به گزارش نیویورک تایمز، مقامات ونزوئلایی در مذاکراتی با مقام‌های آمریکایی اعلام کرده‌اند که آماده‌اند بخشی از قراردادهای خود با ایران، روسیه و چین را لغو کرده و مسیر صادرات نفت خود را از چین به ایالات متحده تغییر دهند.

این پیشنهاد که شامل اعطای امتیازات ویژه به شرکت‌های آمریکایی بود، نهایتاً توسط دولت ترامپ رد شد. طبق گزارش نیویورک تایمز، رئیس‌جمهور آمریکا دستور توقف کامل هرگونه ارتباط دیپلماتیک با کاراکاس را صادر کرده است.

در همین حال، وزارت خزانه‌داری آمریکا مجوز همکاری شرکت «شل» و دولت ترینیداد و توباگو را برای توسعه یک میدان گازی فراساحلی در آب‌های ونزوئلا صادر کرده است؛ مجوزی که مشارکت شرکت‌های آمریکایی را در مراحل مختلف پروژه الزامی می‌کند.

تحلیل فنی:

پیشنهاد مادورو نشان‌دهنده بحران عمیق مالی و انرژی در ساختار PDVSA (شرکت نفت دولتی ونزوئلا) است که به‌دلیل تحریم‌ها، افت سرمایه‌گذاری خارجی و فرسودگی تأسیسات، تولید آن به کم‌تر از یک‌چهارم ظرفیت تاریخی رسیده است.

پیشنهاد گشودن کامل میادین نفتی و معدنی به شرکت‌های آمریکایی — اگرچه نشانه انعطاف اقتصادی مادوروست — اما از منظر فنی نیز حاکی از نیاز فوری به فناوری‌های پیشرفته حفاری، تجهیزات برداشت سنگین، و سرمایه نقدی برای بازسازی تأسیسات زنگ‌زده است.

بیشتر در همین زمینه: گمانه‌زنی درباره گفت‌وگوی آمریکا و روسیه برای استفاده از نیروگاه هسته‌ای زاپروژیا در استخراج رمزارز

در مقابل، پروژه گازی مشترک با ترینیداد و شل، اولین گام در جهت احیای صادرات گاز ونزوئلا با مجوز مشروط واشنگتن به شمار می‌رود که در صورت موفقیت، الگویی برای سایر پروژه‌ها خواهد بود.

تحلیل استراتژیک:

این اقدام مادورو را می‌توان تلاش برای شکستن حلقه انزوای سیاسی و اقتصادی ونزوئلا از درون نظام تحریم‌ها دانست. کاراکاس با این پیشنهاد عملاً سیگنال نزدیکی به واشنگتن فرستاده و آمادگی خود را برای کاهش همکاری با محور روسیه–ایران–چین اعلام کرده است.
با این حال، رد این پیشنهاد توسط ترامپ حاکی از آن است که واشنگتن به دنبال تغییر رفتار نیست، بلکه به‌دنبال تغییر ساختار سیاسی در کاراکاس است.
از سوی دیگر، اعطای مجوز توسعه میدان گازی به شل و ترینیداد را می‌توان بخشی از راهبرد آمریکا برای کنترل منابع انرژی منطقه کارائیب و ممانعت از نفوذ روسیه و چین در بازار گاز و نفت ونزوئلا دانست.

تحلیل اجرایی (Executive Insight):

۱. برای شرکت‌های انرژی بین‌المللی: تحولات اخیر نشان می‌دهد مسیر بازگشت شرکت‌های غربی به میادین ونزوئلا از طریق پروژه‌های چندجانبه با نظارت مستقیم آمریکا ممکن است.

۲. برای بازار جهانی نفت: هرگونه کاهش وابستگی ونزوئلا به چین و ایران می‌تواند بر توازن عرضه در بازار آسیا اثرگذار باشد.

۳. برای دولت‌های منطقه‌ای مانند ترینیداد: پروژه گازی مشترک با ونزوئلا موقعیتی راهبردی ایجاد می‌کند که هم از لحاظ امنیت انرژی و هم روابط با واشنگتن اهمیت مضاعف دارد.

۴. برای تحلیلگران ژئواقتصادی: این رویداد می‌تواند مقدمه‌ای بر شکل‌گیری «سیاست نفوذ اقتصادی نرم» آمریکا در آمریکای لاتین باشد؛ سیاستی که از انرژی به‌عنوان ابزار دیپلماتیک بهره می‌گیرد.

تحلیل سیاسی:

پیشنهاد مادورو به ترامپ، در واقع تلاشی برای نجات رژیم از فشارهای اقتصادی و تهدید نظامی است. در سطح سیاسی، این اقدام نشان می‌دهد که ونزوئلا در حال فاصله‌گیری تاکتیکی از محور مقاومت و شرکای شرقی خود است تا از فروپاشی داخلی جلوگیری کند.

رد صریح این پیشنهاد از سوی واشنگتن نیز نشانگر آن است که ایالات متحده تغییر رفتار جزئی را کافی نمی‌داند و هدف نهایی خود را تغییر کامل رژیم مادورو قرار داده است.

در مجموع، این تحول نشانه ورود بحران ونزوئلا به مرحله‌ای تازه است که ترکیبی از بازی بقا، چرخش ژئوانرژتیک و فشار سیاسی چندجانبه را در بر می‌گیرد.