مدیران این شرکت اعلام کرده‌اند که با وجود سطح فعلی قیمت‌ها، عملیات تولید همچنان سودآور بوده و هیچ برنامه‌ای برای تعدیل نیروی انسانی در دستور کار نیست.

در حالی‌که شرکت‌هایی چون اکسون‌موبیل (ExxonMobil) و شورون (Chevron) اخیراً از برنامه‌های گسترده تعدیل نیرو خبر داده‌اند (اکسون قصد دارد ۱۰ تا ۱۵ درصد از نیروی کار خود در آمریکا را کاهش دهد و شورون نیز از حذف ۸۰۰۰ شغل در حوزه پرمین خبر داده است)، ONGC مسیر متفاوتی را در پیش گرفته است و با همکاری بی‌پی (BP) به دنبال افزایش تولید نفت تا سطح ۱۹ میلیون تن در سال است.

ONGC حدود ۷۰ درصد نفت خام و ۸۴ درصد گاز طبیعی هند را تولید می‌کند، اما در سال‌های اخیر به‌دلیل افت طبیعی میادین، تولید آن کاهش یافته است. بر اساس داده‌ها، تولید نفت این شرکت از ۲۲.۵ میلیون تن در سال ۲۰۲۰ به ۲۰.۸۹ میلیون تن در سال ۲۰۲۵ رسیده و تولید گاز طبیعی نیز از ۲۲.۸ میلیارد مترمکعب به ۲۰.۱۹ میلیارد مترمکعب کاهش یافته است.

برای جبران این افت، ONGC برنامه‌ای جامع برای افزایش تولید در دست اجرا دارد که شامل بهینه‌سازی چاه‌های موجود و تسریع در بهره‌برداری از کشفیات جدید است. مدیران شرکت اعلام کرده‌اند که این طرح‌ها با استفاده از منابع مالی داخلی و بدون نیاز به حمایت مالی یا معافیت مالیاتی دولت انجام می‌شود و در حال حاضر نیز برنامه‌ای برای تأمین مالی خارجی وجود ندارد.

بیشتر در همین زمینه: ادامه کاهش ذخایر نفت خام آمریکا علی‌رغم روایت مازاد عرضه

تحلیل فنی

کاهش طبیعی تولید در میادین قدیمی ONGC نیازمند رویکردهای فنی نوین در زمینه افزایش ضریب بازیافت (EOR)، حفاری افقی و بهبود بهره‌وری چاه‌ها است. در صورت پایداری قیمت نفت در محدوده ۶۰ تا ۶۵ دلار، توجیه اقتصادی این اقدامات قابل قبول خواهد بود، اما سرمایه‌گذاری در میادین با هزینه بالاتر ممکن است با ریسک بازگشت سرمایه پایین مواجه شود.

تحلیل استراتژیک

تصمیم ONGC برای‌عدم درخواست حمایت مالی از دولت وعدم استقراض خارجی نشانگر اعتماد به ثبات داخلی و نقدینگی مناسب شرکت است. این رویکرد در عین حال پیامی به بازار داخلی می‌فرستد که هند قصد دارد وابستگی خود به واردات انرژی را کاهش دهد و در مسیر خودکفایی نفت و گاز گام بردارد. همکاری با BP نیز از منظر انتقال فناوری و بهره‌گیری از تجربه‌های بین‌المللی، حرکتی راهبردی برای نوسازی بخش بالادستی هند محسوب می‌شود.

بینش اجرایی (Executive Insight)

۱. پایداری اشتغال در ONGC در شرایط رکود قیمتی جهانی، الگوی مثبتی برای سایر شرکت‌های آسیایی در مدیریت بحران‌های قیمتی است.
۲. ثبات قیمت نفت در محدوده ۶۰ تا ۶۵ دلار می‌تواند به‌عنوان سطح تعادلی جدید برای تولیدکنندگان آسیایی مطرح شود که هم مانع افت سرمایه‌گذاری می‌شود و هم فشار تورمی جهانی را کنترل می‌کند.
۳. توسعه درون‌زا با منابع مالی داخلی احتمالاً به افزایش کارایی مدیریتی و کاهش هزینه‌های سربار منجر خواهد شد، اما در صورت کاهش قیمت‌ها به زیر ۶۰ دلار، احتمال بازنگری در این سیاست وجود دارد.