مطابق این گزارش، درآمدهای نفتی ابتدا در حساب‌هایی در بانک‌های بین‌المللی معتبر که تحت نظارت آمریکا هستند، واریز شده و سپس آزادسازی و نحوه مصرف آن‌ها صرفاً با تصمیم واشینگتن انجام می‌شود.

در ادامه خبر آمده است که نخستین محموله نفتی ونزوئلا پس از تحولات سیاسی اخیر، فروخته شده و حدود ۵۰۰ میلیون دلار درآمد ایجاد کرده که این مبلغ نیز در همین چارچوب مالی جدید نگهداری می‌شود. بخشی از این وجوه، طبق اظهارات مقامات، قرار است برای تثبیت اقتصادی و مدیریت بازار ارز ونزوئلا به‌کار گرفته شود.

هم‌زمان، ایالات متحده مذاکرات گسترده‌ای با شرکت‌های بزرگ نفتی و بازرگانان بین‌المللی آغاز کرده تا فروش نفت ونزوئلا در قالب این سازوکار جدید ادامه یابد. این رویکرد عملاً مسیر بازاریابی، فروش و جریان مالی نفت ونزوئلا را از ساختارهای سنتی این کشور خارج کرده و به یک سازوکار تحت هدایت آمریکا منتقل می‌کند.

تحلیل فنی

از منظر فنی و عملیاتی، ایجاد این صندوق به معنای تفکیک مالکیت فیزیکی نفت از کنترل مالی درآمد آن است. نفت ونزوئلا همچنان استخراج و صادر می‌شود، اما:

• تسویه‌حساب‌ها مستقیماً به حساب‌های تعیین‌شده از سوی آمریکا انجام می‌گیرد؛
• دسترسی دولت ونزوئلا به ارز حاصل از صادرات، مشروط و مرحله‌بندی می‌شود؛
• شرکت‌های خریدار و واسطه، از نظر تطابق با تحریم‌ها و ریسک حقوقی، با اطمینان بیشتری وارد معامله می‌شوند.

بیشتر در همین زمینه: نشست ممیزی پدافند غیرعامل و مدیریت بحران در پتروشیمی رازی برگزار شد

این مدل، ریسک بانکی و بیمه‌ای معاملات نفت ونزوئلا را کاهش داده و امکان بازگشت تدریجی نفت این کشور به بازار رسمی جهانی را فراهم می‌کند، اما هم‌زمان استقلال مالی بخش نفت ونزوئلا را به‌شدت محدود می‌سازد.

تحلیل استراتژیک

در سطح استراتژیک، این اقدام بخشی از راهبرد گسترده‌تر آمریکا برای:

• کنترل غیرمستقیم منابع انرژی کشورهای بحران‌زده
• مدیریت عرضه نفت در بازار جهانی بدون افزایش تولید داخلی
• و کاهش نفوذ بازیگران رقیب در آمریکای لاتین

محسوب می‌شود. کنترل جریان درآمدی، ابزاری کم‌هزینه‌تر و کم‌ریسک‌تر از مداخله مستقیم نظامی یا تحریم کامل است و امکان مهندسی رفتار اقتصادی و سیاسی دولت مقصد را فراهم می‌کند. در عین حال، این مدل می‌تواند به‌عنوان یک الگوی قابل تکرار در سایر پرونده‌های انرژی‌محور نیز مورد استفاده قرار گیرد.

تحلیل اجرایی

از منظر اجرایی، این سازوکار پیامدهای مشخصی دارد:

• شرکت‌های نفتی و بازرگانی با طرف حسابی شفاف‌تر و کم‌ریسک‌تر مواجه می‌شوند؛
• جریان نقدی نفت ونزوئلا قابل پیش‌بینی‌تر می‌شود؛
• اما تصمیم‌گیری‌های کلیدی درباره تخصیص منابع، خارج از ونزوئلا انجام می‌گیرد.

برای بازار جهانی نفت، این تحول به معنای افزایش عرضه کنترل‌شده است؛ عرضه‌ای که نه کاملاً آزاد است و نه کاملاً تحریمی، بلکه تحت مدیریت سیاسی – مالی یک بازیگر مسلط قرار دارد.

تحلیل سیاسی

از منظر سیاسی، ایجاد این صندوق عملاً مفهوم حاکمیت اقتصادی بر منابع طبیعی را وارد مرحله‌ای جدید می‌کند. بدون تغییر رسمی مرزها یا ساختار دولت، کنترل مؤثر بر مهم‌ترین منبع درآمد یک کشور به قدرت خارجی منتقل می‌شود. این اقدام:

• مرز میان تحریم، قیمومیت اقتصادی و مداخله غیرمستقیم را کمرنگ می‌کند؛
• پیام روشنی به سایر کشورهای تولیدکننده نفت درباره ابزارهای نوین اعمال قدرت می‌فرستد؛
• و می‌تواند منجر به شکل‌گیری واکنش‌های حقوقی و سیاسی در سطح منطقه‌ای و بین‌المللی شود.

در مجموع، خبر OilPrice از تغییری بنیادین در شیوه اعمال قدرت در اقتصاد سیاسی انرژی حکایت دارد؛ تغییری که پیامدهای آن فراتر از ونزوئلا و حتی بازار نفت خواهد بود.

همچنین در ادامه بخوانید؛ خرید نفت ونزوئلا توسط پالایشگران آمریکایی با تخفیف‌های قابل‌ملاحظه