کارنامه واقعی پتروپارس؛ رکوردسازی رسانه‌ای در برابر تأخیرهای واقعی

تاریخ انتشار: 12 دی 1404

پتروپارس به‌عنوان پیمانکار بزرگ صنعت نفت ایران، در پروژه‌های کلان آزادگان جنوبی و فاز ۱۱ پارس جنوبی کارنامه‌ای پر از تناقض بر جای گذاشته است؛ از یک‌سو تأخیر سنگین و بی‌سابقه در تحویل واحد فرآورش مرکزی آزادگان جنوبی و از سوی دیگر ادعای رکورد حفاری در پارس جنوبی. واقعیت اما نشان می‌دهد ضعف مدیریتی و نظارتی، هزینه‌های هنگفتی بر دوش اقتصاد ملی گذاشته و وعده‌های مکرر جایگزین عمل شده‌اند.

به گزارش پتروشیمی ها، پتروپارس در سال‌های اخیر به‌عنوان پیمانکار اصلی پروژه‌های نفت و گاز کشور، عملکردی پرچالش داشته است. پروژه احداث واحد فرآورش مرکزی میدان نفتی آزادگان جنوبی (CTEP) که در آذر ۱۳۹۸ آغاز شد، طبق قرارداد باید ظرف ۳۰ ماه به پایان می‌رسید. اما امروز پس از گذشت بیش از ۷۲ ماه، تنها دو ردیف فرآورشی آن وارد مدار شده و وعده تکمیل دو ردیف دیگر همچنان در آینده‌ای نامعلوم قرار دارد. این تأخیر سنگین، نه‌تنها فرصت‌های تولید و درآمدزایی را از کشور گرفته، بلکه هزینه‌های هنگفتی را نیز بر دوش اقتصاد ملی گذاشته است.

در سوی دیگر، پتروپارس از پیشرفت در فاز ۱۱ پارس جنوبی خبر داده و تکمیل چاه دهم سکوی B را به‌عنوان دستاوردی بزرگ معرفی می‌کند. این چاه با ظرفیت روزانه ۲.۵ میلیون مترمکعب گاز به مدار تولید اضافه شده و گفته می‌شود ظرفیت برداشت این فاز طی ۱۷ ماه گذشته دو برابر شده است. هرچند این پیشرفت قابل توجه است، اما نباید فراموش کرد که فاز ۱۱ سال‌هاست با تأخیرهای متعدد مواجه بوده و هنوز فاصله زیادی تا تکمیل کامل دارد.

واقعیت این است که کارنامه پتروپارس ترکیبی از تأخیرهای سنگین، وعده‌های مکرر و پیشرفت‌های مقطعی است. این شرکت نتوانسته اعتماد عمومی را در زمینه پایبندی به زمان‌بندی و تحویل پروژه‌ها جلب کند و بارها هزینه‌های ناشی از طولانی شدن قراردادها را به اقتصاد ملی تحمیل کرده است.

میدان نفتی آزادگان جنوبی

در پایان باید گفت برخی رسانه‌ها با نگاه هیجانی و یک‌جانبه، برای منافع شخصی یا سازمانی خود، واقعیت را یا بیش از حد سیاه‌نمایی می‌کنند یا به‌طور غیرواقعی موفقیت‌ها را بزرگ‌نمایی می‌نمایند. این رویکردها با دادن «ضریب الکی» به موفقیت یا شکست، تصویر واقعی عملکرد شرکت‌ها را مخدوش می‌سازد. آنچه اهمیت دارد، نگاه دقیق و بی‌طرف به پروژه‌هاست؛ نگاهی که نشان می‌دهد پتروپارس بیش از هر چیز نیازمند اصلاح جدی در مدیریت زمان، منابع و پاسخگویی است.

با وجود تمام انتقادها و تأخیرهای سنگین در پروژه‌های کلان، باید اشاره کرد که در مدیریت جدید پتروپارس نشانه‌هایی از بهبود دیده می‌شود. روند سازمان‌دهی پروژه‌ها شفاف‌تر شده، گزارش‌دهی دقیق‌تر صورت می‌گیرد و تلاش‌هایی برای کاهش فاصله میان وعده‌ها و واقعیت آغاز شده است. اگر این مسیر اصلاحی ادامه یابد، می‌توان امیدوار بود که کارنامه آینده پتروپارس متفاوت از گذشته و همراه با اعتمادسازی بیشتر باشد.

📊 جدول داده‌ها و واقعیت‌ها

پروژه وعده اولیه وضعیت فعلی واقعیت قابل اتکا پیامدها
آزادگان جنوبی (CTEP) تکمیل در ۳۰ ماه (آذر ۱۳۹۸ تا خرداد ۱۴۰۱) گذشت بیش از ۷۲ ماه؛ فقط ۲ ردیف فعال ظرفیت ۱۶۰ هزار بشکه در روز؛ تأخیر سنگین در تکمیل همه ردیف‌ها از دست رفتن درآمد نفتی، تحمیل هزینه‌های اضافی
فاز ۱۱ پارس جنوبی توسعه کامل با برداشت پایدار تکمیل چاه دهم سکوی B؛ ظرفیت روزانه ۲.۵ میلیون مترمکعب ظرفیت برداشت دو برابر در ۱۷ ماه اخیر؛ پروژه هنوز نیمه‌تمام پیشرفت مقطعی، فاصله زیاد تا بهره‌برداری کامل

📊 مقایسه واقعیت توانمندی‌های توتال و پتروپارس

شاخص توتال (فرانسه) پتروپارس (ایران) واقعیت مقایسه
تجربه بین‌المللی دهه‌ها حضور در پروژه‌های نفت و گاز جهانی، از آفریقا تا خاورمیانه فعالیت محدود به پروژه‌های داخلی ایران تجربه جهانی توتال قابل قیاس با پتروپارس نیست
فناوری و دانش فنی دسترسی به فناوری‌های پیشرفته حفاری در آب‌های عمیق و مدیریت پروژه‌های پیچیده اتکا به توان داخلی و فناوری‌های بومی با محدودیت‌های تحریم پتروپارس توانسته پروژه‌ها را ادامه دهد اما سطح فناوری پایین‌تر است
سرمایه‌گذاری و منابع مالی توان جذب سرمایه‌های کلان و تأمین مالی پروژه‌ها محدود به منابع داخلی و بودجه‌های دولتی تفاوت جدی در قدرت سرمایه‌گذاری
شبکه تأمین و لجستیک شبکه جهانی تأمین تجهیزات و خدمات وابستگی به تأمین‌کنندگان داخلی و محدودیت واردات پتروپارس با تحریم‌ها دست‌وپنجه نرم می‌کند
پروژه فاز ۱۱ پارس جنوبی توان اجرای سریع و استانداردهای جهانی؛ اما پروژه را ترک کرد ادامه پروژه با حفاری و راه‌اندازی چاه‌ها در شرایط تحریم پتروپارس پروژه را زنده نگه داشت، اما با تأخیر و محدودیت‌ها

🔹 جمع‌بندی

اینکه گفته شود «پتروپارس جای توتال را گرفت» بیشتر یک شعار رسانه‌ای است تا واقعیت فنی. توتال توانایی اجرای پروژه با فناوری و سرمایه جهانی را داشت، اما ایران را ترک کرد. پتروپارس با وجود محدودیت‌ها توانست پروژه را ادامه دهد و مانع توقف کامل شود، اما سطح کارایی و کیفیت آن با توتال قابل مقایسه نیست.

5/5 - (1 امتیاز)
لینک کپی شد!
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : 0
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.