مصرف

تحلیل استراتژیک

۱. حرکت به سوی امنیت انرژی بلندمدت:

چین با گسترش تولید هیدروژن سبز، در حال تقویت «تنوع‌بخشی سبد انرژی» و کاهش وابستگی به سوخت‌های فسیلی وارداتی است.
۲. کاهش فشار بر شبکه ملی برق:

ادغام تولید هیدروژن با انرژی‌های تجدیدپذیر، یک استراتژی زیرساختی برای جلوگیری از توقف پروژه‌های جدید خورشیدی و بادی است. این اقدام مانع تشکیل گلوگاه‌های جدید در شبکه می‌شود.
۳. رقابت‌پذیری جهانی در زنجیره ارزش هیدروژن:

چین از نظر ظرفیت تولید تجهیزات انرژی تجدیدپذیر (پنل، توربین، الکترولایزر) پیشتاز است. توسعه مصرف داخلی هیدروژن سبز، موقعیت ژئواقتصادی چین را در حوزه انرژی پاک تثبیت می‌کند.
۴. جذب یا دفع سرمایه‌گذاری خارجی:

تغییر نظام قیمت‌گذاری برق و افزایش نرخ کاهش‌بار در برخی استان‌ها ممکن است سرمایه‌گذاری در پروژه‌های جدید را محدود کند؛ سیاست جدید تلاش می‌کند این تهدید را تبدیل به فرصت کند.

تحلیل اجرایی (Executive Insight)

• فرصت توسعه زنجیره هیدروژن:

تصمیم NEA یک پیام روشن برای فعالان صنعت انرژی است: هیدروژن سبز به ستون اصلی بازار انرژی چین تبدیل خواهد شد. این یعنی تقاضا برای الکترولایزر، زیرساخت ذخیره‌سازی و حمل‌ونقل، و صنایع وابسته رشد پایدار خواهد داشت.

• استان‌های ساحلی در اولویت سرمایه‌گذاری:

مناطق دارای باد فراساحل — مانند گوانگ‌دونگ، فوجیان و جیانگسو — مقصد اصلی سرمایه‌گذاری‌های آتی خواهند بود.

• کاهش ریسک اقتصادی پروژه‌های خورشیدی و بادی:

اتصال پروژه‌های تجدیدپذیر به تولید هیدروژن می‌تواند مدل‌های اقتصادی این پروژه‌ها را پایدارتر کند و وابستگی به نوسانات شبکه و قیمت برق را کاهش دهد.

• نقشه راه ۵ ساله:

شرکت‌ها و سرمایه‌گذاران باید در برنامه‌های ۵ساله خود ادغام ذخیره‌سازی انرژی و تولید هیدروژن را به‌عنوان بخش ضروری پروژه‌های تجدیدپذیر در چین در نظر بگیرند.

تحلیل سیاسی

• توسعه هیدروژن سبز برای چین اهمیت راهبردی دارد، زیرا می‌تواند

• وابستگی واردات انرژی را کاهش دهد،

• جایگاه بین‌المللی خود را در رقابت انرژی پاک تقویت کند،

• و در مقابل فشارهای ژئوپلیتیکی آمریکا در حوزه انرژی و فناوری مقاومت‌پذیری بیشتری ایجاد نماید.